Category Archives: Persoonlijk

Brommers en SUV’s

In december 2018, tijdens mijn uitstapje naar Phuket, Thailand hield ik een dagboek bij. In enkele afleveringen publiceer ik het nu op mijn weblog. Dit is aflevering 3. 

Brommen en zeilen in Phuket (3)

Thailand is het land van het donkerbruine gepruttel van lichte Honda-motortjes. De gemotoriseerde tweewieler is vervoermiddel nummer één in Thailand. “Iedere Thai heeft er een”, zegt Makz. “En ze doen alles met de brommer. Ze lopen alleen van de brommer naar de voordeur, of van de voordeur naar de brommer.”
Het klopt. Niemand loopt of fietst. Je ziet alleen gemotoriseerd vervoer. Veel moderne vierwielers van vooral Japanse en Koreaanse merken. En voor elke auto die je tegenkomt zie je twintig brommers, scooters en motoren. Voor een deel een rijdend museum. Vooral veel Honda’s C50, Cub en Super cub trouwens. Daar heeft Honda er wereldwijd zo’n honderd miljoen van verkocht. Zo te zien ook in Thailand een paar. Soms hangen ze van ijzerdraad aan elkaar, maar ze doen het! Ik noem ze in dit verhaal ‘brommer’, maar dat is toch iets anders dan wat wij er in Nederland mee bedoelen. Een braaf op 45 km/u afgestelde snelheid kent men niet. In dat opzicht zijn het allemaal motoren.  Zestig is wel het minste dat ze halen, sommige hebben veel meer dan 50 cc en lopen over de honderd.

Honderd miljoen verkochte Honda’s – in alle verschijningsvormen. (Foto: Gijs van Hesteren)

Continue reading Brommers en SUV’s

Wat komt u doen in Thailand?

In december 2018, tijdens mijn uitstapje naar Phuket, Thailand hield ik een dagboek bij. In enkele afleveringen publiceer ik het nu op mijn weblog. Dit is aflevering 2.

Brommen en zeilen in Phuket (2)

Mijn dochter Wies zet me tegen de middag af op Schiphol. Het inchecken, de paspoortcontrole en het aan boord gaan bij een Airbus A-310 van Cathay Pacific verlopen volgens plan. Het is een klere-eind vliegen, ontdek ik al snel, maar ondanks gebrek aan beenruimte weet ik het 11,5 uur vol te houden. In Hongkong zal ik overstappen. Prettig om even de benen te strekken. Van Hongkong naar Phuket, het tweede deel van de reis, duurt een uur of drie. Alles bijeen vlieg ik 15.000 kilometer. Het is toch magisch, zo’n vliegreis. Volgens het beeldschermpje in de stoel vóór mij passeren we plaatsen als Sint Petersburg, Moskou, het Oeral-gebergte, de Gobi-woestijn.

Het vliegveld in Hongkong lijkt onwerkelijk. Heb je één vliegveld gezien, dan heb je ze allemaal gezien, dat klopt. Toch is het anders. Het is er vroeg in de ochtend en door de grote ramen zie ik als in een film wazige, middelgrote bergen en de Chinese Zee.

Vliegveld Hongkong. (Foto: Gijs van Hesteren)

De dag van aankomst, Phuket International Airport. Met stramme benen verlaat ik het vliegtuig van dochtermaatschappij Cathay Dragon Airlines. Hoe kom ik bij de uitgang van de luchthaven? Ik sta in een verkeerde rij, voor ingezetenen van landen die geen visumverdrag met Thailand hebben. Ik heb het snel door en sluit aan bij een langere rij, die me door de douane voert. “Wat komt u doen in Thailand?” vraagt de beambte. Ik ben journalist én zeeman. Journalisten zijn meestal niet erg populair in militaire dictaturen, zoals Thailand er één is sinds de staatsgreep van enkele jaren geleden. Ik houd het daarom op “zeeman” en meld dat ik een vriend kom helpen in zijn charteragentschap. Ik mag het land in.

Continue reading Wat komt u doen in Thailand?

Brommen en zeilen in Phuket (1)

In december 2018, tijdens mijn uitstapje naar Phuket, Thailand hield ik een dagboek bij. In enkele afleveringen publiceer ik het nu op mijn weblog. Dit is aflevering 1.

Zondag 2 december – Urenlang vliegen

Inge hield helemáál niet van vliegen, en nog minder van láng vliegen. Zo kwam het, dat ik in mijn leven nog nooit verder was gekomen dan Europa. Althans met een vliegtuig, want in 1980 waren zij en ik met de motor naar Marokko – Noord-Afrika immers – heen en weer gereden. Hoe het ook zij, Inge leeft niet meer en ik hoef alleen mijn eigen afweging te maken.

Maz, Tjeb, de Dnjepr en de Moto Guzzi. TT van Elst 2016. (Foto: Inge van Hesteren)

Sommige dingen gebeuren vanzelf, zonder dat je er van te voren diep over hebt nagedacht. Zo was het nu ook. Vorig jaar maakte ik per motor een vakantiereis door Oost-Europa. De reis had net zoveel te maken met vakantie als met rouwverwerking. De trektocht heb ik verwoord in een reisboekje, ‘De Vierkante Stoomboot’, gepubliceerd via de webwinkel van Amazon. Voor 2018 had ik iets vergelijkbaars in de zin. Waarom zou ik de Marokko-reis niet eens overdoen? De BMW K100 stond nog altijd klaar en wie weet zat er een nieuw verhaal in.

De vierkante stoomboot
E-book: www.amazon.nl/vierkante-stoomboot-Een-reisboek-ebook 
Paperback (vreemd genoeg alleen verkrijgbaar via het Duitse Amazon):
www.amazon.de/dp/1726685039

Continue reading Brommen en zeilen in Phuket (1)

Het recht van de straat

Laat mij ook eens een mening hebben.

De mening van de anti-Zwartepieten kan ik niet delen. Ik heb begrip voor hun standpunt, maar ik denk dat ze het niet helemaal in de juiste verhoudingen zien. Soms vind ik hun opstelling zelfs irritant. Waarom moet die zo nodig verkondigd worden tijdens de intocht van kindervriend Sinterklaas? Deze mensen staan echter voor hun eigen mening en dat mocht altijd in Nederland. Zeker omdat ze die steeds geweldloos verkondigen. Ze vragen netjes aan de overheid of ze mogen demonstreren en na toestemming doen zij dat, op de plek en het tijdstip die hen zijn toegewezen.

Dan de andere kant, de ondersteuners van een zwarte Zwarte Piet. Die mensen blijken zich niet geweldloos op te stellen. Die vragen niet netjes om toestemming. Gesteund door overheden die hun ogen sluiten en media die de zaak verder ophitsen nemen zij de vrijheid om legale demonstraties te saboteren. Want tja, vrijheid van meningsuiting bestaat alleen voor de meerderheid, en voor meningen die de meerderheid welgevallig zijn.

Nu schaam ik mij, als Nederlander, als inwoner van Friesland. “Wij verdedigen het Nederlandse cultuurgoed”, zeggen deze dappere heren en dames. Een cultuurgoed dat blijkbaar bestaat uit het recht van het geweld. Op Facebook roepen mensen die ik ken en respecteer intussen ongegeneerd de meest verschrikkelijke dingen. Niet alleen over de anti-zwartepieten, maar over alles wat een kleurtje heeft en iedereen die een beetje linksig lijkt.

Het wachten is nu op de witte puntmutsen, de ingegooide etalages, de boekverbrandingen en de hakenkruizen. En de volgende stap is dat de tegenstanders van Zwarte Piet terug gaan slaan. Zinloze escalatie. Nou, ik ben en blijf vóór de multiculturele samenleving. Deze wereld is van ons allemaal. Nee, de dappere verdedigers van Nederlandse tradities spreken niet namens mij. Dat wilde ik maar even gezegd hebben.

 

Negende ZZ-races in en rond Zeerijp en ‘t Zandt

Massastart in de 50 cc.
Massastart in de 50 cc.

Zeerijp – ‘t Zand – Het was 16 juni; voor de zevende keer organiseerde de Stichting ZZ Races zijn driejaarlijkse regelmatigheidsevenement. Met de wegraces van 1946 en 1947 meegerekend was het zelfs de negende keer. Tweehonderd coureurs uit Nederland, Duitsland en Engeland waren afgekomen op ‘Het Isle of Man van Noord-Groningen’. Zij brachten het toch al zo door aardbevingen geteisterde gebied nogmaals hevig in trilling. De auteur meldde zich aan voor de speciale klasse van racers uit de jaren zeventig en brengt hier verslag uit van zijn bevindingen.

Tekst en foto’s: Gijs van Hesteren
Dit artikel verscheen eerder in Het Motorrijwiel nr. 155

Rijdersbespreking, door wedstrijdleider Richard Borrenberg. Aftredend ZZ-secretaris Jolanda Jager-Smits en voorzitter Nico Ellerie houden de plattegrond omhoog.

Continue reading Negende ZZ-races in en rond Zeerijp en ‘t Zandt

De vierkante stoomboot

In juli en augustus 2017 maakte ik een reis door Europa. Vervoermiddel: een meer dan dertig jaar oude BMW K100, die ik voor duizend euro had kunnen overnemen. De vijfduizend kilometer lange tocht werd ten dele een confrontatie. Met mezelf, met de techniek, met het weer. Toch, de reis leverde vooral mooie, prachtige en vooral nieuwe ervaringen op. Ik schreef er een verslag van, dat ik heb gepubliceerd als e-book. Hier een voorproefje.

Hoe ouder we worden, hoe meer we worden geconfronteerd met de tijdelijkheid van het bestaan. Wie een relatie van meer dan veertig jaar achter de rug heeft, kan zich voorstellen dat het overlijden van je partner een ingrijpende gebeurtenis is. Niet alleen brengt een dergelijk verlies veel verdriet en verwarring met zich mee; het zet je leven op zijn kop en dwingt je tot het herijken van je zekerheden. Hoe dat uitwerkt in de praktijk vertel ik vanuit de eerste hand.

Alles was anders, ontdekte ik al snel, nadat begin 2017 mijn levensgezellin Inge overleed. In het ziekenhuis en nogal plotseling, tijdens een hartkatheterisatie. Na al die jaren samen hadden we met ons tweeën een systeem ontwikkeld. Het omschreef hoe we omgingen met voor- en tegenspoed, wat we leuk vonden en wat niet. Dit systeem was weg: ik voelde me ineens een geamputeerd echtpaar.
En zo ontstond de noodzaak om nieuwe grenspaaltjes te slaan, nieuwe bakens te plaatsen, nieuwe dingen te doen. “Je moet je leven herkalibreren”, zei iemand tegen me.

Continue reading De vierkante stoomboot

Eén jaar later

Inge van Hesteren. In loving memory.

De 16e maart. Vandaag precies een jaar geleden, Inge. Het lot dwong je deze wereld te verlaten. Een wereld die doordraaide alsof er niets gebeurd was. Maar voor mij en de mijnen stond de tijd even stil. De aardbol was de andere kant op gaan draaien. Een bladzijde uit mijn ziel gescheurd.
Nu is er een jaar voorbij gegaan. Het leek een maand, een week, een dag. Ik maakte nieuwe keuzes in mijn leven. Jij keek mee over mijn schouder.
Samen met jou en met alle mensen om ons heen, vond ik nieuwe wegen, letterlijk en figuurlijk. Dank je Inge, dat je er was voor mij. Dank jullie allemaal, voor je steun en begrip.

Kleurrijk en karaktervol

Kleine visserij in Porto

Dit artikel is gepubliceerd in de Harlinger Courant van 2 juni 2015.

PORTO – De Portugese havenplaats Porto staat bekend als de stad van de port en van de negentiende-eeuwse boogbrug over de Douro. De brug is ontworpen door de man van de Eifeltoren in Parijs, Gustav Eifel. Kernwoorden voor Porto zijn geschiedenis, toerisme en architectuur. Het is een universiteitsstad en een brandpunt van creativiteit. Echter, degenen die verder kijken dan de oppervlakte, merken al snel dat het dagelijkse leven voor veel van de bewoners niet gemakkelijk is.

