Essouira

Van Taroudant naar de kust is het ongeveer 85 km. Met een stop voor koffie en voor foto’s van een berg zwerfplastic en een kudde dromedarissen kost me dat ongeveer twee uur. Die kudde: ik dacht dat het kamelen waren. Mijn motorracevriend Joop van der Have hielp me uit de droom.

Over de weg valt niet veel bijzonders te melden. Voor Marokkaanse begrippen is hij saai. Voor een Nederlandse motorrijder toch weer uniek. De dromedarissen, maar ook de nog steeds imposante Atlas-muur aan rechterzijde. Verder valt het me op dat men hier aan kastuinbouw doet.

Deze aflevering van mijn Marokko-dagboek schrijf ik liggend op bed in het appartement dat ik voor twee nachten gehuurd heb in de havenplaats Essouira. Vanuit Taroudant passeerde ik eerst Agadir. Ik ben geen fan van grote steden en alle drukte die daar bijhoort. Dus van Agadir heb ik hooguit wat rotondes en stoplichten gezien. En alweer rijdend op een uitvalsweg, een meter of honderd boven zeeniveau, ontvouwde zich een panoramisch overzicht van de havens. Die blijven voor een schipper nu eenmaal interessant.

Zwerfvuil

Nog even terug naar het zwerfplastic. De bijgaande foto had ik gepost op Facebook. Heel Afrika ligt er vol mee, schrijven reageerders die het weten kunnen. Ellen zegt dat de bevolking het te druk heeft met het bij elkaar scharrelen van de avondmaaltijd, om ook nog met afvalinzameling bezig te zijn. Daar heb ik enig begrip voor, maar het lijkt me te kort door de bocht. Dat vinden de autoriteiten ook, als ik mag afgaan op de vermanende posters die hier en daar levensgroot langs de berm staan.

Een paar dagen geleden kreeg ik bijna een leeg colablikje voor mijn hoofd. Achteloos uit het autoraam geflikkerd. En gistermiddag reed ik achter een lijnbus. De voordeur stond open. Voor frisse lucht, dacht ik even. Maar nee, daar zag ik een plastic zak met afval het publieke transportmiddel verlaten. Kledder, in de berm. Handig, dat de hele wereld je vuilnisbak kan zijn. Okee, genoeg gezeurd.

Zoeken naar appartement

De route naar Essaouira voert voor een kilometer of vijftig langs de kust van de Atlantische Oceaan. Prachtig, ik mag de zee graag zien. Daarna buigt de route af, landinwaarts. Zeker geen saaie weg; voor motorrijders die van bochten houden is dit waar je moet zijn. Tijdens een korte middagpauze boek ik alvast een hotel, wederom een riad.

Echter, eenmaal aangekomen blijkt deze riad zich middenin de Medina van de stad te bevinden, ongeveer tien minuten lopen van de stadspoort. Je mag er niet in met auto, brommer of motor. Dat zie ik niet zo zitten, met mijn motorjack en helm en rugzak. En dan zeker de motor onbeheerd achterlaten bij de stadspoort? Nee, dat doe ik niet. Ik app de hoteleigenaar met het bericht dat ik iets anders ga zoeken. Dat vindt hij prima. Ik krijg het al betaalde geld gewoon terug.

Wat is het toch gemakkelijk, Booking. Ik vind al snel een appartementje dat iets meer in een buitenwijk ligt. Daar kan ik vast en zeker gemakkelijker en veiliger de motor parkeren. Ik rij er naartoe. Het is even zoeken, ik kan het nog niet zo goed vinden. Terwijl ik Google Maps bestudeer ontvang ik een appje van de eigenaar van het appartement. “Sorry, sorry, het appartement is al verhuurd. Heb je misschien belangstelling voor een ander appartement dat ik ook nog in de aanbieding heb?”

Nou, ik ben onderhand moe, heb 400 km gereden, ben warm en ja, doe mij dit andere appartement dan maar. Het kost iets meer maar valt helemaal niet tegen. Het interieur is modern Marokkaans. En er is zelfs een boekenkast. In Franstalige boeken heb ik vandaag weinig interesse; gelukkig heb ik mijn e-reader bij me. Ik boek twee nachten, want ik ben onderhand moe, na veertien dagen rijden en 3400 km.

Om een uur of zes ga ik eten bij een eethuisje om de hoek. Twee jongens beheren de zaak. Zo te zien zijn het broers. De oudste deelt orders uit en doet leuk tegen mij, de jongste doet al het werk. Ik kies voor ‘brochettes met gehakt’. Lijkt me lekker!

Niet gek toch? Vijf euro. Frietjes en pasta en witte rijst en gele rijst en iets dat lijkt op köfte met uitjes en rode biet en tomaat en kookaardappeltjes en komkommer en brood en cola.

De volgende ochtend slaap ik uit en daarna ontbijt ik in de Medina. Naturlijk sla ik de visserijhaven niet over. Die ruikt al net zo lekker naar zout en dode vis als die van Harlingen.

Wordt vervolgd

Deze recensie plaatste ik over ‘Appartment next to the beach’ op Booking en op Google Maps:

Mooi en compleet appartement op een goede locatie
Pluspunten · Via Booking vond ik dit appartementje. In de straat kon ik gemakkelijk en veilig de motor parkeren. Het appartement kreeg ik van de eigenaar, omdat mijn eerste boeking bij hem al verhuurd bleek. Dit kostte iets meer, maar voldeed helemaal aan mijn verwachtingen. Het interieur is modern Marokkaans. Mooi dat er een boekenkast is. Ik was er twee nachten, want ik was moe, na 14 dagen motorrijden en 3400 km.
Bij aankomst was er al iemand aanwezig in het appartement om mij wegwijs te maken.
In de nabije omgeving zijn er restaurantjes en winkeltjes.

Minpunt · In de database van Booking.com stond het eerste appartement dat ik had uitgekozen als ‘beschikbaar’, maar dat was dus niet het geval. Een en ander is in overleg met de verhuurder heel goed opgelost.