Het Harlinger filiaal van Boekhandel Van der Velde organiseerde weer eens een poëziemiddag. Eerst natuurlijk enkele professionele dichters – prachtig. Daarnaast mag iedereen die het wil of durft iets voordragen. Een paar jaar terug, tijdens 1000 Dichters van ILFU, deed ik er al eens aan mee. Ook deze keer voelde ik me geroepen. Veel tijd had ik er echter niet voor. Dit gedicht rolde een paar uur van te voren uit mijn printer.
Lees verder Het scheerhoutToerisme in Noardwest Fryslân
Een groot deel van mijn leven was ik schipper in de bruine vloot. Sinds midden jaren tachtig was Harlingen mijn thuishaven – en wát voor een. Zo heb ik uit de eerste hand het een en ander mogen leren over toerisme. Dingen die voor een toerist voorop staan zijn persoonlijke aandacht, beleving van dichtbij en levende historie. Niet alleen de bruine vloot is daar goed in, ook Harlingen als stad. Daarom zijn en blijven we zuinig op ons erfgoed, of dat nu gaat om bootjes en boten, monumentale panden of grote evenementen als de Vlootdag, de Visserijdagen of de Tall Ships Races. Goed dat de gemeente deze dingen aanmoedigt, onlangs bijvoorbeeld met geld voor Expeditie Harlingen.
Lees verder Toerisme in Noardwest FryslânMarokko (15)
Column KJMV-Kontakt 4-2025
Voor het verenigingsblad ‘KJMV-Kontakt’ *) schrijf ik af en toe een column. Op de coverpagina van het vierde en daarmee laatste nummer van 2025 staat ‘juni’, maar dat zal wel per ongeluk zijn. Het verhaal hieronder schreef ik kort na terugkeer uit Marokko en daarom was het sterk gericht op mijn motorvakantie in dat land.
Een communicatieloze jaarvergadering
Gisteravond in het rivierdorpje Tienhoven de jaarvergadering van onze classic-motorraceclub de SAM. Tamelijk ongelooflijk wat we mochten beleven. Eerst was er wekenlang totaal geen communicatie. Zat het stichtingsbestuur in zijn holletje te mokken over aangedaan onrecht? We wisten het niet. Achtergrond: een clubje deelnemers had een plan geopperd om een geannuleerd evenement eventueel toch mogelijk te maken. De voorzitter voelde zich waarschijnlijk gepasseerd en kondigde zijn vertrek aan, met onmiddellijke ingang.
Marokko (14)
Terug naar Casablanca
Een laatste opmerking over mijn verblijf in Essaouira. In een eerdere aflevering van mijn Marokko-reis schreef ik over het helpen van mensen met een klein geldbedrag, en dat ik het als Nederlander ingewikkeld vond hoe daarmee om te gaan. Ook deze dag beleef ik iets vergelijkbaars.
Marokko (13)
Essouira
Van Taroudant naar de kust is het ongeveer 85 km. Met een stop voor koffie en voor foto’s van een berg zwerfplastic en een kudde dromedarissen kost me dat ongeveer twee uur. Die kudde: ik dacht dat het kamelen waren. Mijn motorracevriend Joop van der Have hielp me uit de droom.
Over de weg valt niet veel bijzonders te melden. Voor Marokkaanse begrippen is hij saai. Voor een Nederlandse motorrijder toch weer uniek. De dromedarissen, maar ook de nog steeds imposante Atlas-muur aan rechterzijde. Verder valt het me op dat men hier aan kastuinbouw doet.
Marokko (12)
Afdalen tot zeeniveau
Lekker warm in het zuiden, zei men nadat ik had aangekondigd dat ik naar Marokko zou gaan. Dat zal wel kloppen, maar in het gebergte en op de hoogvlakte valt het tegen. Gistermiddag kwam ik aan in Taroudant (hoogte 230 meter) en pas daar kwam de temperatuur overtuigend boven de 25 graden. Had ik meteen veel teveel kledinglaagjes aan. Bij het vertrek ’s ochtens uit Tinghir (1400 m) was het maar 9 graden, vandaar.
Marokko (11)
Zafrou – Tinghir
– Weet je zeker dat je dit leuk vindt?
– Hoezo? Natuurlijk is het leuk.
– Nou eh, ook als de temperatuur maar vijf graden is?
– Je wou toch motorrijden in de bergen van Marokko?
– Maar dat het zó koud zou zijn, daar had ik niet op gerekend!
Marokko (10)
Blauwe stad
Over al Hoceima kan ik niet veel vertellen. Mijn hotel keek uit op de zee, maar het stadscentrum lag op een half uur lopen. Het begon te regenen, dan hoef ik niet zo nodig te wandelen. Laat ik maar genieten van de superdeluxe hotelkamer. Het nadeel van dergelijke sterrenhotels is dat ze zo onpersoonlijk zijn. Vrienden maak je in de kleine pensions, niet in de grote hotels. Ik neem me voor om de volgende overnachtingen anders te boeken.
Marokko (9)
Gevallen
Tweeduizend kilometer lieten de wielen van de Enfield de afgelopen zeven dagen onder zich voorbijrollen. Goed opletten en defensief rijden leverden tot nu toe een incidentvrije reis op. Het noodlot moest een keer toeslaan en dat deed het ook, vanmiddag. Maar ik ben een geluksvogel. Ja, ik ben gevallen, dat is het minder goede nieuws.
Het goede nieuws: het gebeurde niet op de motor, maar te voet, met drie kilometer per uur ongeveer. Op het ineens spekgladde trottoir voor de deur van mijn hotel van vandaag. Ooit leerde ik valbreken, tijdens de blauwe maandag dat ik als twaalfjarige aan judo deed (witte band). Daardoor bleef het bij vloeken, lichte egoschade, een nat achterwerk en een verdraaide knie die zich een paar uur later nog steeds liet voelen. Ziezo, de pech ook weer achter de rug.
