Categoriearchief: Persoonlijk

‘Rijden met Gijs’- Het boek is klaar

“Wanneer ga je dat boek nou eens schrijven, Gijs?” vragen mijn vrienden me van tijd tot tijd. Af en toe lees ik mee in het weblog van de grote George R. Martin. Wat me daar vooral opvalt: deze fantasy-auteur – met wie ik me in ieder ander opzicht absoluut niet op één lijn durf te stellen – schrijft liever korte stukjes. Helaas, want iedereen wacht al jaren op het afsluitende deel van zijn imposante romancyclus ‘Songs of ice and fire’ – ‘Game of Thrones’, zoals de meeste mensen de reeks zullen kennen.

Rijden met Gijs - boekomslag - voorzijde

Lees verder ‘Rijden met Gijs’- Het boek is klaar

De democratie en hoe fragiel die kan zijn

Lokale verkiezingen – vergeleken met de tragedie die zich niet ver van ons vandaan afspeelt lijken ze ineens niet meer zo belangrijk. Hebben ze niets beters te doen, die politieke partijen in de gemeente Harlingen?

We worden met onze neus op de feiten gedrukt. We lezen het in de krant, zien het op de televisie, en live op Facebook en Tiktok: er kan zomaar een eind komen aan het leventje waaraan de meeste mensen in Nederland gewend zijn geraakt. Lees verder De democratie en hoe fragiel die kan zijn

Met Franse slag langs sluis en rivier

Bij sluis Palluel, vlakbij Arleux, neem ik het roer over van schipper Bart. Hij rijdt met mijn Opel Vivaro terug naar Nederland.

Soissons – Sinds het begin van de coronacrisis vaar ik niet meer uitsluitend op historische zeilschepen en Amsterdamse salonboten, maar ook in de binnenvaart, met de spits Manna. Een ‘spits’ is een vrachtschip dat met en lengte en breedte van 39 bij 5 meter precies past in de oude Franse kanaalsluizen. Eigenlijk verouderde schepen, maar dat zijn de sluizen ook. Ze hebben daarom nog altijd veel te doen. Het werk speelt zich hoofdzakelijk af in België en Noord-Frankrijk. In september voer ik met driehonderd ton kunstmest van Arleux naar Venizel, bij Soissons.

Lees verder Met Franse slag langs sluis en rivier

Mensen van ver zijn ook mensen

Piet den Blanken, fotograaf bij Hollandse Hoogte brengt de wakes van Lopend Vuur in beeld. Hiertoe reist hij per trein door heel het land. Brigitta Scheepsma en Stephanie Geurtz zijn in Harlingen de gangmakers.
Piet den Blanken, fotograaf bij Hollandse Hoogte brengt de wakes van Lopend Vuur in beeld. Hiertoe reist hij per trein door heel het land. Brigitta Scheepsma en Stephanie Geurtz zijn in Harlingen de gangmakers. (Foto’s: Gijs van Hesteren)

Lopend vuur voor vluchtelingen

Een leven bestaat uit ontmoetingen. Met mensen waarmee je werkt, waarmee je leert. Die je aardig vindt of juist niet. Eén ding is mij na 66 jaar duidelijk: ondanks culturele en uiterlijke verschillen zijn mensen innerlijk hetzelfde. En ieder heeft maar één leven. Vandaar dat we mensenrechten belangrijk zijn gaan vinden.

Lees verder Mensen van ver zijn ook mensen

Met Marten Toonder langs klei en zout water (11)

In de voorgaande tien delen van dit 2020-motordagboek (zie deel 1 voor de eerste aflevering) beschreef ik alles wat motorrijden leuk maakt. De voorbereidingen op het motorseizoen, het sleutelen, het toeren, de aankoop van een Moto Guzzi, de reizen naar circuits, de races en circuitdagen, de toerritten. Als afsluiter reed ik met zoon Gijs junior (39) tweederde deel van een Rondje Nederland. In deel 10 vertelde ik over het begin van de tocht, langs de kust van Noordwest-Friesland. In deze laatste aflevering neem ik de draad op bij Lauwersoog.

Met de Diversion en de California passeerden we Haaksbergen.
(Foto’s: Gijs van Hesteren)

Lees verder Met Marten Toonder langs klei en zout water (11)

Niet racen maar toeren – AJS en Guzzi (10)

De AJS op de Noorderpier. Zicht op de Visserijhaven en daarachter de binnenstad van Harlingen. Deze foto mocht geruime tijd de pagina van de Friese afdeling van de Facebookgroep ‘De motorrijder’ veraangenamen.
(Foto’s: Gijs van Hesteren)

De vorige delen van mijn 2020-motorblog beschreven huiselijke beslommeringen, geknutsel aan motorfietsen en vooral race-avonturen. De laatste racedemo van het jaar was de Luttenbergklassieker. Daarna was het hardrijden even voorbij. In deze aflevering bespreek ik mijn corona-toerritten door Nederland met de AJS en de Moto Guzzi, en niet te vergeten, met mijn oudste zoon Gijs junior.

