Tag Archives: Muiden

Thais eten en een geitje

In december 2018, tijdens mijn uitstapje naar Phuket, Thailand hield ik aantekeningen bij. In enkele afleveringen publiceer ik deze nu op mijn weblog. Dit is aflevering 4. 

Brommen en zeilen in Phuket (4)

We gaan bij Tjeb thuis eten. Dat is heel bijzonder, zegt Makz, want ze nodigt zelden vreemdelingen uit, laat staan farangs. Ik zie het als een grote eer. Eerst gaan we een biertje doen in een cafeetje verderop. Dat is ook om zijn vriend Chris aan mij voor te stellen. Die woont al vijftien jaar in Thailand. Chris verhuurt óók catamarans en is onder andere agent voor jachtentransporten. Hij bracht zijn jonge jaren door in Muiden. Café Ome Ko, “wat toen eigenlijk een bordeel was”, Herman Brandsma, Jan Schoen, Willem Trekkast, Rooie Gerrit. En ken je die-en-die? Enzovoorts. Chris lijkt me behoorlijk bijdehand, maar hij is open en hartelijk. We genieten van een drankje en we hebben een klik.

We halen Valentino even op. Zij springt zonder hulp in het zijspan van Makz.
(Foto: Gijs van Hesteren

Vervolgens naar de woning van Tjeb. Zij blijkt een uitstekende kok. We smullen van haar Thaise gerechten. We zitten niet aan een tafel, zoals we in Europa zouden doen. Wie bij mensen thuis komt eten gaat zitten op een matje op de vloer. De schalen met het eten staan in het midden. Knars, krak, zeggen mijn knieën. Mijn kleermakerszit is niet meer wat ie geweest is, haha. De zoon en dochter van Tjeb eten niet mee, maar lopen wel rond in huis. Ze zijn puber of jong-volwassen. Druk met smartphones en laptops, geloof ik.  Continue reading Thais eten en een geitje

Applaus voor een mensenleven

MUIDEN – Een daverend applaus, zo begroetten honderden toegestroomde mensen Willem Trekkast voor zijn laatste reis. Willem Grift, zoals zijn echte naam luidt, overleed vorige week aan de gevolgen van de leukemie, die hij sinds 2001 bestreed.

De Groote Zeesluis te Muiden met de Liberté en Willem Grift.

Van de meeste uitvaarten wordt je niet vrolijker, ook dit was niet de fijnste gelegenheid, maar anders was het zeker. De ceremonie vond nu eens niet plaats in een zakelijke aula van een onpersoonlijk crematorium, maar buiten, rond de Groote Zeesluis van het havenstadje Muiden.

Opgebaard aan dek van de tjalk Liberté, waarmee hij drie decennia gevaren heeft, sleepten zijn collega’s van de Muider schippersvereniging hem langzaam de zeesluis binnen. Terwijl de zon onderging, haalden familie en vrienden herinneringen aan hem op. De begeleidende muziek was uit de verzameling van Willem Grift. Tango, Americana, klassieke rock; Willem was de drijvende kracht achter het Muider Schippersorkest en zijn hele leven stond in het teken van de muziek en van het zeilen.

Van dat laatste beroep kenden Inge en ik hem, als collegaschippers van de bruine vloot. Voor ons is dat alweer een paar jaar voorbij, maar Willem ging door totdat hij niet meer kon. Als een levenskunstenaar in de ware zin van het woord deed hij wat hij het liefste wou en wat hij het beste kon. Daarbij wist hij altijd iedereen een goed gevoel na te laten. Ook voor Inge en mij was dat de reden om uit Harlingen af te zakken om dit mee te maken.

Tijdens de toespraken trokken vluchten met ganzen over ons heen naar het zuiden. Bij dat geluid keken velen omhoog, met het gevoel dat Willems ziel nog eenmaal op ons neerkeek, alvorens voor altijd de weidse ruimte te kiezen, op weg naar de eeuwigheid.

Als men aan je levenseinde met zoveel applaus afscheid van je neemt, heb je duidelijk iets goed gedaan, Willem. Onze dank aan de Muidenaren die dit organiseerden en mogelijk maakten. Een zeldzaam mooie en indrukwekkende middag.

Tekst en foto’s: Gijs van Hesteren