Category Archives: Column

Een kort scheepvaartjaar

De spits ‘Manna’.

In 2019 voer ik het water dun als freelanceschipper. Afgewisseld door Arjen Rekker zeilde ik het hele zomerseizoen met de tweemastklipper ‘Margot’ en vanaf eind november was het heel druk met het Amsterdam Light Festival. Flagship huurde me in om met de salonboot ‘Titanic’ door de grachtjes te varen. Het jaar 2020 stak daar mager bij af. In januari deed ik nog wat tochtjes met de salonboot, maar daarna belandden we in de coronacrisis.

De passagiersvaart lag op z’n gat, leuker kan ik het niet opschrijven. Begin juni kreeg ik de kans als schipper met een vrachtspits te varen, de ‘Manna’. De reis ging van Charleroi naar Évry, voorbij Parijs. In een volgend blog zal ik daar meer over vertellen. Twaalf dagen was ik onderweg en toen was het stil. Nadat het kabinet voor juli en augustus besloot tot versoepeling voer ik over het Wad: één dag met het tjalkje ‘Pallieter’ en één midweek met de kleine tjalk ‘Antonia Maria’. Dat was leuk!  Continue reading Een kort scheepvaartjaar

Chorus 500, nondeju

We kijken terug op 1945-2020. Vijfenzeventig jaar vrede, gelijkheid, broederschap. Nou ja, in elk geval vrede. Nou ja, in elk geval vrede in Noordwest-Europa.

Over gelijkheid verschillen we van mening, zolang de rijken steeds rijker worden en de armen armer. En onze broeders zien we maar al te vaak als vijanden. We mogen niet wegkijken, zeiden de koning en Grunberg op de vierde mei. Wat we vandaag gewoon gaan vinden, wat we nu niet willen zien, legt de kiem voor toekomstig kwaad. Continue reading Chorus 500, nondeju

Herinneren, en hoe dan verder?

Cultureel podium Dorpskerk Huizum organiseerde in het kader van het project ‘Licht op de Dood’ twee avonden over persoonlijke ervaringen met dood, rouw, het leven en vitaliteit. Men gaf mij de gelegenheid om te vertellen over het sterven van mijn echtgenote Inge en over het leven erna. 

Verhalen, muziek en poëzie. (Foto: Richard Plantinga)

Van te voren had ik er niet tegen opgezien. Ik was blij dat ik erover mocht komen praten en misschien hielp het anderen. Toch was het een kwetsbaar moment voor mij en voor de kinderen en vrienden die waren meegekomen naar Huizum.

Uit de aankondiging van de twee avonden: “De dood. We hebben er allemaal mee te maken. Een verdrietige ervaring, die desondanks positieve ontwikkelingen kan bewerkstelligen in het leven van de nabestaanden. Voor alle zes vertellers leidde de dood van hun geliefde tot – soms ingrijpende – positieve veranderingen. Zij maakten keuzes die zij anders niet gemaakt zouden hebben.”

Continue reading Herinneren, en hoe dan verder?

Laat maar zitten

Het komt wel eens voor dat geïnterviewde mensen de journalist zien als hun persoonlijke tekstschrijver. Zij verwachten een artikel dat exact weergeeft wat hen bezighoudt. Dat kan een journalist echter niet bieden. Hij of zij schrijft in opdracht van een redactie.

Ook ik zoek daarom naar de balans tussen de ondervraagde persoon, mijzelf, de lezers en vooral: de redactie. Die betaalt immers mijn boterham. Is dat niet acceptabel? Dan kan de ondervraagde persoon beter zelf zijn verhaal opschrijven, of een tekstschrijver inhuren. Misschien moet ik dat zijn, geen probleem, ik heb nog ruimte voor nieuwe opdrachten.

Een paar voorbeelden. Een paar weken geleden reisde ik een behoorlijk eind voor mijn reportage. Zonder vergoeding van tijd en onkosten, dat moet je als freelancejournalist zelf maar regelen. Niet erg: alles voor de kunst. Het samenzijn was heel plezierig. Maar: de verdiensten zijn relatief laag.  Ik kan niet onbeperkt tijd in het uitwerken van de gesprekken. Dus ik schrijf het verhaal in één keer uit en dan moet het klaar zijn.  Continue reading Laat maar zitten

Nostalgie en Brexit

Tot in alle hoeken van de Britse samenleving vergiftigt Brexit de verhoudingen. Dat merkte ik gisteren, toen ik argeloos een opmerking maakte in een Facebookgroep. Die heet ‘Bikers 60s 70s photo collection’ (Motorfoto’s uit de jaren 60 en 70). Nostalgisch, volkomen onschuldig en apolitiek, zou je denken.

