Casablanca

Met Royal Air Maroc naar Casablanca. Veel te vroeg op Schiphol, maar het kwam zo uit. Rustige vlucht. Er was best veel beenruimte in het vliegtuig (ik ben 1,93 m), alleen niet zoveel in de breedte. Beetje saaie mensen naast mij, geen boe of bah. Onderweg lees ik dan maar ‘Finisterre’, een reisboek over de Camino naar Santiago de Compostela. Hoe een voettocht je kan veranderen. Ik filosofeer over mijn eigen reis. Nu kan het nog, een motortocht. Ik ben 71. Hoe lang kan ik dit nog, met een steeds bejaarder lichaam? En wat doen twee weken solo-motorrijden met mij?

Het is hier aangenaam weer, een Nederlandse zomeravond. De taxi bracht mij naar een supermooi hotel. Vanuit de taxi gezien lijkt Casablanca op een Zuid-Franse stad, Toulon of Marseille bijvoorbeeld, inclusief snelwegen met klaverblad, Géant hypermarché, Mr. Bricolage, McDonald’s en Burger King. En kamikaze-automobilisten. Maar het is in Marokko wel even anders dan 45 jaar geleden. Inge en ik beleefden destijds een cultuurschok. Bijna derde wereld, zeiden we tegen elkaar. Dat is nu echt anders.

Morgen brengen ze de motor. Een service die maar een paar tientjes extra kostte. De Royal Enfields waren even niet beschikbaar, dus komen ze met een BMW. En morgenavond ruilen ze die weer om voor een Enfield. Dan ben ik in Marrakesh denk ik.

Maar nu ga ik eerst een beetje uitrusten. Van deur tot deur was ik toch meer dan twaalf uur onderweg.

Wordt vervolgd