Column KJMV-Kontakt 4-2025
Voor het verenigingsblad ‘KJMV-Kontakt’ *) schrijf ik af en toe een column. Op de coverpagina van het vierde 2025-nummer staat ‘juni’, maar dat zal wel per ongeluk zijn. Het verhaal hieronder schreef ik kort na terugkeer uit Marokko en daarom was het sterk gericht op mijn motorvakantie in dat land.
Gisteravond in het rivierdorpje Tienhoven de jaarvergadering van onze classic-motorraceclub de SAM. Tamelijk ongelooflijk wat we mochten beleven. Eerst was er wekenlang totaal geen communicatie. Zat het stichtingsbestuur in zijn holletje te mokken over aangedaan onrecht? We wisten het niet. Achtergrond: een clubje deelnemers had een plan geopperd om een geannuleerd evenement eventueel toch mogelijk te maken. De voorzitter voelde zich waarschijnlijk gepasseerd en kondigde zijn vertrek aan, met onmiddellijke ingang.
Een laatste opmerking over mijn verblijf in Essaouira. In een eerdere aflevering van mijn Marokko-reis schreef ik over het helpen van mensen met een klein geldbedrag, en dat ik het als Nederlander ingewikkeld vond hoe daarmee om te gaan. Ook deze dag beleef ik iets vergelijkbaars.
Van Taroudant naar de kust is het ongeveer 85 km. Met een stop voor koffie en voor foto’s van een berg zwerfplastic en een kudde dromedarissen kost me dat ongeveer twee uur. Die kudde: ik dacht dat het kamelen waren. Mijn motorracevriend Joop van der Have hielp me uit de droom.
Over de weg valt niet veel bijzonders te melden. Voor Marokkaanse begrippen is hij saai. Voor een Nederlandse motorrijder toch weer uniek. De dromedarissen, maar ook de nog steeds imposante Atlas-muur aan rechterzijde. Verder valt het me op dat men hier aan kastuinbouw doet.
Lekker warm in het zuiden, zei men nadat ik had aangekondigd dat ik naar Marokko zou gaan. Dat zal wel kloppen, maar in het gebergte en op de hoogvlakte valt het tegen. Gistermiddag kwam ik aan in Taroudant (hoogte 230 meter) en pas daar kwam de temperatuur overtuigend boven de 25 graden. Had ik meteen veel teveel kledinglaagjes aan. Bij het vertrek ’s ochtens uit Tinghir (1400 m) was het maar 9 graden, vandaar.
– Weet je zeker dat je dit leuk vindt?
– Hoezo? Natuurlijk is het leuk.
– Nou eh, ook als de temperatuur maar vijf graden is?
– Je wou toch motorrijden in de bergen van Marokko?
– Maar dat het zó koud zou zijn, daar had ik niet op gerekend!
Over al Hoceima kan ik niet veel vertellen. Mijn hotel keek uit op de zee, maar het stadscentrum lag op een half uur lopen. Het begon te regenen, dan hoef ik niet zo nodig te wandelen. Laat ik maar genieten van de superdeluxe hotelkamer. Het nadeel van dergelijke sterrenhotels is dat ze zo onpersoonlijk zijn. Vrienden maak je in de kleine pensions, niet in de grote hotels. Ik neem me voor om de volgende overnachtingen anders te boeken.
Tweeduizend kilometer lieten de wielen van de Enfield de afgelopen zeven dagen onder zich voorbijrollen. Goed opletten en defensief rijden leverden tot nu toe een incidentvrije reis op. Het noodlot moest een keer toeslaan en dat deed het ook, vanmiddag. Maar ik ben een geluksvogel. Ja, ik ben gevallen, dat is het minder goede nieuws.
Het goede nieuws: het gebeurde niet op de motor, maar te voet, met drie kilometer per uur ongeveer. Op het ineens spekgladde trottoir voor de deur van mijn hotel van vandaag. Ooit leerde ik valbreken, tijdens de blauwe maandag dat ik als twaalfjarige aan judo deed (witte band). Daardoor bleef het bij vloeken, lichte egoschade, een nat achterwerk en een verdraaide knie die zich een paar uur later nog steeds liet voelen. Ziezo, de pech ook weer achter de rug.
Dit verslag schrijf ik in een nogal kille kamer, in Hotel Parc Tazekka in Bab Boudir. Geen wonder dat het koud is. Buiten is het nevelig en nat. Dit hotel ligt op 1500 meter hoogte. Ik heb het bereikt vanuit de stad Taza, met behulp van honderd haarspeldbochten.
Bij Paradis Touareg in Zagora ontvangt men mij hartelijk. Men verwacht me, want eerder die dag heb ik al via Booking geboekt en betaald. Zagora is helemaal ingericht op toerisme, dat kan je aan alles merken. Er zijn heel veel restaurantjes, eettentjes, hotels en pensions. De voorafgaande avond had ik op YouTube de video van ‘Lean into the wind’ bekeken. Een Brits koppel dat afgelopen zomer met hun Harley-Davidson door Marokko toerde. Toevallig net de aflevering die ‘Sahara camp scam‘ heet.
