Vandaag was ik met een dertigtal anderen bij de Vrijwilligersdag van de Noord-Friese bibliotheken. Als vrijwilliger bij het Digi-taalhuis van Harlingen mocht ik deelnemen aan de workshop ‘Schrijfwerkplaats‘. Een middag die een eigen blog waard zou zijn, ware het niet dat de deelnemers een schrijfopdracht kregen aan de hand van ansichtkaarten. Daar schrijf ik dan nu liever over. ‘Mijn’ kaart verbeeldde een viertal gashouders. Met dat thema in het achterhoofd schreef ik in een tiental minuten de aanzet tot de volgende tekst.

Een gashouder kan zoveel meer zijn dan een container met gas erin. In het Duitse Roergebied heeft men alle oude industriële bouwwerken omgezet in erfgoed, ook gashouders. In Oberhausen bijvoorbeeld staat er één. Een enorm grote. Ze noemen die de Gasometer. Deze is onderdeel van de Europese Route voor Industrieel Erfgoed en van de Route der Industriekultur.

Door de ansichtkaart van de workshop dacht ik onmiddellijk met nostalgie terug aan de vele reizen die mijn – inmiddels overleden – echtgenote en ik hebben gemaakt. Met onze camper reden we naar bijzondere plekken in Europa. In dit geval naar het Roergebied, dat in 2010 Culturele Hoofdstad van Europa was. Niet alleen dacht ik met nostalgie terug, ook met melancholie over haar gedrevenheid als fotografe. Zij wilde creativiteit in beeld brengen – door zelf creatieve maker te zijn.

Big Package van Christo

Het gaf me ruimte om terug te kijken naar de foto’s die zij had gemaakt van het project ‘Big Package’, waarbij de beroemde installatie-kunstenaar Christo de Gasometer aan de binnenzijde had ingepakt. Christo is en was wereldberoemd om zijn ‘inpakkunst’. Zo verpakte hij in 1985 onder meer de Pont Neuf in Parijs en in 1995 de Rijksdag in Berlijn.

Het Gasometer-project stamt uit 2013. Inge was deze keer zonder mij naar Oberhausen gereisd. Ik moest werken of zo. Wat zich daar afspeelde heb ik toen en nu dus uit de tweede hand, via de foto’s. Ik denk er terwijl ik dit schrijf opnieuw over na. Wat zie ik? Opschudding, een druk orerende Christo, zich verdringende fotografen. Mooi, spannend, en toch is ’t het woord ‘vergankelijkheid’ dat zich bij mij aandient. Al de passie en creativiteit van toen, waar is die gebleven? De gashouder is alweer uitgepakt, Christo is al lang dood, Inge ook.

Toch: dat moment was een een monument voor de scheppingsdrang, voor de herbestemming van nutteloos geworden objecten. Zijn wij mensen ook niet hooguit nutteloze objecten, in het grote geheel van planeet, zonnestelsel, Melkwegstelsel, de eeuwigheid? Wie zit er op ons te wachten? En toch: verdienen wij soms geen monument?