Categoriearchief: Column

De bieb noemt het ‘literatuur’

Vanmorgen was ik in de Harlinger bibliotheek, even proefdraaien als vrijwilliger bij de taalochtend. ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’, als aow’er heb ik meer tijd en erop terugkijkend vond ik het erg leuk om te doen.

Meteen gevraagd hoe ‘Rijden met Gijs’ het doet, mijn boek over motorrijden. Ik had een paar exemplaren ter beschikking gesteld aan de bieb. In een paar weken is het al vier keer uitgeleend, één is nu op aanvraag onderweg naar het filiaal in Dronrijp en het mooiste: men heeft het in de categorie ‘literatuur’ ingedeeld. Daar kan een schrijver tevreden over zijn.

Rijden met Gijs - boekomslag
Rijden met Gijs – boekomslag

Lees verder De bieb noemt het ‘literatuur’

Over opstandigheid en de jaren vijftig

Het waren de jaren vijftig. De eerste acht jaren van mijn leven bracht ik door in Budel, een Oost-Brabants boerendorp, gelegen tussen zand, bos en heide. Daar stond de tijd nog stil. Het verkeer bestond uit hondenkarren, bakfietsen en paard-en-wagen. Bij ons in de straat stonden drie auto’s: de Opel Kapitän van de gemeentesecretaris, de Chevrolet Impala van de dorpsaannemer en de DKW van mijn vader, die huisarts was. Wie hem wilde bellen draaide nummer zes.

In de vrije natuur van Brabant. Foto: Els van Hesteren
In de vrije natuur van Brabant. Foto: Els van Hesteren

Lees verder Over opstandigheid en de jaren vijftig

Bijna een eeuw

91 jaar Els van Hesteren-Borgen

Het was vandaag de 26e januari, negen jaar geleden, dat Els van Hesteren-Borgen bij ons in huis overleed, na 91 goedbestede jaren. Ze was een zeer bijzondere vrouw, en niet alleen omdat ze de zeer geliefde moeder was van Marnix en mij, en grootmoeder van Gijs jr, Wies en Jip, en overgrootmoeder van Beau, Milou en Jolie. Nog een paar maanden en dan is het een eeuw geleden dat ze ter wereld kwam.

Els van Hesteren, kort na afloop van de Tweede Wereldoorlog. Foto: familiearchief

Lees verder Bijna een eeuw

‘Rijden met Gijs’- Het boek is klaar

“Wanneer ga je dat boek nou eens schrijven, Gijs?” vragen mijn vrienden me van tijd tot tijd. Af en toe lees ik mee in het weblog van de grote George R. Martin. Wat me daar vooral opvalt: deze fantasy-auteur – met wie ik me in ieder ander opzicht absoluut niet op één lijn durf te stellen – schrijft liever korte stukjes. Helaas, want iedereen wacht al jaren op het afsluitende deel van zijn imposante romancyclus ‘Songs of ice and fire’ – ‘Game of Thrones’, zoals de meeste mensen de reeks zullen kennen.

Rijden met Gijs - boekomslag - voorzijde

Lees verder ‘Rijden met Gijs’- Het boek is klaar

De democratie en hoe fragiel die kan zijn

Lokale verkiezingen – vergeleken met de tragedie die zich niet ver van ons vandaan afspeelt lijken ze ineens niet meer zo belangrijk. Hebben ze niets beters te doen, die politieke partijen in de gemeente Harlingen?

We worden met onze neus op de feiten gedrukt. We lezen het in de krant, zien het op de televisie, en live op Facebook en Tiktok: er kan zomaar een eind komen aan het leventje waaraan de meeste mensen in Nederland gewend zijn geraakt. Lees verder De democratie en hoe fragiel die kan zijn

Harry de Groot: ‘Wie schrijft die blijft’

Harry de Groot, archivaris van kust- en binnenvaart. (Foto: Gijs van Hesteren)
Harry de Groot, archivaris van kust- en binnenvaart.

