Column KJMV-Kontakt 4-2025
Voor het verenigingsblad ‘KJMV-Kontakt’ *) schrijf ik af en toe een column. Op de coverpagina van het vierde en daarmee laatste nummer van 2025 staat ‘juni’, maar dat zal wel per ongeluk zijn. Het verhaal hieronder schreef ik kort na terugkeer uit Marokko en daarom was het sterk gericht op mijn motorvakantie in dat land.
Marokko en de clubdag
De meest interessante Clubdag sinds ik clublid ben en dan was ik daar niet bij! Eigen schuld, dikke bult. Op latere leeftijd had de onrust mij bekropen, FOMO ofwel fear of missing out, de angst om iets te missen. Zoveel tijd van leven is er niet meer over.
Onlangs vroeg ik het me af. Wat staat er eigenlijk nog op de bucketlist, het afvinklijstje? Na 71 jaar heb ik de meeste mooie dingen wel mogen beleven. Lief en leed enzovoort. Aan de nare zaken ga ik hier maar even voorbij. Die kennen jullie ook allemaal.
De leuke, voor mij. De mooie jaren met wijlen Inge. De kinderen. Het varen en zeilen. Verhalen vertellen en opschrijven. Meehelpen met opvoeden van kleinkinderen. Motorracen met de oude Yamaha XS650’s. Reizen met de motor natuurlijk, liefst in mijn eentje, want dat bevalt me het best. Aan die reizen was ik de laatste jaren te weinig toegekomen. Maar hier is wat aan te doen. Misschien minder race-evenementen met de motor? Zou dat kunnen helpen?
Daar ben ik werk van gaan maken. De eisen van de FIM aan wegracers – ook met klassiekers – werden toch net verzwaard. Nieuwe helmen, nieuwe pakken met airbag. Allemaal nuttig, maar ook een verzwaarde belasting voor het budget van een gepensioneerde. Dus minder racen. De racedemo’s van de SAM zijn ook leuk en een stuk beter te financieren.
Zo belandde ik dankzij een iets ruimere vakantiepot half november in Marokko. Dat land stond al een hele tijd op mijn afvinklijstje. In 1980 waren Inge en ik er al een keer geweest. Jazeker, met de motor: een 350cc Matchless G3 met Steib-zijspan. Het leek me interessant om te bekijken hoe het land er na bijna een halve eeuw bijlag.
Twee weken reed ik er rond, door steden, gebergtes en woestijnen. Met een gehuurde Royal Enfield Himalayan 450. Een heerlijk ding, waar ik het verder niet over zal hebben. Het is geen klassieke Japanse motor tenslotte. Natuurlijk had ik een fantastische tijd in dit boeiende land. Ja, er is veel veranderd. Ja, het is nog altijd heel anders dan de landen in het westerse Europa. En ja, een bezoek kan ik iedereen aanraden.
Regelmatig lag ik in de avonden op een hotelbed uit te blazen, na een lange dag motorrijden. Op een kamer met wifi, wel te verstaan. Want of dat aanwezig was, daar lette ik bij het reserveren via Booking wel op. En dan kon ik op de sociale media lezen over de Clubdag bij de Nimag. Hoe leuk dat was, hoe goed bezocht, hoeveel motoren er wel niet geëxposeerd stonden. En dan had ik het toch weer, die FOMO.
Nu zullen de mensen die dit jaar niet bij de Clubdag waren, waaronder ikzelf, het moeten doen met de verslagen, zie verderop in deze editie, en ikzelf met de hoop dat ik de Clubdag van 2026 wél kan bezoeken. In de wandelgangen vernam ik al dat ditmaal het motormerk Kawasaki het thema zal zijn. Niks ten nadele van de Rijper Eilanden, maar het zou mooi zijn als die dag weer georganiseerd kan worden bij de NIMAG. Dat klonk allemaal heel goed!
*) KJMV-Kontakt, het verenigingsblad van de Klassieke Japanse Motorfietsen Vereniging. Zie ook de column ‘Eelde Classics‘.