Het ganglicht wordt nog steeds uitgedaan

Mijn vader is nu negen dagen dood. Het leven gaat door, ik maak me druk om de dingen van de dag. Het weer is grijzig en het motregent. De wereld ligt onder een deken die geluiden dempt. Ook bij mij van binnen voelt het een beetje grijs. Raar hoor.

Mijn vader, Henk, in 2005, toen hij nog zichzelf was.

Zou hij nog ergens zijn, mijn vader? Leven na de dood lijkt me een aantrekkelijke gedachte, zolang ik maar niet op een wolk hoef te zitten met een harp. Als het dan toch op zijn godsdienstig moet, doe me dan maar liever die hemel met de zeventig moslimmaagden – mits er voor de overleden dames ook zeventig leuke jongemannen voorradig zijn. Balans moet er wel zijn. Of een hemel met heel veel mooie circuits en klassieke racemotoren. Maar voor mijn part gaan we terug naar the Source.

Mijn moeder heeft er ook zo haar theorieën over. Ze heeft de laatste dagen in elk geval een levendige conversatie met mijn vader, die onzichtbaar door het huis rondwaart. “Hij is niet meer dement. Hij is zichzelf weer. Na vier jaar snapt hij eindelijk weer wat ik tegen hem zeg”, stelt ze.

“Hoe weet je dat zo zeker, Mam?”, vraag ik haar.
“Nou, áltijd deed Henk het licht op de gang uit, waardoor ik ‘s nachts bijna mijn nek brak op weg naar de WC. Ik deed het aan, hij deed het uit, consequent, wat ik ook zei. Nu is hij dood. Hoe erg het ook is, dat lampje blijft voortaan aan, dacht ik. Maar meteen al de eerste nacht, nadat ik was gaan slapen met het ganglicht aan, stond ik op om drie uur en wát schetste mijn verbazing: het licht was uit! Dat moet Henk gedaan hebben. Is er een beter bewijs, dat de overledenen op een ander niveau verder leven? En dat ze daar contact hebben met deze wereld? En dat hij naar me luistert? Want na die eerste nacht is het niet meer voorgekomen!”

Zo gaan we er allemaal op onze eigen manier mee om. En wat mijn moeder betreft mag dat ook wel. Uitgeput was ze, van die vier jaar mantelzorgen voor een steeds verder in Alzheimer wegzakkende echtgenoot. Door dik en dun heeft zij ervoor gezorgd dat die laatste jaren voor hem veilig en geborgen waren, vaak ten koste van zichzelf. Niet in een verpleeginrichting, maar thuis; vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week. En nu, eindelijk, is er ruimte om afstand te nemen.

 

4 thoughts on “Het ganglicht wordt nog steeds uitgedaan

  1. Gijs, las toevallig het bericht van het overlijden van je vader op internet.
    Van harte gecondoleerd, ook je moeder en je broer. Ik was jullie overbuurmeisje in Budel, heb nog met jou in de kinderwagen gewandeld. Wij waren denk ik jouw vaders eerste patienten in Budel, mijn vader heeft jullie huis daar gebouwd. Mijn ouders ( zij zijn al lange tijd overleden) spraken altijd met zeer veel respect over je vader.
    Zou je je moeder ook mijn medeleven en hartelijke groeten willen overbrengen?

    Vriendelijke groet, Maria Davits.

  2. Dag Maria, dankujewel voor deze reactie! Dat van die kinderwagen was ik alweer een beetje vergeten. Jouw ouders herinner ik me nog.
    Wat goed, dat jullie bij de eerste patiënten hoorden. Beter dan ik zal mijn moeder zich dat voor de geest kunnen halen. Ik breng je groeten en medeleven aan haar over!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *