Een laatste opmerking over mijn verblijf in Essaouira. In een eerdere aflevering van mijn Marokko-reis schreef ik over het helpen van mensen met een klein geldbedrag, en dat ik het als Nederlander ingewikkeld vond hoe daarmee om te gaan. Ook deze dag beleef ik iets vergelijkbaars.
Met Royal Air Maroc naar Casablanca. Veel te vroeg op Schiphol, maar het kwam zo uit. Rustige vlucht. Er was best veel beenruimte in het vliegtuig (ik ben 1,93 m), alleen niet zoveel in de breedte. Beetje saaie mensen naast mij, geen boe of bah. Onderweg lees ik dan maar ‘Finisterre’, een reisboek over de Camino naar Santiago de Compostela. Hoe een voettocht je kan veranderen. Ik filosofeer over mijn eigen reis. Nu kan het nog, een motortocht. Ik ben 71. Hoe lang kan ik dit nog, met een steeds bejaarder lichaam? En wat doen twee weken solo-motorrijden met mij?
Ik vind het altijd bijzonder, om buiten het seizoen op vakantie te gaan. Normaal gesproken dein je mee in de toeristische meute, maar nu deel je het land met de locals. Zo kijk je heel anders naar het land en het land naar jou. Je bent een soort indringer, observeerder van de plaatselijke zeden en gewoonten, vooral als je je niet laat meelokken naar de bekende toeristenvallen.
Het besluit had ik genomen: een motorreis door Marokko. Turkije had ook op mijn verlanglijst gestaan, maar afgezien van de nostalgische redenen (zie deel 1) leek Marokko me in dit jaargetij ook warmer. Een beetje zoeken op het internet leidde me naar Royal Air Maroc en naar een vlucht op Casablanca. Waarom Casablanca? Nou ja, vanwege de film uit 1942 natuurlijk, al is daar in het geheel niets te zien van het echte Casablanca. Het is gewoon de beste film uit de jaren veertig die ik ken, met de onvergetelijke tragische liefde van Ingrid Bergman en Humphrey Bogart.