Wat was er gebeurd? Deze week had ik een paar foto’s uit 1975 in de groep geplaatst. Tijdens een motorvakantie in Engeland waren mijn vriendin Inge – later echtgenote – en ik met panne in de berm tot stilstand gekomen. Een tweetal Britse motorrijders was gestopt en had meegekeken naar de oorzaak van de pech. Uiteindelijk hadden ze ons meegenomen naar huis en in hun werkplaatsje verhielpen ze samen met mij het probleem. Fijn! En tot zover niets aan de hand.

Engeland, 1975. Met de 1959 Matchless G3 in de berm.
Engeland, 1975. Met de 1959 Matchless G3 in de berm.

Continue reading Nostalgie en Brexit

Het recht van de straat

Laat mij ook eens een mening hebben.

De mening van de anti-Zwartepieten kan ik niet delen. Ik heb begrip voor hun standpunt, maar ik denk dat ze het niet helemaal in de juiste verhoudingen zien. Soms vind ik hun opstelling zelfs irritant. Waarom moet die zo nodig verkondigd worden tijdens de intocht van kindervriend Sinterklaas? Deze mensen staan echter voor hun eigen mening en dat mocht altijd in Nederland. Zeker omdat ze die steeds geweldloos verkondigen. Ze vragen netjes aan de overheid of ze mogen demonstreren en na toestemming doen zij dat, op de plek en het tijdstip die hen zijn toegewezen.

Dan de andere kant, de ondersteuners van een zwarte Zwarte Piet. Die mensen blijken zich niet geweldloos op te stellen. Die vragen niet netjes om toestemming. Gesteund door overheden die hun ogen sluiten en media die de zaak verder ophitsen nemen zij de vrijheid om legale demonstraties te saboteren. Want tja, vrijheid van meningsuiting bestaat alleen voor de meerderheid, en voor meningen die de meerderheid welgevallig zijn.

Nu schaam ik mij, als Nederlander, als inwoner van Friesland. “Wij verdedigen het Nederlandse cultuurgoed”, zeggen deze dappere heren en dames. Een cultuurgoed dat blijkbaar bestaat uit het recht van het geweld. Op Facebook roepen mensen die ik ken en respecteer intussen ongegeneerd de meest verschrikkelijke dingen. Niet alleen over de anti-zwartepieten, maar over alles wat een kleurtje heeft en iedereen die een beetje linksig lijkt.

Het wachten is nu op de witte puntmutsen, de ingegooide etalages, de boekverbrandingen en de hakenkruizen. En de volgende stap is dat de tegenstanders van Zwarte Piet terug gaan slaan. Zinloze escalatie. Nou, ik ben en blijf vóór de multiculturele samenleving. Deze wereld is van ons allemaal. Nee, de dappere verdedigers van Nederlandse tradities spreken niet namens mij. Dat wilde ik maar even gezegd hebben.

 

Eén jaar later

Inge van Hesteren. In loving memory.

De 16e maart. Vandaag precies een jaar geleden, Inge. Het lot dwong je deze wereld te verlaten. Een wereld die doordraaide alsof er niets gebeurd was. Maar voor mij en de mijnen stond de tijd even stil. De aardbol was de andere kant op gaan draaien. Een bladzijde uit mijn ziel gescheurd.
Nu is er een jaar voorbij gegaan. Het leek een maand, een week, een dag. Ik maakte nieuwe keuzes in mijn leven. Jij keek mee over mijn schouder.
Samen met jou en met alle mensen om ons heen, vond ik nieuwe wegen, letterlijk en figuurlijk. Dank je Inge, dat je er was voor mij. Dank jullie allemaal, voor je steun en begrip.

