Tagarchief: GroenLinks

Digitale raadsleden en jongerenbestuur – Politiek dagboek 39

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 38.

Digitale raadsleden naar Apeldoorn

Vrijdag 6 februari

In een futuristische omgeving te Apeldoorn verzamelde zich vandaag een stel digitale raadsleden van Nederland. Nou, niet allemaal dan, maar toch een aardige doorsnee. De uitnodiging was uitgegaan van Anno Zijlstra (VVD Arnhem) en Mellouki Cadat (GroenLinks Zeeburg), die vorig jaar de 1e en 2e prijs wonnen van “meest digitale raadslid van Nederland”. De Gebruikersvereniging van Pink Roccade speelde voor gastheer.

Wat dat allemaal inhoudt, leg ik nog wel eens uit. Waar het om gaat: veel volksvertegenwoordigers proberen zich te profileren en te verantwoorden bij hun kiezers via het internet. Maar de groei blijft beperkt:
de technische aspecten van het maken van een eigen website schrikken velen van hen af. Daarom probeert PR een soort standaard sjabloon te ontwikkelen, opdat meer raads- en statenleden de stap aan zullen durven. Tja, GroenLinks probeert zoiets landelijk te organiseren voor haar kader in het land. Daar blijf ik ook rustig de kat uit de boom kijken. Naar mijn idee kan ik wel gedeeltes van de functionaliteit van hetgeen me vandaag werd voorgeschoteld in deze website inbouwen.
Enfin, zoals je op het plaatje ziet: een heel aantal overigens vriendelijke en keurige heren in jasje-dasje, die een nieuw ‘product’ aanbieden, dat trouwens liever niet zo moet worden genoemd: maak er maar ‘oplossing’ van!

Dualisme en jongerenbestuur

Zaterdag 7 februari

In de Harlinger Courant van afgelopen vrijdag las ik een hoofdartikel over de oprichting van een jongerenbestuur. Een geweldig initiatief.
De regering heeft voor de lokale politiek het dualisme ingevoerd. Gemeenteraadsleden zouden dan meer tijd overhouden voor contacten met de bevolking. Al hebben we nou niet direct de indruk, dat we nu minder papier- en vergaderwerk hebben, proberen we die contacten tóch te versterken. Daarom stuur ik een e-mail aan het Rondeel.
Zeker voor de jongeren hebben we als fractie altijd veel proberen te doen. Zo roepen we al jaren om een integraal jongerenbeleid en hebben we samen met de fractie van HA’97 een motie voor het instellen van een jongerengemeenteraad erdoor gekregen. Jammer, dat ons college van B & W zo weinig haast heeft om er uitvoering aan te geven.
Het lijkt ons best nuttig eens een gesprek te hebben met het nieuwe jongerenbestuur. Hoe meer wij uit de eerste hand weten over eventuele problematiek, hoe beter we erop kunnen inspelen.

Voorbereiden raadsvergadering

Donderdag 12 februari

Naar de fractiekamer in het Stadhuis om raadsstukken door te nemen. Het zal volgende week woensdag vooral over het Raadsprogramma 2004-2006 gaan.
De griffier probeert terecht de komende bespreking in de raad van het raadsprogramma te structureren. Tijdens de commissie werd de bespreking vager en vager en iedereen had het over iets anders. Ik heb de steunfractie gevraagd om eens kritisch naar de opzet van de griffier te kijken en met suggesties te komen over hoe te handelen. Hidde Risselada heeft al een reeks kritische vragen op ons afgevuurd. Die vragen heb ik serieus beantwoord.
Joop van der Heide belt me, om te vragen of ik nog boos ben vanwege de asielbehandeling in de 2e Kamer, afgelopen maandag. Ja, Joop, natuurlijk ben ik nog boos, maar wat doe je eraan? vandaag opnieuw behandeling in de Kamer, naar aanleiding van moties van GroenLinks. Wie weet wat het oplevert. En volgende week dinsdag wordt er gestemd in de Kamer. Lokale CDA’ers zijn nog bezig met een offensief voor hun congres dit weekend. We hopen er maar het beste van.

Met z’n allen naar Nijmegen – Politiek dagboek 38

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 37.

Congres GroenLinks

Zondag 15 februari

Gisteren hebben de Friese Groenlinksers een in de recente geschiedenis unieke prestatie geleverd: eindelijk is het ons gelukt in gezamenlijkheid af te reizen naar een GroenLinkscongres. Dat het zoveel moeite heeft gekost, krijg je met dit stelletje individualisten. Het lijken wel bruinevlootschippers. Na een treinreis van 3,5 uur bereikten we Nijmegen. Doorgaans reis ik naar zulke dingen per motor, veel sneller en ook zuinig met brandstof, maar zo met z’n allen in de trein heeft wel wat. Onderweg heb ik weer een paar nieuwe gezichten leren kennen.

Meer dan 850 GroenLinksers hadden zich voor het congres gemeld, ook al een record. Voor mij was het de eerste keer dat ik zo’n congres meemaakte. Tot deze keer heb ik maar wat afstand gehouden – wat een drukte, en wat kan je bij zoiets massaals eigenlijk nog aan nieuwe besluitvorming doen? Toch, als lokaal kader moet je er bij zijn, heb ik uiteindelijk besloten. Mijn fractiegenoot Joop van der Heide en Friese Statenlid Oene Hofman gingen mee, dat maakte het besluit makkelijker.

