Een verhaal van meer dan veertig jaar terug. Het is onderdeel van het boek ‘Rijden met Gijs’, dat ik schreef en publiceerde in 2022. En ik vertelde het vorige week ‘live’ aan een 150-tal belangstellenden tijdens het jubileumweekend van de AJS en Matchless Vereniging Nederland. Meer daarover in mijn vorige blogje, ‘Jubileumweekend.
Tot het laatst toe was ik aan het twijfelen. Welk verhaal zou ik gaan vertellen bij het vijftigjarig jubileum van de AJS en Matchless Vereniging? De clubaankondiging had gemeld dat het ging over de reis naar Marokko, die Inge en ik in 1980 maakten met onze Matchless G3L met Steib-zijspan. En dan zou ik die vergelijken met de ervaringen van vorig jaar november met een in Casablanca gehuurde Royal Enfield Himalayan 450. Maar ja, reisverhalen zijn er al zo veel.
Regelmatig las ik in clubblad de Satisfaction Guaranteed over de wereldreizen die de leden hebben gemaakt en nog maken. Wat zou ik aan die verhalen nog toe kunnen voegen? Toch had ik de organisatie van dit weekend beloofd te komen met mijn indrukken van de door ons zo geliefde motormerken.
Voor ‘653’, het clubblad van de Yamaha 650 Twin Klub, schrijf ik af en toe een redactioneel commentaar. Het volgende stond in nummer 151.
Dit schrijf ik terwijl de jaarlijkse XS650-Estafette zich in al zijn volheid ontplooit. Een paar jaar geleden nam ik eraan deel en sinds die tijd krijg ik de groepsberichten binnen via Whatsapp. Een groot kampeerder ben ik niet, maar het gaat dan toch een beetje knagen.
Voor onze verhalenwerkgroep ‘Le Raconteur’ schreven we over het thema ‘koffie’. Ik had net het boek ‘Au revoir’ gelezen, de verzamelde columns die wijlen Martin Bril schreef over het door hem zo geliefde Frankrijk. Ik heb geprobeerd een verhaal te schrijven in de geest van Martin. Aan de basis ervan lag mijn reisblog Een enorm bord eten – Marokko (6).
Column KJMV-Kontakt 4-2025
Voor het verenigingsblad ‘KJMV-Kontakt’ *) schrijf ik af en toe een column. Op de coverpagina van het vierde en daarmee laatste nummer van 2025 staat ‘juni’, maar dat zal wel per ongeluk zijn. Het verhaal hieronder schreef ik kort na terugkeer uit Marokko en daarom was het sterk gericht op mijn motorvakantie in dat land.
Gisteravond in het rivierdorpje Tienhoven de jaarvergadering van onze classic-motorraceclub de SAM. Tamelijk ongelooflijk wat we mochten beleven. Eerst was er wekenlang totaal geen communicatie. Zat het stichtingsbestuur in zijn holletje te mokken over aangedaan onrecht? We wisten het niet. Achtergrond: een clubje deelnemers had een plan geopperd om een geannuleerd evenement eventueel toch mogelijk te maken. De voorzitter voelde zich waarschijnlijk gepasseerd en kondigde zijn vertrek aan, met onmiddellijke ingang.
Een laatste opmerking over mijn verblijf in Essaouira. In een eerdere aflevering van mijn Marokko-reis schreef ik over het helpen van mensen met een klein geldbedrag, en dat ik het als Nederlander ingewikkeld vond hoe daarmee om te gaan. Ook deze dag beleef ik iets vergelijkbaars.
Van Taroudant naar de kust is het ongeveer 85 km. Met een stop voor koffie en voor foto’s van een berg zwerfplastic en een kudde dromedarissen kost me dat ongeveer twee uur. Die kudde: ik dacht dat het kamelen waren. Mijn motorracevriend Joop van der Have hielp me uit de droom.
Over de weg valt niet veel bijzonders te melden. Voor Marokkaanse begrippen is hij saai. Voor een Nederlandse motorrijder toch weer uniek. De dromedarissen, maar ook de nog steeds imposante Atlas-muur aan rechterzijde. Verder valt het me op dat men hier aan kastuinbouw doet.
Lekker warm in het zuiden, zei men nadat ik had aangekondigd dat ik naar Marokko zou gaan. Dat zal wel kloppen, maar in het gebergte en op de hoogvlakte valt het tegen. Gistermiddag kwam ik aan in Taroudant (hoogte 230 meter) en pas daar kwam de temperatuur overtuigend boven de 25 graden. Had ik meteen veel teveel kledinglaagjes aan. Bij het vertrek ’s ochtens uit Tinghir (1400 m) was het maar 9 graden, vandaar.
– Weet je zeker dat je dit leuk vindt?
– Hoezo? Natuurlijk is het leuk.
– Nou eh, ook als de temperatuur maar vijf graden is?
– Je wou toch motorrijden in de bergen van Marokko?
– Maar dat het zó koud zou zijn, daar had ik niet op gerekend!
Over al Hoceima kan ik niet veel vertellen. Mijn hotel keek uit op de zee, maar het stadscentrum lag op een half uur lopen. Het begon te regenen, dan hoef ik niet zo nodig te wandelen. Laat ik maar genieten van de superdeluxe hotelkamer. Het nadeel van dergelijke sterrenhotels is dat ze zo onpersoonlijk zijn. Vrienden maak je in de kleine pensions, niet in de grote hotels. Ik neem me voor om de volgende overnachtingen anders te boeken.
Tweeduizend kilometer lieten de wielen van de Enfield de afgelopen zeven dagen onder zich voorbijrollen. Goed opletten en defensief rijden leverden tot nu toe een incidentvrije reis op. Het noodlot moest een keer toeslaan en dat deed het ook, vanmiddag. Maar ik ben een geluksvogel. Ja, ik ben gevallen, dat is het minder goede nieuws.
Het goede nieuws: het gebeurde niet op de motor, maar te voet, met drie kilometer per uur ongeveer. Op het ineens spekgladde trottoir voor de deur van mijn hotel van vandaag. Ooit leerde ik valbreken, tijdens de blauwe maandag dat ik als twaalfjarige aan judo deed (witte band). Daardoor bleef het bij vloeken, lichte egoschade, een nat achterwerk en een verdraaide knie die zich een paar uur later nog steeds liet voelen. Ziezo, de pech ook weer achter de rug.