Terug naar de AJS, waarover ik al schreef in deel 2 van dit blog. Je weet het waarschijnlijk nog: we hadden in de zomer van 2020 mooi, heel mooi weer. Ik maakte met de AJS (een 350 cc ééncilinder type 16 MS uit 1958) een prettige rit naar de Holwerder Pier, voor insiders bekend als een verzamelpunt voor Friese Motorrijders. Lekker langs de zeedijk en de kwelders pruttelen. Wat is Friesland toch prachtig, met zijn hoge luchten en verre einders. Aan de wadkant van de dijk blubber en zout water. Ik ben opgegroeid in het bronsgroene Brabant, maar die zee maakt intussen een belangrijk deel uit van mijn leven hier in het noorden.

Lees verder Niet racen maar toeren – AJS en Guzzi (10)

Met de Puch naar Italië

1970 . De Puch Skyrider

Ter afwisseling op de serie ‘Van Horrorwinter naar motorzomer, ‘over mijn tweewielerbelevernissen in 2020, kijk ik in dit verhaal wat verder terug. Naar vijftig jaar geleden om precies te zijn.

Een Puch, een Tomos en twee jongens op reis

Het leven hangt van toeval aan elkaar. Gisteren ook weer. Ik rijd de straat uit, nadat ik mijn ‘nieuwe’ Moto Guzzi California II heb laten zien aan mijn jongste zoon. Een lang gekoesterde wens, deze motor; eindelijk heb ik een goeie gevonden. Op de hoek staat een schuurdeur open. Ik zie een Lomax staan, een kitcar op basis van een 2CV. En ervoor staat een olijfgroen Puchje. Ik rijd verder, maar het Puchje laat me niet los. ’s Avonds lees ik mijn e-mail. Ene Cor van Breukelen heeft me een bericht gestuurd. Op mijn weblog trof hij mijn artikel ‘Van Puch met hoog stuur naar Matchless caféracer‘ aan. Dat schreef ik ooit voor ‘Satisfaction Guaranteed’, het clubblad van de AJS & Matchless Vereniging.

Lees verder Met de Puch naar Italië

De Luttenbergring op anderhalve meter (9)

We waren nog maar net terug van de Duitse Lausitzring, zie deel 8 van dit motorblog. Een paar dagen later stond ‘Raalte’ op het programma. De demo’s op stratenparcours waren geen van alle doorgegaan. Pas na de lente organiseerde men mondjesmaat wegraces en trackdays, maar alleen zonder publiek, op vaste circuits als Assen of Zandvoort.

Liveverslag vanaf het legendarische circuit, met de Yamaha XS650.
(Foto: Jan Warntjes)

Lees verder De Luttenbergring op anderhalve meter (9)

Het snot voor de ogen op de Lausitzring (8)

In deel 7 beschreef ik een Vintagemeeting met de Moto Guzzi en de Yamaha XS650 maakte een zeldzaam uitstapje naar de openbare weg. Het is ineens half september. ‘Van horrorwinter naar motorzomer’, noemde ik deze blogreeks vanaf deel 1. Zo onderhand kan ik het nu ook wel ‘naar motorherfst’ noemen, of ‘naar motorwinter’, want hoe meer ik schrijf, hoe meer herinneringen naar boven komen. 

Met de XS650 op de Lausitzring. Actiefoto’s van het raceweekend ontvingen we van de Lausitzfotograaf, Veel meer dan dat zijn mailadres begint met Vxlx weet ik niet van hem. (Dus fotocredit: Vxlx, Klassik Motorsport)

Lees verder Het snot voor de ogen op de Lausitzring (8)

Vintage in Heerlen, foto’s in Barneveld (7)

Van horrorwinter naar motorzomer –
Deel 7

Jacco van de Kuilen houdt van bijzondere camerahoeken. Zie paragraaf  ‘Industrieel erfgoed’. (Foto’s: Gijs van Hesteren)

In deel zes van dit 2020-motorblog schreef ik over circuits te Mettet en Lelystad. Eenmaal terug in Harlingen brak een periode zonder circuitdagen of -races aan. Zo kreeg ik meer tijd om wat rond te toeren. Op Facebook zag ik in de tijdlijn van motorracevriend Ron Molenaar een aankondiging voorbijkomen voor een ‘Vintagemeeting’ te Heerlen. Dat was bijzonder, in een jaar waarin tot dan toe zowat geen enkele niet-circuitgerichte motorbijeenkomst was doorgegaan. Ik vond het een mooie kans om de Moto Guzzi eens lekker te laten brommen.  Lees verder Vintage in Heerlen, foto’s in Barneveld (7)