“Je gaat toch wel een reisdagboek bijhouden voor de thuisblijvers?” vroeg Marian, één van de thuisblijvers. Ze had het over de motorvakantie naar Marokko. Een gek plan dat ik als verwarde oude man had bedacht. Ja, ‘verward’, want wij gepensioneerden hebben toch altijd vakantie?

Daar zit iets in. Maar… laatst vroeg ik me af. Wat staat er eigenlijk nog op de bucketlist? Na 71 jaar heb ik het meeste wel mogen beleven. Sommige dingen blijven mooi. Varen en zeilen. Verhalen vertellen en opschrijven. Meehelpen met opvoeden van kleinkinderen. Motorracen met de oude Yamaha-classics. Op reis met de motor natuurlijk.

Dit laatste was iets waar ik te weinig aan toe was gekomen. In 2021, tijdens de coronatijd een rondje Nederland met zoon Gijs junior, dat was de laatste grote motorreis. Bijna tweeduizend kilometer met Guzzi en Ducati, langs de randen van het land. Elders in deze blogsite beschreef ik die reis.

Die tocht smaakte naar meer, want ik vind het rijden met de oude Moto Guzzi één groot feest. Hoe herken je een vrolijke motorrijder? Aan de insecten die hij tijdens het breed glimlachen heeft opgevangen tussen zijn tanden. Afgelopen zomer had ik tijd vrijgemaakt. Iets minder race-evenementen met de motor, dat hielp al. De Guzzi en ik maakten een lange solotocht door Duitsland en Frankrijk. Ik zal die een andere keer nog eens uitgebreid beschrijven. Laat ik voor nu vaststellen dat in mijn eentje motorrijden mij het best bevalt, tenzij Gijs junior mijn reisgenoot is. Dan mag het met z’n tweeën.

Waar ben ik eigenlijk aan begonnen?

Dus hier komt het eerste deel van het reisblog dat ik inderdaad ga bijhouden. Zo spannend zal het niet zijn. En dan begin ik maar met de aanloop. Waarom Marokko? Eén van de redenen: daar waren Inge en ik geweest, in 1980. Gijs junior was er ook min of meer bij, in Inge’s buik toen nog. In mijn boek ‘Rijden met Gijs‘ besteedde ik een hoofdstuk aan deze tocht met onze Matchless uit 1956. Ach nostalgie, wat hadden zij en ik mooie jaren. Allebei gek op avontuur.

Tweede reden. Het laatste jaar keek ik steeds minder televisie. Mijn kijkmenu bestond tot dan toe uit Lubach, het nieuws, actualiteitenprogramma’s en talkshows. Vooral aan die laatste categorie begon ik me te ergeren. Intussen ontwikkelde ik een strategie: hij gaat meteen uit zodra mensen als Wouter de Winther, Caroline van der Plas, Joost Eerdmans, Dilan, Lidewij, Fleur Agema, Mona Keizer, Angela de Jong of een van die andere schertsfiguren in beeld komen. Heel vaak dus.  

Toch wil een bejaarde als ik ’s avonds naar dat grote scherm staren. Tegenwoordig krijg ik YouTube op mijn slimme tv. Ik maakte mezelf verslaafd aan reisvlogs als Itchy Boots. Niks mis mee en ze zijn ongelooflijk inspirerend. Ik hoef niet zo nodig rechtstreeks naar de Pamir Highway, maar een beetje dichterbij zou al mooi zijn. Vandaar Marokko. Afrika toch?

Plan A was reizen met de Moto Guzzi. Pro: alles in eigen hand, een mooie tocht door Frankrijk en Spanje, de reis is het doel, niet de bestemming. Contra: het is ver, het maakt de reis duur (benzine, hotels en maaltijden, want in de late herfst ga ik dus echt niet kamperen), ik heb eigenlijk niet zoveel tijd beschikbaar, de motor is bijna veertig jaar oud, met enige kans op panne (al is het een Guzzi). In 1980 moest de ANWB de Matchless ophalen. Vastgelopen motor. Dat weten ze daar vast nog.

Plan B dan. Per vliegtuig naar Casablanca. Pro: je bent er sneller, het is goedkoper, je kan daar een nieuwe motor huren. Contra: ik ben geen fan van vliegen, het is niet duurzaam reizen.

Een rekensom leerde me al snel dat Plan B het goedkoopst was. Onlangs kreeg ik een belastingaanslag over mijn zzp-werk en die viel toch een beetje tegen. En ik bespaar een dag of acht reistijd. Dus okee, ik ga vliegen. Ik ga er verslag van uitbrengen. Niet met video, daar heb ik te weinig verstand van en bij het racen heb ik intussen al twee goedkope videocams van de Action en drie heel dure GoPro’s gesloopt. Liever houd ik me bij tekst! Dat lukt altijd. In de volgende aflevering vertel ik over de voorbereiding.

Wordt vervolgd