Gevallen
Tweeduizend kilometer lieten de wielen van de Enfield de afgelopen zeven dagen onder zich voorbijrollen. Goed opletten en defensief rijden leverden tot nu toe een incidentvrije reis op. Het noodlot moest een keer toeslaan en dat deed het ook, vanmiddag. Maar ik ben een geluksvogel. Ja, ik ben gevallen, dat is het minder goede nieuws.
Het goede nieuws: het gebeurde niet op de motor, maar te voet, met drie kilometer per uur ongeveer. Op het ineens spekgladde trottoir voor de deur van mijn hotel van vandaag. Ooit leerde ik valbreken, tijdens de blauwe maandag dat ik als twaalfjarige aan judo deed (witte band). Daardoor bleef het bij vloeken, lichte egoschade, een nat achterwerk en een verdraaide knie die zich een paar uur later nog steeds liet voelen. Ziezo, de pech ook weer achter de rug.
