Dit schrijf ik uitbuikend op mijn balkon, op de vijfde verdieping van Marrakech House. De eerste dag als zelfstandig deelnemer aan het Marokkaanse verkeer. Dat doe ik met de BMW 800 GS van Oxbikers.
Halverwege naar Marrakech lijkt het landschap op La Mancha in Spanje, maar dan droger. Het is 11 november en 33 graden Celsius. De BMW rijdt heerlijk.
Met Royal Air Maroc naar Casablanca. Veel te vroeg op Schiphol, maar het kwam zo uit. Rustige vlucht. Er was best veel beenruimte in het vliegtuig (ik ben 1,93 m), alleen niet zoveel in de breedte. Beetje saaie mensen naast mij, geen boe of bah. Onderweg lees ik dan maar ‘Finisterre’, een reisboek over de Camino naar Santiago de Compostela. Hoe een voettocht je kan veranderen. Ik filosofeer over mijn eigen reis. Nu kan het nog, een motortocht. Ik ben 71. Hoe lang kan ik dit nog, met een steeds bejaarder lichaam? En wat doen twee weken solo-motorrijden met mij?
Ik vind het altijd bijzonder, om buiten het seizoen op vakantie te gaan. Normaal gesproken dein je mee in de toeristische meute, maar nu deel je het land met de locals. Zo kijk je heel anders naar het land en het land naar jou. Je bent een soort indringer, observeerder van de plaatselijke zeden en gewoonten, vooral als je je niet laat meelokken naar de bekende toeristenvallen.
Het besluit had ik genomen: een motorreis door Marokko. Turkije had ook op mijn verlanglijst gestaan, maar afgezien van de nostalgische redenen (zie deel 1) leek Marokko me in dit jaargetij ook warmer. Een beetje zoeken op het internet leidde me naar Royal Air Maroc en naar een vlucht op Casablanca. Waarom Casablanca? Nou ja, vanwege de film uit 1942 natuurlijk, al is daar in het geheel niets te zien van het echte Casablanca. Het is gewoon de beste film uit de jaren veertig die ik ken, met de onvergetelijke tragische liefde van Ingrid Bergman en Humphrey Bogart.
“Je gaat toch wel een reisdagboek bijhouden voor de thuisblijvers?” vroeg Marian, één van de thuisblijvers. Ze had het over de motorvakantie naar Marokko. Een gek plan dat ik als verwarde oude man had bedacht. Ja, ‘verward’, want wij gepensioneerden hebben toch altijd vakantie?
