Tag Archives: hogeschool

Innoveren met studenten

Innoveren vanuit Kabel Noord geschiedt vanuit één afdeling en die bestaat hoofdzakelijk uit mezelf. De laatste jaren heb ik geprobeerd mijn eenmansteam uit te breiden, vaak met succes. Stagiaires van lokale onderwijsinstellingen blijken welkome hulptroepen te vormen. De trainees zijn afkomstig van verschillende studierichtingen en zijn bij voorkeur geworteld in de regio. Ze zitten er niet om uren te maken, maar om in die uren iets tot stand te brengen. Ik probeer hen de ruimte te geven om hun eigen ideeën uit te werken.

In de Kenniswerkplaats Feanwâlden altijd vruchtbaar samenwerken. Met koffie. Foto Gijs van Hesteren

Multidisciplinaire studententeams

Voor de innovatieafdeling streven we naar een multidisciplinair studententeam. Tot nu toe kwamen onze trainees op één of twee na altijd van de NHL Hogeschool. Daar willen we iets aan doen. Daarom stuurde ik een verzoek aan de andere grote instelling voor hoger onderwijs in Leeuwarden: Stenden University. Ik ben benieuwd of er iemand op af komt.

Het eerste halfjaar van 2011 hadden we er drie en momenteel werken er vier studenten van de NHL bij Kabel Noord. Ze komen meestal van Communicatie, MER, Bedrijfskundige Informatica, Technische Bedrijfskunde of van Bedrijfseconomie. Het zou mooi zijn:  een communicatiespecialist erbij, of een student Media & Entertainment. Of iemand die veel kan met Open Innovatie. Met aanvullende competenties komen we nét een stapje verder.

De opdrachten variëren: onderzoek naar deelprojecten, projectmanagement daarvan  en regelmatig voeren onze trainees opdrachten uit voor regionale partners, zoals de gemeenten. De werkplekken zijn ook wisselend. Soms intern bij Kabel Noord, maar vaak ook in detachering. Dit najaar vooral bij het Kenniscentrum Noordoost-Friesland en bij Welzijnsstichting Het Bolwerk in Dokkum.

Kenniswerkplaats

Meestal zit een trainee er voor zes maanden, maar het kan ook anders. Deze week is een team van vier studenten begonnen met een project van drie maanden. Ze werken een plan uit voor Het Nieuwe Werken in Noordoost-Friesland. Daarover schreef ik al in mijn blogbericht 2012 en verder. Dankzij bemiddeling van locatiemanager Alice Posthuma van de Kenniswerkplaats Feanwâlden kon ik ook aan hen een degelijke werkplek bieden.

Wordt vervolgd!

Studenten werven stagiairs

Meet & Greet elkaar bij de NHL

Jaap Drost en Marja Verbeek lopen stage bij Kabel Noord, voor hun opleiding aan de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden (NHL). Dinsdag 9 november zijn zij naar de zogenaamde “Meet & Greet” van de NHL geweest. De bedoeling van dit festijn is dat je als bedrijf stagiaires kunt werven. Aangezien ik geen tijd had om het zelf te doen hebben zij deze taak op zich genomen.
Foto: Marja Verbeek, Kabel Noord 2010
Marja: “We hebben onze stand opgezet tussen de adviesbureau’s, uitzendbureau’s en banken. Nadat we  het promotiemateriaal klaar hadden liggen kon de markt wat ons betreft losgaan. De markt werd goed bezocht door de studenten van de NHL. Er zijn zekerstudenten geïnteresseerd in een plekje voor februari 2011, dus wie weet!”

Onze twee studenten vielen ondanks hun informelere studentenkledij niet uit de toon tussen de mantelpakjes en blazers van de concurrentie, want het is er altijd een gezellige chaos.

Ze hadden het goed gezien, want een week of wat later al had ik de eerste sollicitantes over de vloer. Grada en Ieteke van NHL Bedrijfseconomie willen voor ons een onderzoek doen naar de zakelijke mogelijkheden van ICT en toerisme. We zijn nu al aan het studeren op de beste onderzoeksopzet. Nu nog een student communicatie! Een vacature daarvoor is te vinden op de website van Kabel Noord.

Foto: Marja Verbeek, Kabel Noord 2010

Speciale momenten op Hogeschool

Op vrijdagochtend meld ik me in het gebouw van één van de Friese hogescholen. Voor het eerst had ik dit jaar een stagiair van Communicatie op mijn innovatieafdeling bij Kabel Noord. Vanuit de stagecontacten heeft de opleiding me uitgenodigd om als externe adviseur deel te nemen aan assessments van afstuderende studenten. In mijn onschuld heb ik weinig notie van de draagwijdte van het begrip ‘assessment’. Al snel kom ik er achter, dat het meer is dan een beetje vriendelijk meeknikken, terwijl een student voor de vorm nog eens samenvat waarmee hij of zij de afgelopen vier jaar bezig is geweest.