En nu over dat congres zelf. Zonder meer ondervond ik het als heel inspirerend, al die gelijkgezinden. Hoewel, gelijkgezind? Zulke vergaderingen hebben een heel eigen dynamiek, zoals zo vaak te merken is. Met name was er het een en ander te doen over de samenstelling van de lijst voor de Europese Verkiezingen (op 10 juni aanstaande!).

Alexander de Roo was een partij-offensief begonnen. Hij werd op een niet-verkiesbare plaats gedacht door de commissie. Hij had gelijk, vond ik: waarom ervaring en netwerk weggooien, alleen maar voor het toverwoord ‘vernieuwing’? Meerderen vonden dat. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: het congres nam een motie aan. De kieslijstcomissie moest in het vervolg minder ‘sturende’ adviezen gaan geven. En de aangemelde kandidaten werd verzocht, om hun voorkeur voor een bepaalde plaats op de lijst los te laten en het congres te laten beslissen wie op welke plaats op die lijst terecht moesten komen.

Na een korte schorsing zag geen van de betrokkenen het zitten om op stel en sprong alles om te gooien. Er was maar één kandidaat, die hiervoor koos: Katholijne Buitenweg. Ze veranderde haar aanvankelijke verkiesbaarheid vanaf plek 2 in een kandidatuur voor álle plaatsen, ook nummer de één.

Prompt werd zij verkozen tot lijsttrekker en Joost Lagendijk werd beloond voor zijn inzet met een onverhoedse terugval naar de tweede plek. Ik ken hem niet persoonlijk, maar mij lijkt dat zuur. Evengoed: dat lijsttrekkerschap is Katholijne gegund; ik ben er zeker van dat ze het er goed van af zal brengen. En Alexander de Roo, de steen des aanstoots, kreeg van het congres de derde plek terug, waarmee het congres duidelijk inging tegen de wens van het partijbestuur en de verkiezingscommissie. Zoals ik al zei, tijdens dit soort vergaderingen kan een balletje raar rollen.

Het is duidelijk, dat ook in een goeie partij als GroenLinks onderhuids de te verwachten strijd om de macht gaande is. Niet echt een heel goede beurt voor onszelf, dit gepruts. Ik sprak een paar GroenLinksers, die oprecht boos waren, al wisten ze zelf niet helemaal precies waarom en op wie dan.

Afgezien van het gedoe: zo’n congres blijkt ook nog eens echt werken! Niet minder dan 220 amendementen op het concept-verkiezingsprogramma moesten stuk voor stuk door het congres worden aangenomen of afgewezen. Daar krijg je pas een lamme arm van.

O ja, de congresgangers richtten in de lunchpauze een verzoek aan het CDA-congres, dat tegelijkertijd plaatsvond in Utrecht: Heren en dames christenen, heb erbarmen met de duizenden vluchtelingen, die een ongewisse toekomst tegemoet gaan, dankzij de rechte rug van u en de andere regeringspartijen. Het verzoek mocht niet baten.

Lees verder in deel 39.

Van harte Pardon – Politiek dagboek 37

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 36.

Oeverloos, richtingloos en vruchteloos

Met de bus naar 'Van harte pardon'. (Foto: Inge van Hesteren)
Met de bus naar ‘Van harte pardon’. (Foto: Inge van Hesteren)

Donderdag 5 februari

Ook het peil van de discussie over het Raadsprogramma maakte mij niet vrolijker. Het discours was oeverloos, richtingloos en vruchteloos. Hebben de fracties de resultaten van de deelnemers van de werkgroep raadsprogramma wel met hen doorgesproken?
Ik kwam thuis met een gevoel van verspilde tijd. Misschien heb ik één ding goed kunnen doen gisteravond: ik heb een toelichting gegeven op het gevoel van onvrede dat heerst bij de bruine vloot over het gebrek aan communicatie vanuit de Stichting Friese Havendagen. Waarom zijn de charterschippers er niet of nauwelijks bij betrokken? Voorzitter van de stichting Ybema beloofde het te onderzoeken.

Op de site van CDA Tweede Kamerlid Rendert Algra lees ik inzendingen van politieke figuren uit Harlingen. Eén van hen, een gemeenteraadslid, zegt:
“Hoe te kiezen. Ik ben van mening, dat er al teveel pardonregelingen zijn geweest en als we niet oppassen blijft dat aan de gang. Als we ook politiek duidelijkheid willen scheppen is met de richting van het beleid zoals nu door minister Verdonk is aangegeven duidelijkheid geschapen.”

Niet helemaal mijn mening. Maar een ander gerenommeerd politiek kopstuk schrijft:
“Het is toch te gek voor woorden, dat mensen die hier – als gevolg van het eerdere, ruimere toelatingsbeleid- al jaren wonen en volledig ingeburgerd zijn, op straat worden gezet? Het pardon moet ruimer worden gesteld. (…)
Gezien de gevoeligheid van het onderwerp en de achterliggende menselijke drama’s moet je dit standpunt als CDA-Kamerlid toch “zonder last of ruggespraak” naar voren kunnen brengen? Of speelt de fractie-discipline tegen? ”

Dat laatste geeft me weer een opsteker, na een voor mij teleurstellende avond gisteren. Daarbij doel ik op de nazit, waarin ik had verwacht, dat de aanwezigen met iets meer enthousiasme zouden hebben gereageerd op enkele bescheiden initiatieven van ons inzake het probleem. Maar ja, ik wil altijd te veel en verwacht misschien ook te veel. Maar wie kan me vertellen: wáárom zwijgt de CDA-fractie in Harlingen op zo’n moment? Kost medemenselijkheid iets dan?

