Voor onze verhalenwerkgroep ‘Le Raconteur’ schreven we over het thema ‘koffie’. Ik had net het boek ‘Au revoir’ gelezen, de verzamelde columns die wijlen Martin Bril schreef over het door hem zo geliefde Frankrijk. Ik heb geprobeerd een verhaal te schrijven in de geest van Martin. Aan de basis ervan lag mijn reisblog Een enorm bord eten – Marokko (6).
Vandaag was ik met een dertigtal anderen bij de Vrijwilligersdag van de Noord-Friese bibliotheken. Als vrijwilliger bij het Digi-taalhuis van Harlingen mocht ik deelnemen aan de workshop ‘Schrijfwerkplaats‘. Een middag die een eigen blog waard zou zijn, ware het niet dat de deelnemers een schrijfopdracht kregen aan de hand van ansichtkaarten. Daar schrijf ik dan nu liever over. ‘Mijn’ kaart verbeeldde een viertal gashouders. Met dat thema in het achterhoofd schreef ik in een tiental minuten de aanzet tot de volgende tekst. Daaruit blijkt maar weer dat werken onder druk het snelst leidt tot resultaat.
Harlingen – Het vindt plaats in alle bescheidenheid. Elke zondagochtend trekt een ploegje mannen en vrouwen vanuit de vluchtelingenboot Dutch Harmony bij de Tsjerk-Hiddessluizen naar de binnenstad. Ze dragen veiligheidsjacks, vuilniszakken en afvalgrijpers. Wat gaan ze doen? Ze ruimen de troep op die toeristen en Harlingers in straten en op pleinen achterlaten.
Foto: Joop van der Heide
Op uitnodiging van Conny de Wagenaar loopt een groep lijstkandidaten van PvdA-GroenLinks Harlingen een ronde mee. De verkiezingen voor de gemeenteraad staan immers voor de deur (18 maart).
Lees verder Rommelrinners uit verre landenHet Harlinger filiaal van Boekhandel Van der Velde organiseerde weer eens een poëziemiddag. Eerst natuurlijk enkele professionele dichters – prachtig. Daarnaast mag iedereen die het wil of durft iets voordragen. Een paar jaar terug, tijdens 1000 Dichters van ILFU, deed ik er al eens aan mee. Ook deze keer voelde ik me geroepen. Veel tijd had ik er echter niet voor. Dit gedicht rolde een paar uur van te voren uit mijn printer.
Lees verder Het scheerhoutEen groot deel van mijn leven was ik schipper in de bruine vloot. Sinds midden jaren tachtig was Harlingen mijn thuishaven – en wát voor een. Zo heb ik uit de eerste hand het een en ander mogen leren over toerisme. Dingen die voor een toerist voorop staan zijn persoonlijke aandacht, beleving van dichtbij en levende historie. Niet alleen de bruine vloot is daar goed in, ook Harlingen als stad. Daarom zijn en blijven we zuinig op ons erfgoed, of dat nu gaat om bootjes en boten, monumentale panden of grote evenementen als de Vlootdag, de Visserijdagen of de Tall Ships Races. Goed dat de gemeente deze dingen aanmoedigt, onlangs bijvoorbeeld met geld voor Expeditie Harlingen.
Lees verder Toerisme in Noardwest FryslânColumn KJMV-Kontakt 4-2025
Voor het verenigingsblad ‘KJMV-Kontakt’ *) schrijf ik af en toe een column. Op de coverpagina van het vierde en daarmee laatste nummer van 2025 staat ‘juni’, maar dat zal wel per ongeluk zijn. Het verhaal hieronder schreef ik kort na terugkeer uit Marokko en daarom was het sterk gericht op mijn motorvakantie in dat land.
Gisteravond in het rivierdorpje Tienhoven de jaarvergadering van onze classic-motorraceclub de SAM. Tamelijk ongelooflijk wat we mochten beleven. Eerst was er wekenlang totaal geen communicatie. Zat het stichtingsbestuur in zijn holletje te mokken over aangedaan onrecht? We wisten het niet. Achtergrond: een clubje deelnemers had een plan geopperd om een geannuleerd evenement eventueel toch mogelijk te maken. De voorzitter voelde zich waarschijnlijk gepasseerd en kondigde zijn vertrek aan, met onmiddellijke ingang.
Een laatste opmerking over mijn verblijf in Essaouira. In een eerdere aflevering van mijn Marokko-reis schreef ik over het helpen van mensen met een klein geldbedrag, en dat ik het als Nederlander ingewikkeld vond hoe daarmee om te gaan. Ook deze dag beleef ik iets vergelijkbaars.
Van Taroudant naar de kust is het ongeveer 85 km. Met een stop voor koffie en voor foto’s van een berg zwerfplastic en een kudde dromedarissen kost me dat ongeveer twee uur. Die kudde: ik dacht dat het kamelen waren. Mijn motorracevriend Joop van der Have hielp me uit de droom.
Over de weg valt niet veel bijzonders te melden. Voor Marokkaanse begrippen is hij saai. Voor een Nederlandse motorrijder toch weer uniek. De dromedarissen, maar ook de nog steeds imposante Atlas-muur aan rechterzijde. Verder valt het me op dat men hier aan kastuinbouw doet.
Lekker warm in het zuiden, zei men nadat ik had aangekondigd dat ik naar Marokko zou gaan. Dat zal wel kloppen, maar in het gebergte en op de hoogvlakte valt het tegen. Gistermiddag kwam ik aan in Taroudant (hoogte 230 meter) en pas daar kwam de temperatuur overtuigend boven de 25 graden. Had ik meteen veel teveel kledinglaagjes aan. Bij het vertrek ’s ochtens uit Tinghir (1400 m) was het maar 9 graden, vandaar.