Archivaris van kust- en binnenvaart

Tot mijn spijt las ik vandaag op Facebook over het overlijden van Harry de Groot. Een bijzonder mens, die het als zijn opdracht zag een periode van enorme veranderingen in de kust- en binnenvaart te documenteren. In 2019 had ik hem opgezocht voor een artikel in ‘Schuttevaer’. Ik kende hem vóór die tijd nog niet en trof in zijn woning in Vries een vlotte, ontzettend goed geïnformeerde spreker.

Lees verder Harry de Groot: ‘Wie schrijft die blijft’

Bloed in de badkamer

Carola en Lizzie, de schrijfinspirators van Prompt Schrijven/writing, namen kort voor Kerstmis het initiatief tot een zogenaamde ‘write-along’.
“De eerste ter wereld”, stelden ze zelf, “want wij hadden er in ieder geval nog nooit van gehoord”. Niet minder dan 214 mensen hadden zich als deelnemer aangemeld. Omdat ik met de lockdown en dergelijke toch niet veel beters te doen had hoorde ik daar ook bij. Het is maar zelden dat ik fictie schrijf. Een leuke vingeroefening. Nu nog even die autobiografische roman.

Twaalf dagen lang stuurden Carola en Lizzie opdrachten voor de volgende alinea’s. Door hun verrassende schrijftips schoot het verhaal noodgedwongen alle kanten op – dat was dan ook de uitdaging. Als je niet weet waar het verhaal uiteindelijk naartoe gaat, hoe maak je er dan toch een logische tekst van? Het is ondanks alles min of meer gelukt. Denk ik. Nou ja, hieronder het eindresultaat. Lees verder Bloed in de badkamer

Met Franse slag langs sluis en rivier

Bij sluis Palluel, vlakbij Arleux, neem ik het roer over van schipper Bart. Hij rijdt met mijn Opel Vivaro terug naar Nederland.

Soissons – Sinds het begin van de coronacrisis vaar ik niet meer uitsluitend op historische zeilschepen en Amsterdamse salonboten, maar ook in de binnenvaart, met de spits Manna. Een ‘spits’ is een vrachtschip dat met en lengte en breedte van 39 bij 5 meter precies past in de oude Franse kanaalsluizen. Eigenlijk verouderde schepen, maar dat zijn de sluizen ook. Ze hebben daarom nog altijd veel te doen. Het werk speelt zich hoofdzakelijk af in België en Noord-Frankrijk. In september voer ik met driehonderd ton kunstmest van Arleux naar Venizel, bij Soissons.

Lees verder Met Franse slag langs sluis en rivier

Mensen van ver zijn ook mensen

Piet den Blanken, fotograaf bij Hollandse Hoogte brengt de wakes van Lopend Vuur in beeld. Hiertoe reist hij per trein door heel het land. Brigitta Scheepsma en Stephanie Geurtz zijn in Harlingen de gangmakers.
Piet den Blanken, fotograaf bij Hollandse Hoogte brengt de wakes van Lopend Vuur in beeld. Hiertoe reist hij per trein door heel het land. Brigitta Scheepsma en Stephanie Geurtz zijn in Harlingen de gangmakers. (Foto’s: Gijs van Hesteren)

Lopend vuur voor vluchtelingen

Een leven bestaat uit ontmoetingen. Met mensen waarmee je werkt, waarmee je leert. Die je aardig vindt of juist niet. Eén ding is mij na 66 jaar duidelijk: ondanks culturele en uiterlijke verschillen zijn mensen innerlijk hetzelfde. En ieder heeft maar één leven. Vandaar dat we mensenrechten belangrijk zijn gaan vinden.

Lees verder Mensen van ver zijn ook mensen

Coronamaatregelen boze opzet?

Een kleine stoet, begeleid door de hulpdiensten. (Foto’s: Gijs van Hesteren)

HARLINGEN – Het was een wandeling voor de vrijheid, vertelde organisator Gouke Hiemstra me vlak voor aanvang van de demonstratie. Op een waterkoude zaterdagmiddag stonden we op het afgesproken beginpunt, het plein voor het station van Harlingen. Mijn oudste zoon Gijs junior stand-by in de buurt, voor het geval dat zijn vader tijdens de journalistieke werkzaamheden zou worden lastiggevallen door wappies of gekkies.

Lees verder Coronamaatregelen boze opzet?