Vrijdag 6 februari

Een grote opkomst bij de manifestatie ‘Van harte pardon’, gisteravond in Leeuwarden. In de bus sprak ik met vier asielzoekers, die tezamen goed waren voor zestien jaar wachttijd op een verblijfsstatus. So much voor de snelheid van het recht in Nederland.

Lees verder in aflevering 38.

Zoutpilaren in lokale politiek – Politiek dagboek 36

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 35.

Gedoe

Maandag 2 februari

Een hoop gedoe over van alles en nog wat. Hieruit een greep:

  • Voorbereidingen voor de manifestatie “Van Harte Pardon” van a.s. donderdag.
    Veel steunbetuigingen rond de spoorlijnactie en communicatie met mensen die zich erachter scharen.
  • Een medewerker van het COA, die boos op mij is, omdat ik een tekst van hem zonder zijn toestemming openbaar heb gemaakt. later meer hierover.
  • Mensen uit de Zuiderhaven, die zich ergeren aan de jachthaven die er komen moet.
  • Het Friesch Dagblad, dat wil weten wat ik als charterschipper vind van de berichten over 25 % krimp van de vloot de komende jaren.
  • Raadsleden van andere fracties, die willen overleggen over de komende raadscomissievergadering.
  • Vruchteloze pogingen om de zieltogende Stichting Noodopvang te benaderen. Irritant.

Dinsdag 3 februari

VAN HARTE PARDON aanstaande donderdagavond.
Na een suggestie van Klaas Harinck van de Vereniging Vluchtelingenwerk Fryslân hebben we een bus met 52 zitplaatsen ‘geregeld’, die donderdagavond van Harlingen naar de manifestatie “Van Harte Pardon” afreist.
Het is volgens ons nuttig en nodig dat lokale overheden hun stem nog eens krachtig laten horen op zo’n manifestatie, in aansluiting op de uiterst loffelijke initiatieven van de provincie en van de VFG. Zo kan het niet langer!
We nemen een aantal Harlinger GroenLinksers mee, we hopen ook op een aantal gemeenteraadsleden van diverse fracties. Ook het college is van harte uitgenodigd. Maar vooral gaat het bij deze busreis om mensen uit ‘ons’ AZC.

Woensdag 4 februari

Er zijn zóveel aanmeldingen vanuit het AZC voor de busrit, dat we er twee bussen bij hebben gehuurd. Twee vertrekken vanuit het AZC naar Leeuwarden, één vanaf het Station.

Versteende blikken in lokale politiek

Het was vanavond commissievergadering.
In een besloten nazit met de gemeenteraad hebben wij van GroenLinks onze mederaadsleden van de andere fracties uitgenodigd mee te gaan en eventueel een deel van de kosten te dragen (ja, drie bussen kosten meer dan één). Ik vond het teleurstellend dat op beide uitnodigingen lauw gereageerd werd, tenminste door de fracties als politieke entiteit.

Op persoonlijke titel wél, laat ik dat er bij zeggen! Sommigen wilden op persoonlijke titel wel meerijden of -betalen. Ook goed, maar ik had gehoopt op een ‘statement’ door een lokale overheid, die toch lippendienst bewees aan de recente intiatieven van de VFG. Vanavond verhinderd zijn onder meer Erents van D66, Sita Helfrich van de PvdA en het college, die andere verplichtingen hebben.
Verder heb ik ook gevraagd om meer inzet en meer betrokkenheid met en aanvullende kredieten voor de worstelende stichting Noodopvang. Een oproep per e-mail van PvdA-fractievoorzitter Wouter de Groot, dat ‘er van de raad ook iets moest komen’ aangaande de ‘alarmerende berichten over het beleid van Verdonk inzake asielzoekers’ had me doen verwachten dat zijn fractie zich vol verve zou storten op deze problematiek. Helemaal niets dus. Soms begrijp ik niets van politiek.
De CDA-fractie zweeg en zat er als versteend bij. Onze lieve heer deed dat ook met zondaars: hij veranderde ze in zoutpilaren. In dit geval was hun eigen schaamte over het rijksbeleid en hun eigen zwijgen (waar alleen een luid protest op zijn plaats is) vermoedelijk al voldoende.
Vanavond heb ik voor eerst het sinds het begin van mijn raadslidmaatschap het gevoel, dat politiek niet mijn stiel is. Ik ga me echt eens beraden of ik hier wel mee door wil gaan.

Lees het vervolg in aflevering 37.

Uitzetting vluchtelingen – Politiek dagboek 35

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 34.

Brief kruist vergadering

Vrijdag 23 januari

Vluchtelingen. Gatver, wat die Rita Verdonk toch allemaal uitvoert. Moet ik daar nog over schrijven? Het maakt me misselijk.
Liever ga ik even terug naar de raadscommissie van vorige week. Ik stelde berichten rond het AZC aan de orde en de situatie van de Stichting Noodopvang. Toch een beetje onverwacht kregen we van college en raad een hoop bijval. Daarvoor ben ik dankbaar en ik ben ook trots op mijn collega’s en conculega’s.
Daarom is het achteraf jammer, dat ik al voorafgaand aan de commissievergadering een ingezonden brief had gestuurd aan de Harlinger Courant, waarin ik mijn ongenoegen uitte, ook over de politiek van Harlingen. Die brief stond pas ruim ná de commissievergadering in de krant. Daarop kreeg ik het terechte commentaar: “Zijn jullie van GroenLinks soms de enigen met patent op de waarheid? Hebben wij in jullie ogen dan géén hart in ons lijf?”
Mea culpa, beken ik daarom. Dat had anders gemoeten. In Harlingen kunnen we voort met de noodopvang.
Maar liever heb ik dat iedereen over mij heen valt, omdat ik één keer teveel spreek over deze onmenselijke wantoestand, dan dat we één keer te vaak zwijgen. Hier rest alleen nog een hardgrondig protest. Het gaat hier niet meer over politiek: het gaat over mensenrechten!

