Pferdestärken Langenhagen
In Fryslân wordt op diverse plaatsen vaak gezegd: ‘Als we eerst maar die nieuwe verbindingsweg klaar hebben, zal onze regio beter bereikbaar zijn, zal het bedrijfsleven weer gaan groeien en bloeien en zal de jeugd niet meer wegtrekken naar de Randstad. Vreemd is het dan toch, om te constateren dat dit in het Duitse Langenhagen zo niet werkt. Deze voorstad van de Nedersaksische hoofdstad Hannover ligt op het kruispunt van de snelweg tussen Warschau en Amsterdam en die van Hamburg naar München en uiteindelijk Rome. Er is een hogesnelheidsspoorverbinding en een internationaal vliegveld. Bereikbaar is het stadje dus zeer duidelijk wél.
De projectpartners in Vital Rural Area bij Reitsport Engelke. Foto: Christine Früh
Toch neemt de bevolking af in aantal. Toch kent niemand Langenhagen, behalve als de naam voor een luchthaven. En dat, terwijl de stad vele eigenheden heeft. Alleen: niemand weet dat. Om dat te veranderen, is het nodig de identiteit van de stad en de omringende streek opnieuw te verkennen en te verkopen. ‘Regional Branding’, noemt men dat in het project ‘Vital Rural Areas’. Daarvan is ook Noordoost-Friesland één van de regionale partners, in het kader van de Europese regeling ‘InterregIVB, the North Sea Regional Programme’. In dit blog heb ik er al eerder over geschreven, omdat ik het voorrecht genoot om nauw betrokken te zijn bij de opzet en ontwikkeling van de aanvraag bij het secretariaat in Viborg (Denemarken).
Behalve ‘Regional Branding’ houdt het project zich ook bezig met ‘Empowerment’ van het bedrijfsleven en met ‘Dienstverlening op het platteland’ in de sectoren E-care, E-health, E-commerce. De vertegenwoordigers van de partnerregio’s hebben elkaar in de opbouwfase al ontmoet in onder andere Oslo, Hamburg, Dokkum (dat is waar ik erbij werd betrokken), Kortrijk, Husum (Sleewijk-Holstein), Maldegem (Vlaanderen) en Vejen (Denemarken). Onlangs is het projectplan goedgekeurd. Er komen financiële middelen vrij voor de elf Noordzeeregio’s. Nu was Langenhagen aan de beurt als vergaderplek.
Vergaderzaal in Hotel Tegtmeijer. Foto Gijs van Hesteren
Ik laat het aan de projectleiding over om zakelijk verslag te leggen van hetgeen zich afspeelde. Hier volsta ik met het de vermelding dat alle aanwezigen na afloop tevreden weer uiteen gingen. Ik beperk me dus tot enkele subjectieve indrukken.
Hotel Tegtmeyer
Tegen mijn reisgenoten had ik het al gezegd: "Dit is vast zo’n oerduits hotel, met koekoeksklokken, hertengeweien en everzwijnekoppen aan de muur."
Zelfs onze stoutste dromen deden geen recht aan waar we gehuisvest werden: in Hotel Tegtmeyer, een prachtige 450 jaar oude herenboerderij met bijgebouwen. Daar genoten we van krakende vloeren, traditionele gerechten en historische vergaderruimten. Het hotel wordt al vier eeuwen uitgebaat door één familie. Herr Tegtmeyer fokt wilde schapen ("Heidschnucken"); die hebben we naar hartelust mogen proeven op ons bord. Ook die everzwijnen die ik al noemde werden verwerkt in zijn wildschweingulash. Heerlijk en altijd nieuwe aanvoer aan tafel. Na terugkomst in Nederland hoeven we een week niet meer te eten.
De hele buurtschap Engelenbostel kenmerkt zich door een sterk agrarisch karakter, met boerenbedoeningen midden in het centrum van het dorp, zoals je in Nederland bijvoorbeeld ook wel ziet in Staphorst. De nadruk ligt op de paardenfokkerij. De Hannoverse paarden schijnen wereldberoemd te zijn in de paardenscene. In een straal van enkele kilometers bevinden zich duizenden paarden, volgens Regine von der Haar. Zij is degene die ons had uitgenodigd in Langenhagen. Ze is ook de drijvende kracht achter het Nedersaksische onderdeel van Vital Rural Areas.
Bij Hotel Tegtmeyer, Engelenbostel. Foto Gijs van Hesteren
Reitsport Engelke
Regine is zelf een toegewijd paardenliefhebster. Het was dan ook geen verrassing dat ons werkbezoek naar een bekend plaatselijk centrum van hippische activiteit ging. Regine wil dit sterke punt van haar gemeente gaan inzetten voor het ontwikkelen van de al besproken regionale identiteit.
Bij Reitsport Engelke kregen we een demonstratie van rijkunst, waar wij allen stil van werden. Blijkbaar komen de jockeys met hun paard tot uit Australië, om hun vakmanschap te vervolmaken onder leiding van dit paardensportcentrum.
Demonstratie bij Reitsport Engelke. Foto Gijs van Hesteren
Het was bijzonder indrukwekkend wat we te zien kregen. Normaal gesproken ben ik gauw klaar met paarden, sinds ik er meermalen van afviel als twaalfjarig jongetje. Bovendien vind ik ze chagrijnig en ruiken ze niet lekker. De passie en het vakmanschap waarmee men hier echter sprak over de paardensport lieten me er op een andere manier naar kijken. Toen de Australische jongeman (20) daarna liet zien wat er allemaal kan met een goed getraind paard, was iedereen even heel stil.
Er gaat een enorme hoeveelheid tijd, aandacht, geld en passie zitten in het opbouwen van een goede training van zo’n dier. De onderlinge verstandhouding tussen rijder en rijdier speelt daar een grote rol in. Niet vreemd dus, dat de waarde van een goed paard die van een grote zakenauto soms ver te boven gaat. Zeker als je, zoals deze mensen, probeert op Olympisch niveau te opereren.
Stad Langenhagen
Van de stad zelf is niet zoveel te zeggen, of juist van alles. Platgebombardeerd in de oorlog, is alles opnieuw opgebouwd. Vijftig jaar geleden kreeg het toenmalige dorp het recht zich stad te noemen. Sindsien is het ietwat rommelig, maar in elk geval ruim opgezet. Een echt stadscentrum zoals we dat verwachten is er niet, eigenlijk. Mij deed het denken aan Emmeloord. Al dat groen tussen de gebouwen kon in elk geval geen kwaad, vond ik. En overal zie je paarden, inderdaad. Ik vond het wel mooi, dat het team van Regine von der Haar had gekozen voor de leuze ‘Langenhagen, Pferdestärken’. Dat geeft te denken, toch?
Foto’s van de Partner Meeting
Foto’s van het paardencentrum
Meer postings over ‘Vital Rural Areas’
Reacties