Voor onze verhalenwerkgroep ‘Le Raconteur’ schreven we over het thema ‘koffie’. Ik had net het boek ‘Au revoir’ gelezen, de verzamelde columns die wijlen Martin Bril schreef over het door hem zo geliefde Frankrijk. Ik heb geprobeerd een verhaal te schrijven in de geest van Martin. Aan de basis ervan lag mijn reisblog Een enorm bord eten – Marokko (6).
Vandaag was ik met een dertigtal anderen bij de Vrijwilligersdag van de Noord-Friese bibliotheken. Als vrijwilliger bij het Digi-taalhuis van Harlingen mocht ik deelnemen aan de workshop ‘Schrijfwerkplaats‘. Een middag die een eigen blog waard zou zijn, ware het niet dat de deelnemers een schrijfopdracht kregen aan de hand van ansichtkaarten. Daar schrijf ik dan nu liever over. ‘Mijn’ kaart verbeeldde een viertal gashouders. Met dat thema in het achterhoofd schreef ik in een tiental minuten de aanzet tot de volgende tekst. Daaruit blijkt maar weer dat werken onder druk het snelst leidt tot resultaat.
Het Harlinger filiaal van Boekhandel Van der Velde organiseerde weer eens een poëziemiddag. Eerst natuurlijk enkele professionele dichters – prachtig. Daarnaast mag iedereen die het wil of durft iets voordragen. Een paar jaar terug, tijdens 1000 Dichters van ILFU, deed ik er al eens aan mee. Ook deze keer voelde ik me geroepen. Veel tijd had ik er echter niet voor. Dit gedicht rolde een paar uur van te voren uit mijn printer.
Lees verder Het scheerhoutDit verhaal schreef ik naar aanleiding van een schrijfopdracht in de werkgroep ‘Le Raconteur’. Dank aan Bibliotheek Harlingen en mijn medeverhalenvertellers.
In Wikipedia las Steven nog eens terug hoe het ook alweer zat met de Wetten der Robotica. Het was sciencefictionauteur Isaac Asimov die deze ‘ingebouwde, dwingende gedragsregels, onvoorwaardelijk boven elk ander gedrag’ had verwoord. In de jaren zestig, toen robots alleen in boeken bestonden en computers zo groot waren, dat ze alleen pasten in grote kantoorgebouwen.
1986. Het was ons eerste jaar in de chartervaart. Inge was de kapitein, ik de schipper. We voeren met de hagenaar Icarus, in opdracht van Cees Lagemaat. Hij was niet zo van het op tijd betalen, dat hadden we al ontdekt, maar hij was een steengoede organisator. Ach ja, Cees, god hebbe zijn ziel. Hij is al een paar jaar geleden overleden. Nog steeds heb ik een rekening bij hem openstaan, voor verrichte diensten aan boord van de Icarus. Dat schip was echt een afgeragde lorreboel. Maar ik heb warme herinneringen; Cees gaf ons toch maar die unieke kans.
Dit jaar stond de Verhalenavond in het teken van het thema ’t Fjoer yn my, ofwel ‘Het vuur in mij’. De organisatie hoopte op verhalen over passie, doorzettingsvermogen, vriendschap, zelfontdekking, creativiteit en mooie herinneringen, over verbinding en de gemeenschap en hoe één persoon anderen kan inspireren en een kettingreactie van verandering teweeg kan brengen.
In 1969 zaten we bij elkaar in de klas. Sindsdien waren we vrienden. Wat later reden hij en ik samen met onze wederzijdse vriend Rob op de brommer van Breda naar Antwerpen. Rob schreef daarover: “Gijs en ik op Puch en Tomos, hangend aan het hoge stuur en Willem tot zijn ergernis op een blauwe Honda buikschuiver. Moest van pa Bouwkamp, want die had hem gekocht voor Willem en vond het een nette brommer. Uiteraard hebben wij hem daarmee buitengewoon veel geplaagd.”
In september 2023 deed ik mee aan 1000 Dichters — de poëziemarathon van @ilfutrecht, bij boekhandel Van der Velde in Harlingen. Men maakte er ook video-opnames van. Als ik mezelf terugzie lijkt het alsof er iemand anders spreekt, alsof het niet mijn gedicht was.
Dank, ILFU, voor de registratie ervan. Blij en trots ben ik, met het leven dat Inge en ik hebben geleid. Het gemis blijft, maar de taal heeft me geholpen dat te begrijpen. Wie schrijft die blijft.
Het onmogelijke dat er
Ineens, zomaar
Was Lees verder Dag van leven
Op de een of andere manier hoort het dorp bij Harlingen: Achlum. Al was het maar vanwege de korte afstand. Onderhand woon ik 36 jaar vlakbij, in Harlingen, maar wat weet ik er eigenlijk van? Ja, af en toe rijd ik door het terpdorp aan de Slachtedyk heen, op weg naar een bestemming verderop. Quizmaster Hans van der Togt woonde er een tijdje. En in 2011 hoorden Inge en ik bij de 2500 uitverkoren deelnemers aan de Conventie van Achlum. Bill Clinton sprak er over moderne solidariteit. Ik herinner me vooral nog het parapluverbod tijdens zijn optreden. Het onvolprezen GPTV maakte destijds een reportage en die staat nog altijd online op YouTube.
Een voorpublicatie uit mijn tweede boek, ‘Varen met Gijs’. Ik hoop het begin volgend jaar te publiceren.
Eind jaren zeventig studeerde ik Andragologie aan de Universiteit van Utrecht. Destijds was dat een belangrijk onderdeel van de faculteit van Sociale Wetenschappen, tegenwoordig alleen nog een bijvak. Andragologie, dat was de wetenschap die zich bezighield met het welzijnswerk in al zijn aspecten. Zeg maar Sociale Academie op universitair niveau. De studie paste nogal in het tijdsbeeld van de jaren zeventig. Ik heb er vooral veel over het dialectisch materialisme opgestoken. Ik liep een groepsstage bij de Bond van Minderjarigen, de BM, samen met mijn studiegenoten, Bas, Wieb, Frank en Irene.
Parijs – De reis naar Parijs-Evry verliep met hindernissen. Ik zou als schipper gaan varen met een tot luxe hotelschip omgebouwde vrachtspits van 39 bij vijf meter.
Wat zijn wij slechte voorouders. En daarom was ik er ook bij, op de A12 de 11e maart. Voor mijn kinderen, mijn kleinkinderen en alles wat daarna komt. En voor de jonge mensen die durven op te komen voor hun en onze nakomelingen. Intussen is het meer dan twee maanden geleden. Het lijkt langer en tegelijkertijd voelt het als gisteren. Als ik nou écht een keer iets deed dat buiten mijn comfortzone lag was het dit wel.