Donderdag 29 januari

Heel blij zijn we met het brede protest tegen de plannen van Verdonk inzake de asielzoekers. Ik ben trots op de Vereniging Friese Gemeenten; hun principiële opstelling is een voorbeeld voor de rest van het land. En daarom wil ik hier graag ook ons college van B & W prijzen, als lid van de VFG.
Het gonst rond in de media. Vanavond zag ik in Rondom Tien onder meer Piersma en Karel Helder uit Wonseradeel. Ik was onder de indruk van de uitzending.
Morgen om 10 uur is er een uitzetting uit AZC Bolsward, volgens een e-mail die ik ontving vanavond. We gaan er heen. Ik ben woedend en voor mjin part ga ik voor de wielen van het IND-busje liggen.

Vrijdag 30 januari

Vanmorgen zijn we direct na gaan trekken, wat er in Bolsward aan de hand is. In het rijtje telefoonnummers, dat ik heb gedraaid, kwam ook basisschool De Blinkert voor. Uit informatie van de school is me zojuist gebleken, dat het IND vandaag niet nog eens langs komt bij het AVO en dat de uitzettingspoging van van gisteren niet terecht was. Een hele opluchting.
Als de minister op deze manier het draagvlak voor haar beleid probeert te vergroten, wordt het niks natuurlijk!
In de nieuwsrubriek staat een oproep voor de demonstratie “Van harte Pardon!”

ROCOV over openbaar vervoer

Maandag 26 januari

In Anna Casparii belegde het ROCOV een interessante avond over openbaar vervoer in Friesland in het algemeen en de spoorlijn Harlingen – Leeuwarden in het bijzonder.
Eén opmerking vonden alle aanwezigen heel interessant: van Defensie moet ook een opgeheven spoorlijn vijftien jaar goed onderhouden blijven liggen. Toen we dat hoorden, konden we wel weer naar huis; waarom een trein opheffen, als de rails ook ongebruikt geld blijven kosten? Dat moeten we natrekken. Later meer hierover.
Verder verwijs ik naar de nieuwspagina van deze site voor een persbericht over de vragen van de provinciale fractie van GrienLinks inzake de asielzoekers.

VBZH-schippers over ligplaatsen

Zaterdag 31 januari

VBZH-vergadering in Hotel Centraal. De zeventig eigenaren van traditionele zeilschepen vergaderden over moverende zaken. Vooral de indeling van de ligplaatsen geeft elk jaar weer aanleiding tot verbitterde meningsverschillen, maar uiteindelijk verlaat iedereen min of meer gerustgesteld het pand.

Lees verder in aflevering 36

Gevallen met de motor – Politiek dagboek 34

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 33.

Gevallen met de motor

Woensdag 21 januari 2004

Ik ben met de MuZ tweewieler onderweg van Harlingen naar Leeuwarden, waar het assortiment van de bibliotheek voor mij interessanter is dan in die van Harlingen. Op de A31 zet een losgeraakte tas zich klem tussen achterband en spatbord. Het achterwiel blokkeert en trekt een zwart-rubberen streep over het asfalt. Het lukt me om de motor overeind te houden. Totdat ik in het gras naast de weg terechtkom. Even later lig ik met motorfiets en al ter aarde.

Ik maak een zeer onelegante koprol, maar word bijna meteen overeind geholpen door een behulpzame marechaussee, die me toevoegt: “Ik dacht, hé, daar ligt een motorrijder in de berm, laten we maar even gaan kijken!”
Dat is nou aardig agent, denk ik bij mijzelf, en tel mijn botten. Het loopt goed af allemaal, op een wat opgezette linkerduim na. Dat gaat wel weer over, maar tijdens de raadsvergadering van vanavond doet hij vervelend tegen me.

Werkbezoek aan AZC De Harne

Maandag 19 januari

Iedereen beweert van alles over de AZC’s. Ik besloot vorige week om er zelf eens poolshoogte te nemen. Niet alleen voor een journalist is ‘hoor en wederhoor’ belangrijk, ook voor een volksvertegenwoordiger.
Ik sprak vanochtend met Elsa van der Hoek, van AZC De Harne. We bespraken de zaken, die de laatste tijd zo in het nieuws zijn gekomen. De ‘sfeer van angst en wantrouwen’ onder de ingezetenen, het voorlopig stopgezette uitzetbeleid en de omgeslagen publieke opinie hierover, de Harlinger Stichting Noodopvang, de problemen die het personeel van het AZC op zijn weg vindt, de dingen die niet of juist wél goed gaan.
Mijn bril was natuurlijk groenlinks gekleurd, maar er zijn inderdaad ook dingen, die goed gaan. Hoe het ook zij, ik vond in de leiding van het AZC méér een medestander dan ik verwacht had.
Enkele dingen die mij opvielen: er is weinig of geen communicatie tussen de leiding van het AZC en het gemeentebestuur; evenmin is er sprake van veel communicatie met de nieuwsmedia; De Harne lijkt een soort afvoerputje voor ‘gevallen’, die elders niet te handhaven waren; het AZC-kader probeert geluiden van ongenoegen over het beleid door te laten klinken naar hogerhand.
Het was goed om ook eens de andere kant van de medaille te zien. Het sterkt ons ook in onze strijd voor een menswaardiger behandeling van aszielzoekers en voor een generaal pardon voor vele duizenden van hen.

