Gisteravond in het rivierdorpje Tienhoven de jaarvergadering van onze classic-motorraceclub de SAM. Tamelijk ongelooflijk wat we mochten beleven. Eerst was er wekenlang totaal geen communicatie. Zat het stichtingsbestuur in zijn holletje te mokken over aangedaan onrecht? We wisten het niet. Achtergrond: een clubje deelnemers had een plan geopperd om een geannuleerd evenement eventueel toch mogelijk te maken. De voorzitter voelde zich waarschijnlijk gepasseerd en kondigde zijn vertrek aan, met onmiddellijke ingang.
Okee, prima, hoe nu verder? Het bestuur stuurde tijdens een langverwachte vergadering, waarbij het zelf verstek liet gaan, een tachtigtal betrokken deelnemers met een voorgelezen briefje het bos in. Het briefje riep meer vragen op dan antwoorden. De voorzitter gaf via het briefje aan dat hij geen tijd wilde vrijmaken voor zijn rijders. Wat een minachtende houding vind ik dat. De kastanjes moesten blijkbaar uit het vuur gehaald worden door een bestuurslid dat verder ook niets wist en een argeloos slachtoffer dat het briefje mocht voorlezen – respect daarvoor. Maar wel gaf dit bestuur aan dat het zou aanblijven. Hoe dan? Met welk mandaat, met welke legitimatie? Niet vanuit de mensen die deze avond aanwezig waren. Het wegblijven viel bepaald niet goed. Een geluid dat naar ik hoop ook via andere kanalen bij het bestuur zal belanden.
Via dat briefje mochten we voorts vernemen dat onder andere de demo te Harlingen niet meer plaats zal vinden. Als iemand die deze demo een beetje mee-organiseerde heb ik begrip voor het standpunt. Maar ik vind het heel raar dat ik het zo terloops moest vernemen. Noncommunicatie.
Dat een bestuur op deze wijze omgaat met het SAM-erfgoed, waar ook ik in het verleden zo hard voor geknokt heb, ik vind het bijzonder pijnlijk. De kans om aan te blijven als bestuurders is door het verstek laten gaan bij deze avond wel voorbij. Met heel veel respect voor wat het bestuur de afgelopen jaren heeft neergezet en voor de moeilijkheden waarmee het zich geconfronteerd heeft gezien, dit lijkt mij toch het moment om gewoon af te treden, ten gunste van nieuwe mensen. In dit stadium zullen die er echt zijn.
En anders ook prima, de SAM is een stichting en een stichtingsbestuur is in principe aan niemand verantwoording verschuldigd, maar dan voel ik dat het tijd wordt dat ik mijn 18-jarige betrokkenheid bij deze club beëindig.
Samenvattend: de prijsuitreiking was leuk, felicitaties voor de bekerwinnaars. Maar voor de rest vond ik het een slechte avond, zonde van mijn tijd.
Naschrift 7 januari 2026:
Inmiddels reageerde de voorzitter met enkele privé-appjes en een openbaar bericht op de FB-pagina van de SAM. Op de privéberichten heb ik niet gereageerd. Immers, ik vond dat de discussie openbaar gevoerd hoorde te worden. En had ik niet alles wat ik kwijt wilde in mijn oorspronkelijke column hierboven al gezegd?
Wat betreft de publieke uiting van de voorzitter: hij gaat inderdaad door in zijn functie, stippelt het pad uit voor het komende seizoen – zonder inbreng of inspraak van wie dan ook – en stuurt nog een onnodig verwijt mijn kant op. Allemaal tot je dienst, maar voor mij gaat het boek nu dicht. Het waren 18 mooie jaren bij de SAM.
Ik ben blij dat ik die 400km niet heb gereden
Tja, Gijs kennende kan ik hier in mee gaan. In het verleden ben ik eruit geknikkerd omdat ik vragen had omtrent verdwenen gelden en omdat ik mij niet had ingeschreven bij Kvk. Logisch met een vreemde gang van FINANCIËLE zaken. Vlak voor een demo telefoon van penningmeester ER IS GEEN GELD.. op de ledenvergadering was ik persona non grata. Nu heb ik mij weer aangeboden en nada. Toch hoop ik dat de SAM het redt.
Even goede vrienden, John. Je weet dat het niets persoonlijks tegen jou was. Jouw vragen waren terecht. Maar wie A zegt moet ook B zeggen, vonden Carolien en ik destijds. Ik vind nog steeds dat de oplossing die we toen kozen de juiste was.
Red de SAM
nou ik baal er van als we de SAM niet fatsoenlijk in de benen kunnen houden, rechtspersoon als stichting is iets anders als een vereniging, maar ik begreep bij de keuze voor stichting, dat men dat wou, vanwege makkelijke en korte lijnen in de bestuurskamer. Men zou blijven communiceren alsof de sam een ledenclub zou blijven. ONDER DIE VOORWAARDE is dat toen aan genomen, dan moet men die woorden ook waarmaken. ik weet besturen is kiezen, iedereen aan het lachen houden is lastig, maar houd de SAM aub leuk, en leefbaar (rijdbaar) het is een te kostbare mogelijkheid tot motorhobby om in de prut te draaien, kom op, doe je best, en al dat weglopen heeft ook weinig zin, schouders eronder. HUP, geen gemelk. leve de motor hobby
Ondanks dat ik niet meer betrokken ben vind ik dit heel naar om te lezen. Ik had ook het idee dat de organisatie afgelopen jaar een positieve impuls had gekregen. Maar ook dat er zeker wel op een negatieve manier commentaar op de organisatie werd gegeven, iets met mensen aan de zijlijn.
Doodzonde als het hier eindigt, maar als dit het best haalbare is kun je ook beter stoppen.
Succes !