Op zaterdag 23 september was een puzzelrit georganiseerd door Kees, Pietro en Roel. Inge en ik waren vast van plan te komen op twee motoren, voor het eerst. Het mocht echter weer niet zo zijn. Al twee weken had ik op Inges motor (G3L 1949) op en neer gereden tussen Utrecht en Breda zonder noemenswaardige problemen. Dit was in afwachting van de voltooiing van mijn eigen motor, Maar op woensdag vóór de puzzelrit gaf de motor ter hoogte van Lexmond een tik en sloeg af.

________________________
Eigenlijk al in 1977 begonnen we onze journalistieke loopbaan, met verhalen voor het clubblad van de Nederlandse AJS en Matchless Vereniging, ‘Satisfaction Guaranteed’. We vormden ook zelf de redactie. Dit verhaal publiceerden we in het septembernummer van 1978. Enigszins geredigeerd met de kennis van nu (2026).
________________________

Ik dacht al weer aan afgrijselijke vastlopers en zo, maar gelukkig viel de schade nogal mee. Een schroefje was uit het deksel van de nokkenasbehuizing getrild en dit had doeltreffend het gewenste draaien van de ontstekingsketting verhinderd door zich als een wig tussen ketting en tandwiel te plaatsen. De motor had dit niet zo snel in de gaten en dit resulteerde in een keurig netjes doormidden gebroken nokkenasje. Een vrachtwagenchauffeur die er zelf ook een had gehad was zo vriendelijk me een lift te geven tot mijn eindbestemming en ’s avonds werd de motor met behulp van een aanhangertje naar huis getransporteerd.

Dit betekende wel een stief weekje sleutelen, want naast een nieuwe nokkenas in Inges motor moest ook mijn eigen motor nog voorzien worden van gereviseerde versnellingsbak, motorblok etcetera. Het kwam erop neer dat pas zaterdagmorgen om een uur of tien de eerste klapjes zich lieten horen. Maar helaas! lekkende olieleidingen, lekkende uitlaatbocht, stationair toerental van 3000 per minuut, en waarom wordt er geen olie in het tankje teruggepompt ? Dit was toch iets teveel van het goede om eventjes uit te vissen, dus terug in de stalling met dat ding.

Dat nokkenasje moest nog steeds in de andere fiets gezet worden; dit was op zich geen probleem, we hebben toch een kist vol staan. Goed, ook de ontsteking nog even afstellen, en wegwezen. Inge op haar motor, ik achterop bij broer en medelid Marnix met de Bonneville.

Ontsteking niet op tijd

Maar, weer een ramp! De motor sloeg af (de Matchless dus, niet de Triumph). Wat nou weer? We hadden toch al zo’n haast, want ik had in mijn tas de formulieren waarop de puzzeltocht stond uitgestippeld en die aan de deelnemers moest worden uitgedeeld in Vianen.
Maar noodgedwongen moest eerst de motor weer in orde worden gemaakt. De ontsteking was iets te haastig afgesteld, want het tandwieltje was over het asje geslipt en het tijdstip was daardoor ook verlopen.

Dus tank eraf, schuifmaat in het bougiegat, vloeitje gevraagd aan een voorbijganger en hop, rijden maar weer. Maar zo eenvoudig was dat niet. Nu begon de motor te sputteren bij meer dan 1/3 gas. Stoppen. Carburateur eraf, klont modder verwijderen uit de vlotterkamer, kromme gasnaald rechtbuigen, vloeibare pakking op het spruitstuk. Rijden. Stoppen. Hetzelfde euvel, maar nu erger!?!?

Ook wij ergerden ons steeds erger. We besloten Marnix met de Bonneville maar vast weg te sturen, met de formulieren. Zelf zouden we langzaam, met kussens op het minizitje (dat is wel nodig, als je geen achtervering hebt), met minder dan 1/3 gas naar Vianen komen. Dat bleek drie kilometer verder ook geen oplossing te zijn.

Barbecue

We konden nu al niet meer dan 1/4 gas geven en dat verergerde tot l/5, en tenslotte gaf hij er de brui aan. Enfin, om vijf uur ’s avonds kwamen we per geleende auto aan in Gouderak, met een humeur om op te schieten. Maar dat verbeterde al snel, toen we de voorraad te barbeque’en vlees zagen. En toen er daadwerkelijk geroosterd en gegeten ging worden, kon niets ons nog herinneren aan alle pech. Die avond was heel gezellig, iedereen zat te eten en te praten. Aan het
eind van de dag zouden nog een aantal mensen blijven slapen, maar wij moesten nog bij iemand op bezoek en vertrokken dus.

De volgende morgen waren we een beetje afgekoeld en konden we weer gewoon nadenken. Mijn nieuwe 500 bleek opeens wèl olie terug te pompen, het hoge stationaire toerental lag aan een klemmende gasschuif, de olieleidingen waren met een beetje teflon-tape ook weer dicht (de rest is trouwens ook 100 % – of nou ja, 95 % dan – lekvrij)en er zitten al weer 400 km op het klokje.

Wat er met Inges motor aan de hand is, heb ik nog niet kunnen controleren, wegens tijdgebrek. Maar wees niet bang, volgende keer komen we ècht met twee motoren.