Dinsdag 20 januari

Vandaag hebben we Loek van der Heide van de handtekeningenactie voor de spoorlijn thuis over de vloer gehad. We hebben handtekeningen geteld en op een CDR gezet. We zitten bijna op vijfduizend steunbetuigingen voor de behoudsactie.
Het wachten is nu op het Presidium van de Friese Staten. Dat gaat besluiten of het openbaar vervoer wel of niet besproken wordt op de vierde februari. Het agendapunt zal die dag wel doorgaan en dan is het voor óns vijf voor twaalf. De tegenbeweging wint echter aan momentum. Vanuit politieke en maatschappelijke gremia rijst groeiend verzet. Ook toeristisch bedrijfsleven en andere ondernemerskringen op eilanden en rond de spoorlijnregio laten een ander geluid horen, dan degenen die vorig jaar vanuit Franeker de knuppel in het hoenderhok gooiden.
Zo bevestigt de heer Melles van de directie van Rederij Doeksen volmondig, dat zijn bedrijf het verdwijnen van de lijn zeer zou betreuren.
Ook Jaap Gomes, vice-voorzitter van de zeilschippersclub Verenigde Bruine Zeilvaart Harlingen VBZH) is het hiermee eens.

De raad is vóór herbenoeming van Arlman

Donderdag 22 januari

Gisteravond een raadsvergadering, die snel afgelopen was. Het een en ander was al uitvoerig besproken in de commissievergadering van vorige week. Alleen de “herbenoeming van de burgemeester” was een nieuw agendapuntje.
Nou ja, puntje…. De herbenoemingscommissie heeft wekenlang vergaderd, onder absolute radiostilte. Dat zal wel gebruikelijk zijn, dacht ik bij mijzelf; een politieke nieuwkomer als ik kan men van alles wijsmaken, tenslotte. Later zeiden sommigen, dat het zo ingewikkeld niet had gehoeven. Maar gebeurd is gebeurd.
Het resultaat was, dat we mochten stemmen over een vage aanbeveling van een vage commissie. Het kwam er uiteindelijk op neer, dat de raad een unanieme aanbeveling tot herbenoeming stuurde aan de CdK, Ed Nijpels.

Ik zei net al, hier spreekt een politieke nieuwkomer. Na zo’n twee jaar ervaring kan ik zeggen: het is leuk, het is vaak interessant, maar het blijft een raar métier. Het gebeurt niet zo vaak, maar na afloop hebben raad en college nog wat nageborreld. Op zo’n moment hoor je ineens dingen, die in de formele sfeer van de gemeenteraad niet ter tafel zouden komen. En vaak in een meer informele situatie ook niet. Je gaat je, ondanks jezelf, toch al een beetje gedragen zoals je denkt, dat een ‘politicus’ zou doen. Dus je weegt je woorden in het bijzijn van politieke conculega’s wat zorgvuldiger, soms hou je je gedachten wat meer voor jezelf. Dat gaat eigenlijk een beetje tegen mijn natuur in, maar het overkomt je toch…

Deze avond ging het anders. Plotseling merkte ik dat er allerlei krachtvelden bestonden tussen mensen, die ik misschien wel had vermoed, maar die veel heftiger zijn dan ik had gedacht. Hoe kan het ook anders. Ook lieten opponenten ineens een veel menselijker gezicht zien dan ik gewend was. Gevaarlijk, leerzaam, verhelderend, maar ook positief.
Jammer, dat ik van mezelf niet meer mag schrijven hierover. Later, in mijn “memoires van een zeilschipper” misschien.

Lees verder in deel 35.

Noodopvang, zwembad en spoorlijn – Politiek dagboek 33

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 32.

Raadsvergadering

Donderdag 15 januari

Gisteren spraken we in de raad over de stichting noodopvang.
Wethouder Jan Sijbenga heeft me daarbij toegezegd op zo kort mogelijke termijn met de stichting Noodopvang in contact te treden.
Van de criteria moet de stichting niet teveel een punt maken, vinden de raad en de burgemeester. Het is allemaal al erg genoeg wat er rond die vertrekcentra van Verdonk gaat gebeuren. En extra discussie in de raad is daarvoor niet nodig.
De brief van de stichting aan de raad is nog steeds niet officieel aan de raad voorgelegd. Daar heb ik mijn beklag over gedaan. Maar van de inhoud weten na mijn opmerkingen in de rondvraag alle fracties hoe het zit.
Nu nog zorgen, dat het bestuur versterkt wordt. Ik heb begrepen dat er minstens één lid bij moet, om legaal besluiten te kunnen nemen als stichting. Vanuit met name Kimswerd bereiken me steeds aanvragen voor financiering van onderdak voor mensen die in Harlingen uit het AZC zijn gezet.

Peuteropvang en nieuw zwembad

Hoe het verder verliep tijdens de vergadering van de raadscommissie gisteravond:
Bij het welzijnsprogramma maakten we een opmerking over de ambtelijke toelichting op de tarieven voor de zorguren van het maatschappelijk werk. Op zijn minst geheel onbegrijpelijk. De wethouder beloofde een aanvullende notitie vóór de raadsvergadering volgende week woensdag.

Ook hebben we maar weer eens gepleit voor uitbreiding van het budget van de peuteropvang (net als vorig jaar). Een wachtlijst van zeventig kinderen is niet niks. We kregen onverwachte steun van mevrouw Fijnvandraat van het CDA. Wat ons betreft, gaan we binnenkort praten over een extra lokaal, al kost dat 150 duizend euro’s.

