Lekker warm in het zuiden, zei men nadat ik had aangekondigd dat ik naar Marokko zou gaan. Dat zal wel kloppen, maar in het gebergte en op de hoogvlakte valt het tegen. Gistermiddag kwam ik aan in Taroudant (hoogte 230 meter) en pas daar kwam de temperatuur overtuigend boven de 25 graden. Had ik meteen veel teveel kledinglaagjes aan. Bij het vertrek ’s ochtens uit Tinghir (1400 m) was het maar 9 graden, vandaar.

De grote vraag die ik me daar stelde was: nog een dag of vier om motor te rijden: wat en waar? Vanuit Tinghir moet je hoe dan ook dealen met de Hoge Atlas, als je wil uitkomen in Casablanca tenminste, Eroverheen? Koud, koud en ik zou weer uitkomen in Marrakesh. Die route en die stad ken ik al. Óf eromheen en dat betekent naar het zuidwesten, naar Agadir. Zo gedacht, zo gedaan.

Ik doe een uur of zes, zeven over de vierhonderd kilometer naar Taroudant. De reis kenmerkt zich door eindeloze, kaarsrechte asfaltlinten, die aan de horizon eindigen in trillende luchtspiegelingen. Indrukwekkend, zij het vanuit motorrijdersoogpunt niet direct uitdagend. Toch zijn onderdelen van de reis dat wél. Zoals het traject via de P1507, tussen Ouarzazate en Taznakht. Om de vijftig meter een bocht, perfect asfalt en de meest eigenaardige landschappen. Ben ik op Mars, op Tatooine? Als je het zo bekijkt zijn die lange stukken zonder bochten óók interessant.

In het stadje Taliouine stop ik bij een cafeetje met terras. Er komt niemand naar buiten om een bestelling op te nemen. Ik ga naar binnen. Daar zitten zes mannen om een tafel. In het midden staat een grote schaal, een tajine met koeskoes, groenten en kip. Om beurten nemen ze er iets uit, met de rechterhand uiteraard, want die is rein. Of ik ook een hapje wil meeëten? Uit beleefdheid neem ik een stukje kip.

Een armoedig uitziende meneer met weinig tanden loopt binnen. Hij vraagt me om wat geld. Ik geef hem een paar dirhams. Allah zal mij lonen. De zes mannen zien dat. Nu mag ik niet betalen voor het flesje water dat ik heb besteld.

Om een uur of vier bereik ik Taroudant. Een soort Marrakech, maar dan leuker. Ik overnacht in een prachtige riad, Dar Benyara. Die is gesitueerd in de oude Medina. Deze Medina is ruimer van opzet dan die van pakweg Fes of Chefchouen. De straatjes zijn breed genoeg voor auto’s en handkarren. Heel prettig dat je daar als overduidelijke Nederlander kan rondwandelen zonder voortdurend te worden aangesproken.

Wordt vervolgd

Deze recensie plaatste ik over Riad Dar Benyara op Booking en op Google Maps:

Een knusse riad in de Medina
Pluspunten · Bij aankomst was er niemand aanwezig. Ik heb de beheerder gebeld en die was snel ter plaatse.
Deze riad ligt in de Medina. Je kan daar met je motor rijden, dus de bagage kon ik voor de deur van de riad uitladen. Daarna heb ik samen met de behulpzame beheerder de motor geparkeerd bij een bewaakte stalling, heel prettig.
Het ontbijt op het dakterras en de dienstverlening waren uitnemend.

Minpunten · Nieuwsgierige buurjongetjes die met hun handjes aan de motorfiets zitten. Ik kan wel wat hebben van kinderen, daar niet van. Toch fijn dat ik de motor na het uitladen op een bewaakte plek kon stallen.