Heel veel hangt er af van het verloop van de eindpresentatie. De studenten worden geacht om zichzelf op een boeiende manier laten zien. Wat zijn hun sterke kanten? Hoe luidt hun belofte aan de samenleving? Een tweede onderdeel bestaat uit de bespreking van een hypothetische ‘communicatiecase’. Kunnen de studenten een gesprek leiden? Vooral, kunnen ze dat gesprek ombuigen in de door hen gewenste richting? Zien zij waar de essentie van een probleem zit? Beschikken zij over een visie op strategie?

Dit is een bijzonder intense ervaring, vind ik. Wat hangt er veel af van mijn oordeel! Aan het eind van de presentatie wordt de student de gang op gestuurd. “Wat voor cijfer geven we hem?”, vraagt de gespreksleider aan zijn mededocente, maar ook aan mij. Ik merk, dat het ertoe doet, als ik een half puntje meer of minder geef aan de presentatie. De vakdocenten nemen dat mee, houden er rekening mee, laten zich overhalen in positieve of negatieve zin.

Ik voel me nogal aanmatigend, dat ik mede beslis over de beoordeling van studenten die ik helemaal niet ken. Het rechtvaardigt de ietwat roze bril, die ik bewust heb opgezet. Het feit alleen al dat deze jonge mensen het na vier jaar hebben gebracht tot dit allesbeslissende podium!


Vier jonge mensen komen deze ochtend aan mij voorbij. De eerste vind ik meer een kunstenaar dan een professional. Passie en gedrevenheid voel ik in zijn smakelijk vormgegeven presentatie. Hij valt met de deur in huis: “Kus op je Kut” heet zijn project. Nogal een beetje grof, die titel. Zelf zou ik er niet mee durven komen, maar het is lekker brutaal. Hij had er kennelijk succes mee, in de evenementenwereld waarin hij zich beweegt.  De jongeman  redt zich goed uit de lastige vragen. Ik voel me met hem verbonden. Ik herken die afkeer van ‘brave’ opdrachten door suffe bedrijven, die zoektocht naar maatschappelijke relevantie. Vaderlijk leg ik hem uit dat de wereld minder zwart-wit in elkaar zit dan ik op zijn leeftijd dacht.

Het scabreuze element in zijn werk zet me aan het denken. Ineens herinner ik me 1969, toen ik als vijftienjarige een abonnement had genomen op het alternatieve tijdschrift voor jongerencultuur, de ‘Aloha’. Muziek, flower power, de sexuele revolutie, underground en shockerende strips speelden een belangrijke rol in dat blad. Het was leuk om de soms expliciete stripverhalen van Robert Crumb en Joost Swarte op het schoolplein door te spreken met klasgenoten. Het blad werd daarom geregeld in beslag genomen door de leiding van de katholieke scholengemeenschap waarop ik toen het onderwijs – met een half oor – volgde.

Met dank aan Lambik

Enfin, na hem komen er nog drie studenten. Eerst meteen na elkaar twee briljante meisjes van een jaar of twintig, waarbij ik denk: “Waar halen ze het vandaan?” De een is oerserieus, supergrondig, ondernemend, snapt alles. De afsluitende case is een zacht eitje voor haar. De andere studente is net zo slim en het verhaal dat ze presenteert geloof ik onmiddellijk. Al verkocht ze varkenspens met spruitjes, ik zou onmiddellijk twee kilo kopen. Beiden hebben, net als de student die hen voorafging, een sterke behoefte aan zingeving in hun beroep. Het geeft mij veel hoop voor de wereld. Daarna discussie tussen de twee docenten en mij: “Is het een negen of een acht?” Ik voel me een schoft als ik voorzichtig meedenk over de redenen die het uiteindelijk voor beiden een acht maken.

De laatste studente van de ochtend is ook al maatschappelijk gemotiveerd en een echte doener. Knap hoor, zoals zij videoproducties maakt. Echter, de rol van cameravrouw ligt haar duidelijk meer dan die van strateeg of marketeer. Is  dat erg? Als je het ondanks die beperking na vier jaar doorzetten brengt tot dit beslissende moment, nee, dan is het niet erg. “Ben ik geslaagd, dus?” vraagt zij met heel zachte stem, als ze haar eindcijfer van de gespreksleider hoort. “Ja, dat ben je,” zegt hij. Het is een bijzonder moment om mee te mogen maken.

Docenten, afdeling communicatie, ik ben jullie dankbaar dat ik een rolletje mocht spelen tijdens deze mooie ochtend! Afgestudeerde studenten, ik ben blij dat ik dit beslissende moment in jullie leven mede mogelijk mocht maken!

Meer over onderwijs