In de commissie ook een lange discussie over het krediet voor het nieuwe zwembad. Wij vonden de resultaten van het DHV-onderzoek over de prijs-kwaliteitsverhouding zeer geslaagd. Zeker gezien het positieve resultaat op genoemde verhouding. Het schijnt, dat zwemvereniging de Vikings bezwaar heeft gemaakt tegen het zwembadplan. Alle fracties keken er van op dat de Vikings niet aanwezig waren om in te spreken.
Johan Erents van D66 dreigde zich bij de zwembadbespreking te verliezen in adviezen over tegeltjes en randjes. Hij maakte dat goed, door bij de behandeling van het sociaaal-cultureel werk Het Rondeel te pleiten voor meer inzicht in de verhouding tussen kosten en rendement. “Wat doen ze daar eigenlijk de hele dag?”, vroeg Johan zich af. Het middel van een onderzoek door de raad, ála parlementaire enquete, vonden de andere fracties en wij ook echter weer te ver gaan. Wél een onderwerp om nog iets mee te doen op niet al te lange termijn.

Vervolg spoorwegactie

Vrijdag 16 januari

Even genoeg over vluchtelingen. We moeten nadenken over het vervolg van de spoorwegactie. Volgens insiders zou het wel eens kunnen zijn, dat het presidium van de Friese Staten besluit de benhandeling van de bezuinigingen op het openbaar vervoer uit te stellen. De 4e februari is te kort dag, bovendien is het onderwerp van dien aard, dat een voorafgaande commissiebehandeling de voorkeur verdient.
Hoe het ook zij, wij willen de handtekeningen graag aanbieden op een opportuun moment, liefst samen met gemeentebesturen en -raden en met andere mensen en organisaties, die begaan zijn met het behoud van openbaar vervoer in het algemeen en de spoorlijn Harlingen-Leeuwarden in het bijzonder. We denken aan de gemeenten langs het spoor, maar ook die van de Waddeneilanden.
We gaan dan weer gezamenlijk naar Leeuwarden, volgens het voorbeeld dat B & W van Harlingen in december zo goed gegeven hebben.
Later meer hierover.

Maandag 19 januari

Vanmiddag samen met Inge en Oene naar Loek van der Heide, om te praten over hetgeen we gaan doen met de vele duizenden handtekeningen, die Loek heeft verzameld voor het behoud van de spoorlijn Harlingen-Leeuwarden.
Zoals het er nu uitziet, gaan de Staten van Friesland het er over hebben op 4 februari. Voorafgaand aan deze statenvergadering gaan we de berg handtekeningen aanbieden aan statenleden en gedeputeerde Ton Baas.
Het commentaar en de reacties, die door veel mensen via de e-mail aan ons zijn gestuurd, willen we in een handig boekje afdrukken, dat we aan de statenleden ter hand stellen. Het zal hun helpen de saaie vergader-uren door te komen.
En met wie gaan we de handtekeningen aanbieden? We nodigen het college en de gemeenteraad van Harlingen van harte uit, om mee te gaan bij het aanbieden. Het goede voorbeeld van het college van B & W van Harlingen vorige maand staat ons daarbij voor ogen…
En zijn er anderen, die mee willen? Zij zijn welkom.

Wordt vervolgd in deel 34.

Nieuwjaarsgedachten – Politiek dagboek 32

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 31.

AVO Witmarsum. (Foto: Inge van Hesteren)
AVO Witmarsum. (Foto: Inge van Hesteren)

31 december

Voegt GroenLinks iets toe?

Wat doe ik eigenlijk bij GroenLinks? Wat is de essentie van GroenLinkse politiek?
Wat voegen wij eigenlijk toe aan het politieke spectrum in dit land?

Mijn mening: ik vind het belangrijk dat een libertair-progressief geluid hoorbaar blijft in deze tijd van nieuw conservatisme en extreem individualisme. Het anarchisme was mijn inspiratie, al in de jaren zeventig. Niet het anarchisme van de bommengooiers, maar het anarchisme van de liefde voor vrijheid en voor creatief initiatief.

Het gaat me om respect voor mensen die ánders moeten of durven te zijn. Dit respect voor de individuele afwijking van de norm, samengaand met het nastreven van werkelijk solidaire instituties is mijn belangrijkste leidraad.

Oudejaarsavond voor uitgeprocedeerden

Oliebollen bakken. (Foto: Inge van Hesteren)
Oliebollen bakken. (Foto: Inge van Hesteren)

Het afgelopen jaar heeft het C.O.A. in opdracht van het kabinet Balkenende II vele mensen uit de officiële asielzoekerscentra gezet. Een klein aantal mensen in de gemeente Wonseradeel bekommert zich om het lot van uitgeprocedeerde politieke vluchtelingen.

De eigenaar van de AZC-gebouwen van het voormalige opvangcentrum in Witmarsum draagt ook zijn steentje bij. Hij stelde zijn accommodatie ter beschikking aan de vluchtelingen. Deze mensen, vaak gezinnen met kinderen, zijn door dit nieuwe, strengere beleid letterlijk op straat komen te staan. Zoals wethouder Karel Helder van de gemeente Wûnseradiel onlangs stelde: “Het gaat gewoon om humanitaire hulp. In onze gemeente willen wij geen dakloze gezinnen met kinderen!”