Kleurrijk en karaktervol

Harlinger Courant bedankt

De opzet van de Harlinger Courant verandert in 2018. Ook voor mij heeft dat gevolgen. Aan een samenwerking die aanving bij de Tall Ships Race 2014 is een einde gekomen. Met veel plezier heb ik als freelancejournalist mogen schrijven over een zeer boeiend onderwerp: Harlingen en de Harlingers. Eerst nog samen met mijn partner Inge, na haar onverwachte overlijden in mijn eentje. Deze drie jaren markeerden ook voor mijzelf grote veranderingen. Ja, dat kan nog altijd als je zestigplusser bent. De journalistiek was het vijfde beroep dat ik in mijn leven beoefende, na fabrieksarbeider, welzijnswerker, zeilcharterschipper en innovatiemanager. Min of meer dankzij mijn werk voor de Harlinger Courant kon ik gaan schrijven voor scheepvaartkrant Schuttevaer en daar ga ik na 1 januari natuurlijk mee door.
Met heel mijn hart hoop ik dat de krant zal blijven bestaan. Een traditie van meer dan anderhalve eeuw verdient dat. Rest mij om dank uit te spreken. Aan de uitgever van de Harlinger Courant, aan de Harlingers met al hun ideeën, plannen en dromen, en vooral aan u, de lezer.

Gijs van Hesteren

Lees ook: De Harlinger Courant stopt als abonneekrant.

Stapeltje exemplaren van de Harlinger Courant
De Harlinger Courant, niet langer tweemaal per week als nieuwskrant voor abonnees.

Fries Subsidielandschap

Dit artikel is gepubliceerd in de Harlinger Courant van 19 juni 2015.

LEEUWARDEN – Het provinciebestuur doet erg zijn best om de economie in de Provincie Fryslân aan te jagen. Vlak voor het zomerreces nog, samen met het Healthy Ageing Network, NHL Hogeschool en Stenden University. Onder het motto ‘Het Friese subsidielandschap’ deed keynotespreker professor Paul Elhorst uit de doeken met welke middelen de overheid het bedrijfsleven probeert te stimuleren. Een honderdtal belangstellenden nam er kennis van. De dames en heren waren grotendeels afkomstig uit de diverse lagen van de overheid zelf, maar ook uit de sector zorg en welzijn en zowaar een aantal ondernemers.

“De statistiek laat zien dat Zuidoost-Friesland de enige regio in het hele Noorden is met economische groei. De rest krimpt alleen maar. Dat moet en kan anders,” zei Elhorst. “Er staat maar één weg open voor Noord-Nederland: verhoging van de arbeidsproductiviteit. Meer en betere producten en diensten, geproduceerd door minder mensen en in minder tijd. Dan kunnen de lonen omhoog en de werkloosheid omlaag. De rol van de overheid: ingrijpen als de marktwerking faalt.”

Slide Prof. Victor Newman.
Slide Prof. Victor Newman.

Continue reading Fries Subsidielandschap

Alles is vergeven

Charlie HebdoDezer dagen vernam ik dat vele media benauwd zijn om de voorpagina van Charlie Hebdo te publiceren. Nou, mijn medium is maar onbetekenend, maar angstig aangelegd ben ik niet. Bang voor het uiten van je eigen mening mág je niet zijn, in een vrije samenleving.

Het beledigen van bevolkingsgroepen of godsdiensten ligt niet in mijn aard. Echter, de nu lopende discussie in aanmerking genomen, vind ik dat deze voorpagina niet vaak genoeg herhaald kan worden. Waarom? In een samenleving met vrijheid van pers, godsdienst en meningsuiting zou zelfs oorlogspropaganda geoorloofd moeten zijn. Maar grijpen naar de wapenen nooit.

Was de Islam niet de religie van hoop, van vergeving, van vrede? Volgens mij wel. Wie zich beledigd voelt door de bijgaande afbeelding nodig ik van harte uit tot discussie.

Bovendien: Charlie Hebdo, wat een wijsheid, wat een grootheid van geest! Na een gruwelijk bloedbad is het antwoord van de tekenaars: ‘Alles is vergeven’. Zoals we dat al eeuwenlang leren van Allah, Jezus, Mahatma, Boeddha. Laten we hopen dat de mannen en vrouwen die zwaaien met Kalasjnikovs zich dat af en toe herinneren.