Zafrou – Tinghir

– Weet je zeker dat je dit leuk vindt?
– Hoezo? Natuurlijk is het leuk.
– Nou eh, ook als de temperatuur maar vijf graden is?
– Je wou toch motorrijden in de bergen van Marokko?
– Maar dat het zó koud zou zijn, daar had ik niet op gerekend!

Dat laatste is juist. Ik heb alle laagjes uit mijn bagage aangetrokken en nog vind ik het koud. Geen wonder ook. Ik rij door de Midden-Atlas, op 1500 meter boven zeeniveau. Sinds ik gistermorgen vertrok uit Chefchouen heb ik alles gezien. Zomerse én winterse temperaturen, beboste valleien, woeste hoogtes en naar het zuiden toe gaandeweg een steeds bruiner, boomlozer, droger en ‘dorderder’ landschap, zeker nadat ik de waterscheiding van de Midden-Atlas ben gepasseerd.

Voordat ik verder ga moet ik vermelden dat ik heb overnacht in het provinciestadje Zafrou, in een riad middenin de medina. Riad: een herberg met een binnentuin of binnenplaats. Van buiten lijkt het vaak een bouwval, of een lemen fort, of je ziet überhaupt niet dat zich ter plekke iets afspeelt. Maar aan de binnenzijde verbaas je je. Iets uit duizend-en-een-nacht, of een fontein of zwembad, en rondom kamers. Medina: antiek-Marokkaanse binnenstad bestaand uit kronkelende nauwe steegjes waar ambachtslieden en handelaren hun nering doen in hun dooropening.

Deze medina in het totaal ontoeristische Zafrou vind ik veel leuker dan die in de beroemde grote steden. Zoals de binnenstad van pakweg Harlingen, Dokkum of Leeuwarden ook veel leuker zijn dan die van Amsterdam.

Inmiddels ben ik alweer weg uit Zafrou. Ik wil naar het zuiden. Misschien is het daar warmer. Maar vooral: iets in mij vindt geen rust. Die vind ik alleen tijdens het motorrijden. Tijdens het kilometervreten vervolg ik mijn innerlijke monoloog. Naarmate ik het gebergte verder achter me laat stijgt de temperatuur en daarmee de moraal.

– Zie je nu wel? Lekker warm, twintig graden. Je moet niet zo zeuren.
– Je hebt gelijk. Ik ga het alweer leuker vinden.
– Wat vind je ervan? Zullen we nog wat extra mijlen maken?
– We zouden toch stoppen en overnachten in Midelt? Daar zijn we nu bijna.
– Daarom juist. Het is pas half twee. Je kan best een stukje verder rijden. Naar Tinghir, okee? Dat is nog twee uur, koffiepauze meegerekend.
– Daar was ik vorige week toch al?
– Dan zoek je gewoon een andere plek voor je overnachting. Moet je opletten, dat voelt dan heel anders.
– Okee, doe ik.

En zo arriveer ik na een lange dag in hotel Kasbah Tombouctou in Tinghir. In aflevering 7 schreef ik nog over het echte Timboektoe, dat het te ver was. Dan dit relatief dure hotel maar, als pleister op de wonde. Mijn kamer hier heeft een airco die ook verwarmen kan. Met de koude nachten hier mag ie aan van mij.

Wordt vervolgd

Over Hotel Tombouctou schreef ik voor Booking en voor Google Maps een recensie:

Een gastvrij rustpunt tijdens een lange reis per motor
Pluspunten · Een prachtige traditionele omgeving en toch met modern comfort. Verreweg het beste ontbijt dat ik voorgezet heb gekregen in mijn zestien dagen in Marokko. Fijn dat ik mijn motor in een overdekte, afgesloten stalling kon parkeren.

Minpunt · Het is slechts klein leed: met alle begrip voor de historische situering had ik met mijn 71 jaren een lift naar de toch wel hooggelegen verdieping op prijs gesteld.

En over Riad Azrou:

Voelt als thuiskomen
Pluspunten · De gastvrije en behulpzame mensen. De locatie in de medina. De traditionele Marokkaanse inrichting. Het ontbijt.

Minpunten · Geen leeslampje bij het bed. Geen douchegordijn, alles werd nat.