Ook voor deze vluchtelingen breekt de jaarwisseling aan. Wordt het een jaar van hoop op een beter bestaan? Vrijwilligers uit de regio doen er verder alles aan om deze mensen een menswaardige opvang te bieden. Met vele anderen hopen zij, dat de regering tijdig inziet, dat het zo niet langer kan. In de tussentijd bakken zij oliebollen en appelflappen! Ze werken hard in de grote gemeenschappelijke keuken: Jos en zijn vrouw Annelies, Willem en Anneke, Sylvia, allen uit Kimswerd.

Een lekker oliebolletje. (Foto: Inge van Hesteren)
Een lekker oliebolletje. (Foto: Inge van Hesteren)

Welstandscommissie niet meer nodig

Stómverbaasd reageerden de collega-raadsleden en het college, toen mijn fractiegenoot Joop van der Heide tijdens de raadsvergadering voorstelde om de discussie over de welstandscommissie Hûs en Hiem nog eens opnieuw te voeren. Boos waren zij zelfs, want het ging toch niet aan om aan de deskundigheid of de integriteit van de leden van de commissie te twijfelen. Hadden zij hun werk niet al heel lang tot tevredenheid verricht?

Heren, dames, wacht nou even, het gaat ons niet om de leden van de commissie! Wat bedoelen we dan wél? Het besluit van de gemeente Boekel was de aanleiding: daar is de welstandscommissie afgeschaft. Waarom dat dan? Deze gemeente vond het in deze tijd niet meer nodig om zo betuttelend te zijn. Haar burgers zijn oud en wijs genoeg om iets smaakvols te bouwen – en over smaak valt niet te twisten, toch? De gemeente blijft een dienst Woningtoezicht behouden. Deze dienst zorgt er wel voor, dat bouwwerken veilig en degelijk zijn. De discussie over het uiterlijk hoort niet thuis bij een zich terugtrekkende overheid.

Ontbijt en receptie

Maandag 5 januari

Om acht uur ’s morgens het nieuwjaarsontbijt voor het voltallige gemeentepersoneel. Vorig jaar was ik er niet bij – andere besognes. Nu wel.
Terecht, want het was een hele happening, met al die mensen in ’t Vierkant. Leuk, om eens aan tafel te zitten met de mensen die het werk doen.
“Hé, een nieuw gezicht,” zeiden sommigen. Ach ja, zei ik, ik hoor bij het tijdelijke personeel.
En dan ’s avonds maar meteen door naar de gemeentelijke nieuwjaarsreceptie. Beetje borrelen, netwerken, handen schudden. Spreken met deze en gene, over koetjes en kalfjes, maar ook over gemeentelijke politiek.
Piet Waaijer kreeg een lintje, na tien jaar in de raad en als wethouder. Daar moet je denk ik een dikke huid voor hebben, dus dat had ie ook wel verdiend, vind ik.

Lees verder in aflevering  33.

Als lichaamstaal geluid maakte… – Politiek dagboek 31

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 30.

Een waardeloze vergadering

Vrijdag 19 december

De laatste dagen hebben verscheidene mensen, echt niet alleen uit GroenLinkse hoek, me aangesproken over de raadsvergadering van woensdagavond. Zij waren erbij, of ze hebben via de radio meegeluisterd. Wat hen getroffen heeft:
“De vergadering was erg rommelig, er was geen rode draad te ontdekken.”
“De voorzitter van de raad discussieerde vooral mee en vergat voor te zitten.”
“Jammer, dat bijna niet inhoudelijk is ingegaan op de argumenten in de motie van Harlinger Belang en GroenLinks.”
“Er hing een onplezierige sfeer van ongenoegen tussen college en raad.”
“Ging het weer om de macht?”
“Als lichaamstaal geluid maakte, had jij veel lawaai gemaakt, Gijs!”
“Het was niet verheffend.”
“Ik heb geen eerste termijn of tweede termijn kunnen ontdekken in de behandeling van de Gezondheidsnota.”
Nou, mijn idee. Ik vond het een waardeloze vergadering.

Noodopvang

Woensdag had ik een lang telefoongesprek met Renee van der Heide, die werkt voor Stichting Vluchtelingenwerk en ook in het bestuur zit van de Stichting Noodopvang Harlingen. We hadden het over de avond “Home for Earth” van vorige week woensdag. En natuurlijk over de toekomst van de noopvang in Harlingen. Uit Den Haag komen via de kranten hoopgevende berichten de laatste dagen. Een oplossing is er echter nog niet vooralsnog. De stichting moet dus zijn werk kunnen blijven doen.

Het bestuur is gereduceerd tot twee mensen, waaronder Renee. Zij zou er wat mij betreft in moeten blijven zitten. Aanvulling van het bestuur is nodig; dit keer liefst niet weer exclusief uit kerkelijke hoek, want alle goede bedoelingen ten spijt, echt zoals bedoeld heeft de stichting niet gefunctioneerd. Dus mensen uit vakbeweging, GroenLinks, PvdA, D66, VVD of andere hoek: laat het horen, als je in dat bestuur wilt.

Ik heb Renee al toegezegd dat ik eventueel bestuurder wil worden. Of dat aanleiding geeft tot belangenverstrengeling met het raadswerk kan ik nu niet overzien. De stichting heeft beloofd verslag uit te brengen, niet alleen aan de Harlinger Raad van Kerken of hoe dat ook heten mag, maar ook aan de gemeenteraad, in wiens opdracht de stichting begonnen is tenslotte!

Tot slot nog dit: er is nog een substantiële geldsom over van het begin 2003 ter beschikking gestelde budget en een woord van lof van Renee voor de wethouder, Jan Sijbenga. Volgens Renee is de samenwerking met hem heel goed verlopen.