Tekst en foto’s: © Festina Lente, Gijs en Inge van Hesteren

Gaia, Porto. © Festina Lente, Inge van Hesteren 2014
Armando Coutinho

In het straatbeeld vallen zij op: de daklozen en bedelaars. Een trap hoger op de sociale ladder de tientallen mensen met kraampjes waar kastanjes geroosterd worden. En achter de toeristische façade van het Unesco Werelderfgoed gaan uitgestrekte verarmde stadswijken schuil, leegstand en raamloze fabrieksgebouwen. Een deel van het erfgoed van Portugal is het eten van vis, maar ook in de visserij is het geen rozegeur en maneschijn.   Continue reading Kleine visserij in Porto

Alles is vergeven

Charlie HebdoDezer dagen vernam ik dat vele media benauwd zijn om de voorpagina van Charlie Hebdo te publiceren. Nou, mijn medium is maar onbetekenend, maar angstig aangelegd ben ik niet. Bang voor het uiten van je eigen mening mág je niet zijn, in een vrije samenleving.

Het beledigen van bevolkingsgroepen of godsdiensten ligt niet in mijn aard. Echter, de nu lopende discussie in aanmerking genomen, vind ik dat deze voorpagina niet vaak genoeg herhaald kan worden. Waarom? In een samenleving met vrijheid van pers, godsdienst en meningsuiting zou zelfs oorlogspropaganda geoorloofd moeten zijn. Maar grijpen naar de wapenen nooit.

Was de Islam niet de religie van hoop, van vergeving, van vrede? Volgens mij wel. Wie zich beledigd voelt door de bijgaande afbeelding nodig ik van harte uit tot discussie.

Bovendien: Charlie Hebdo, wat een wijsheid, wat een grootheid van geest! Na een gruwelijk bloedbad is het antwoord van de tekenaars: ‘Alles is vergeven’. Zoals we dat al eeuwenlang leren van Allah, Jezus, Mahatma, Boeddha. Laten we hopen dat de mannen en vrouwen die zwaaien met Kalasjnikovs zich dat af en toe herinneren.

 

Toekomst Wadden: redding komt van wetenschap

Van Dieren juicht einde waddenmantra’s toe

Dit blog werd op 30 december 2014 geplaatst in de Harlinger Courant.

LEEUWARDEN – Voor haar dertiende symposium koos de Waddenacademie het thema ‘Wadden Sea Research’, Waddenonderzoek. Toonzetter van de conferentie was de Terschellinger Wouter van Dieren, erkend verdediger van duurzame oplossingen voor economische en ecologische problemen. Temidden van een geleerd gezelschap bepleitte hij een hoofdrol voor de wetenschap. Het is volgens hem de enige manier om de patstellingen te doorbreken.

Waddenacademie-strand 007-au-850t

Nog niet eens zo heel lang geleden was er met betrekking tot de Waddenzee maar één mantra: ‘handen af’. Het streven naar duurzame bescherming had vooral geleid tot economische en ecologische stagnatie. Van Dieren: “Verstarring bij politiek en wetenschap, aan het begin van het vorige decennium. Pas nadat de wetenschap terugkeerde naar het podium ontstond er een win-winsituatie. Clubs als de Waddenvereniging en onderzoeksinstituten als het NIOZ, Imares lieten de alarmbellen afgaan, de NAM moedigde een herziening van het Waddenbeleid aan, het Waddenfonds financierde talloze projecten en de Waddenacademie ondersteunde de samenwerking tussen de wetenschappers.”

Harde noodzaak, vond Van Dieren. Hoezo ‘handen af’? Zo werkt het niet in Nederland, een land dat is gevormd door mensenhand. Zelfs een woest natuurgebied als de Waddenzee wordt al sinds acht eeuwen actief gereguleerd. Dit nieuwe Waddenmanagement heeft wél onderbouwing nodig. Vandaar die nadruk op het wetenschappelijk onderzoek. Voor een internationaal samengestelde zaal vol met beschaafde, beleefde wetenschappers was het een open deur. Over het belang ervan waren allen het eens.   Continue reading Toekomst Wadden: redding komt van wetenschap