In de week van 4 tot 10 maart waren Inge en ik op vakantie. Maar omdat we graag naar de bijeenkomst van Engelse motorfietsen bij Flora in Doorn wilden, waren we zaterdagavond alweer thuis in Utrecht. Dat kwam omdat ik zondagochtend nog even een dynamo en een nieuwe transmissieschokdemper moest monteren. Het poetsen was gelukkig al een week eerder gebeurd, maar in die tijd was het chroom alweer behoorlijk gaan roesten. (Noodkreet: welk lid weet in Utrecht een behoorlijke sleutelruimte/stalling voor mij?)

________________________________
Eigenlijk al in 1977 begonnen we onze journalistieke loopbaan, met verhalen voor het clubblad van de Nederlandse AJS en Matchless Vereniging, ‘Satisfaction Guaranteed’. We vormden ook zelf de redactie. Dit verhaal publiceerden we in het aprilnummer van 1979. Enigszins geredigeerd met de kennis van nu (2026).
________________________________

Zondagmorgen begon ik dus (veel te laat natuurlijk) aan de motor te werken. Het zat niet mee: moeren willen niet los, sleutel schiet een paar keer uit, stromen bloed, pijnlijke handen, maar na een paar uur konden we toch vertrekken. Inge houdt niet zo van rijden in de regen, dus mocht ik de motor pakken (gelukkig), terwijl Inge de bezemwagen bestuurde. Nog maar net bij de eerste stoplichten stonden we naast een jongen op een BSA A50 chopper. Hij bleek twee straten verder te wonen, dus dat was gezellig. Samen reden we naar Doorn.

Het was de eerste rit in 1979 voor ons. De Matchless G3L uit ’49 liep als ’n treintje (een lawaaiige dat wel). Allerlei automensen keken en staken hun duim op. Leuk, hoewel, elke keer dat iemand in een auto zijn duim opsteekt loopt er iets verschrikkelijk in de soep. Maar deze maal gebeurde er gelukkig niets. Of ja, het schroefje dat de benzinekraan vergrendelt was eruit getrild, zodat ik bij het openen de plunjer in mijn hand hield en er een centimeter dikke benzinestraal over het blok spoot. Leuk hoor! Daarna heb ik de andere kraan maar gebruikt.

Aangekomen in Doorn bleek het behoorlijk druk. Al stonden er voor driekwart nieuwe Triumphs en ander saai zeventigerjarenspul (sorry bezitters!). Er waren heel wat leden van onze club en andere clubs op oudere motoren gekomen. Vooral Peter van der Schee’s Matchless G3LS was een plaatje van een fiets, en toch niet zo onbetrouwbaar als Peter altijd zei. Het klapstuk was een AJS Boysracer met nepkenteken en koplamp, meegebracht door een zekere Martin Morren uit Voorthuizen, in bepaalde kringen niet onbekend. Toen hij wegging, stroomde iedereen toe om zijn of haar trommelvliezen te laten verscheuren door de klappen van de open megafoon. Met zo’n fiets ben je wel verzekerd van belangstelling. Kwijlend stond iedereen te kijken hoe hij wegspoot (100 in zijn één of zoiets).

Maar goed, er was meer te zien en het is goed en altijd leuk om iedereen weer eens te spreken. Verschillende leden zeiden al uit te zien naar het Eenhoorntreffen, maar vooral ook naar het eigen kampeerweekend. Ik weet niet of het doorgaat maar ik hoop het wel! Om een uur of vijf gingen we naar huis, waarbij we nog gauw even goed nat konden regenen.