Gedicht van Chris Arlman

Als je met griep thuis zit, heb je meer tijd om te schrijven, dat is duidelijk. In de Leeuwarder Courant lees ik, dat de VFG (Vereniging van Friese Gemeenten) besloten heeft, voorlopig geen uitzettingen van vluchtelingen meer te ondersteunen. Eerst moet de minister in Den Haag maar eens met een bevredigende oplossing komen voor alle problemen, die er zijn.
Misschien moeten we het gedicht, dat burgemeester Arlman gisteravond opdroeg aan het eind van de raadsvergadering in dat licht plaatsen. Het ging over het verlenen van gastvrijheid aan de behoeftigen. Aangenaam verrast waren we ermee, maar ook verbaasd. Had het college een jaar geleden al niet verklaard dan wel akkoord te zijn met de wens van de raad om vluchtelingen te ondersteunen, maar dan wel zó, dat het college er part noch deel aan zou hebben?

Maar nogmaals, we waren aangenaam verrast.

Lees verder in deel 32.

Wat is de betekenis van een Raadsprogramma? – Politiek dagboek 30

Tussen 2002 en 2006 had ik vier jaar de eer om voor GroenLinks zitting te hebben in de Gemeenteraad van Harlingen. In februari 2003 begon ik met een weblog op het internet. Ik was één van de eerste gemeenteraadsleden die zoiets deed.
Lees hier de voorgaande aflevering 29.

Herbenoeming Burgemeester

Donderdag 18 december

De “Herbenoemingscommissie Burgemeester” schijnt er uit te zijn. Het ging over de volgende termijn van de burgervader en wat er besproken en besloten is moet voorlopig geheim blijven. Dus mijn fractiegenoot Joop houdt loyaal zijn mond tegen mij, daartoe ongetwijfeld ten strengste geadviseerd door de voorzitter van deze vertrouwenscommissie.
Het zal allemaal wel zorgvuldig en zo zijn op deze manier – het gaat tenslotte over mensen – maar het blijft toch ongelooflijke achterkamertjespolitiek, die benoemde burgemeester….
Bij dit onderwerp deel ik beslist niet de mening van de Tweede Kamerfractie van GroenLinks, die voorlopig nog geen gekozen burgemeester wenst. Gezien het krakkemikkige D66-voorstel geen wonder, trouwens.

Gemeenteraadsvergadering van gisteravond

Het College had duidelijk niet veel behoefte aan ons amendement plus motie voor de Gezondheidsnota. Raadsvoorzitter Burgemeester Arlman zette direct de toon door met verwijten te komen over de indieningsprocedure. Hij had de e-mail niet ontvangen, zei hij.

We hadden het concept per e-mail rondgestuurd aan de adressen in het domein @harlingen.nl, maar dat werkte nog niet zo geweldig, waardoor een groot deel van de adressanten de tekst niet of laat ontving. Ik heb daarvoor namens de indieners van de motie excuses aangeboden en zo hoort dat ook.

Jammer natuurlijk, maar nog vervelender vond ik het, dat het college en een aantal raadsleden hiermee de kans schoon zagen om niet inhoudelijk op de motie in te gaan. Toen er van de bestuurstafel ook nog kwalificaties kwamen als “onverantwoordelijk” en “in elkaar geflanst”, was ik er wel klaar mee. Het pleit voor wethouder Jan Sijbenga, dat hij die laatste woorden op mijn verzoek later weer terugnam. Wouter van den Brand, namens Harlinger Belang  mede-indiener van de motie, werd ook giftig en kwalificeerde een deel van de Nota als “shit”, hetgeen ik nou weer niet zo tactisch vond. Maar Wouter bleef vierkant achter dat oordeel staan en nam zijn woorden niet terug. Maar ja, dat is Wouter…

Door dit gedoe heeft van de andere raadsfracties niemand de moeite genomen om inhoudelijk op onze argumenten in te gaan, op de VVD na dan. Vic Berends, bedankt! Ik was het niet eens met je tekst, maar je nam de motie tenminste serieus.
Stomverbaasd was ik door het verhaal van Wouter de Groot, de PvdA-voorzitter. “We hebben toch in het Raadsprogramma het een en ander opgenomen over gezondheidszaken,” zei hij, “Dus waarom moeten dit nu nog eens bespreken?”. Wouter, het Raadsprogramma bepaalt wanneer we waarover spreken in de raad, het bepaalt niet wat we ervan vinden! Als dat zo was, kunnen we beter na de verkiezingen een raadsprogramma opstellen en daarna vier jaar naar huis gaan.

Goedbedoeld waren de woorden van D66’er Johan Erents, die ons aanraadde om de motie terug te nemen en op een procedurevoorstel van het college in te gaan. Als je echter ooit samen nog eens een krachtige oppositie wilt vormen (daar twijfel ik dan ook aan) kan je dergelijke adviezen mijns inzien beter bewaren tot na de vergadering. Maar Johan bedoelde het goed.

Door dit alles hebben we besloten de indiening van de motie niet door te zetten en we hebben tegen de Gezondheidsnota gestemd. Gelukkig is goed genotuleerd dat de nota beschouwd moet worden als een Startnota. Dat geeft ons in de nabije toekomst de gelegenheid nogmaals terug te komen met onderbouwde argumenten over concretisering van werkdoelen. Misschien wel samen met Mirjam de Klerk van de VVD, die duidelijk verstand heeft van gezondheidszaken en die het betreurde, dat ook zij hoorde bij degenen, die de motie veel te laat hadden ontvangen.
De borrel met hap achteraf smaakten mij niet meer zo goed, dat mag u wel weten.

Lees verder in aflevering 31.