Monthly Archives: oktober 2010

De Kielbalk – met mankracht naar Blokhuispoort

Leeuwarden. "Het Schip De Lading", dat is het project dat door Martin Winters in de steigers is gezet. Vandaag, woensdag 20 oktober, werd de zware kielbalk, bestaande uit hout, voor het schip van papier maché vanaf de loods van re-integratieburo Four StaR naar de voormalige gevangenis de Blokhuispoort gedragen. Niks geen diepladers, karren of tractoren maar tillend op de schouders van de leerlingen van ROC Friese Poort TLT Cibap en van toevallige voorbijgangers.

Foto Inge van Hesteren

De afgelopen weken hebben de mannen van Four staR reïntegratie druk getimmerd aan de kielbalk en de spanten voor Het Schip van Papier Maché. Ze werden bijgestaan door een aantal stagiaires van het ROC Friese Poort Houtbewerking. Deze kielbalk van twintig meter lang is de ruggengraat van het schip, de spanten vormen de ribben. De bouwtekeningen van Het Schip zijn gemaakt door een groep studenten van NHL Hogeschool Jachtbouw, begeleid door hun docent Martin Berends.

In de Blokhuispoort gaat de bouw van Het Schip de komende maanden verder.

Deze posting verscheen eerder in het fotoblog van Inge van Hesteren, zie 
Kielbalk met mankracht naar de Blokhuispoort


Tekst en foto’s Inge van Hesteren

Hobbelen in Vlagtwedde

SAM Motorsport organiseert historische racedemo’s, op basis van regelmatigheid. Geen echte races dus, maar wél een goede imitatie. Ik ging eraan meedoen. Onder andere door het gedoe met de bedrading had ik de eerste twee SAM-racedemo’s gemist, die allebei plaatsvonden op het Politiecircuit van Lelystad.

Ja hoor, ik mocht er wel meerijden als veiligheidsmarshal. De MZ Scorpion Cup uit ’96 had ik ook bij me, dus ik kwam niets te kort. Maar de maidentrip van de Yamaha XS650 was toch voorbehouden aan de TT van Vlagtwedde, half augustus. Daar zou ik meedoen aan mijn eerste racedemo.

Dodenrit te Vlagtwedde. Foto Inge van Hesteren

Dodenrit te Vlagtwedde. Foto Inge van Hesteren

Dit evenement had ik al een paar keer achter elkaar bezocht, als verslaggever van MON Motorsportnieuws. In die hoedanigheid was ik erachter gekomen dat het een buitengewoon sfeervol evenement is, met een enthousiast dorp en kleurrijke deelnemers. In 2008 genoot ik er zelfs het voorrecht, dat ik de onvergetelijke zesvoudige wereldkampioen wegracen, de Rhodesiër Jim Redman mocht interviewen. Ook Jim raakte snel gehecht aan het Oostgroningse plaatsje. De jaren daarna werd de 78-jarige regelmatig in die contreien gesignaleerd. Hij scheen er een vriendinnetje te hebben opgedaan.

Dit keer maakte ik kennis met een extra dimensie: de eigenzinnigheden van het stratencircuitje. NIET te geloven, wat een wedstrijdbaan, daar! NIET te geloven, dat daar tot in de jaren zeventig serieus wedstrijden zijn verreden om de nationale NMB-kampioenschappen! Het traject bestaat voornamelijk uit kinderkopjes, putdeksels, stoepranden en verkeersplateaus. Al deze snelheidsremmende maatregelen konden echter niet voorkomen, dat ik me liet meeslepen door de adrenaline. Van ‘Lelystad’ wist ik al wie van de jongens ik wél en wie ik níet kon bijhouden. Dus ik ging meteen grof aan het gas hangen. Het oude fietsje bleek goed voorzien van koppel onderin en – ocharm – liet zelfs een bescheiden vermogenspiekje zien rond de 7500 toeren. Het deed me bijna fysiek pijn, om het motortje zo af te ranselen, maar ja, had hij maar geen klassiek racertje moeten worden. Tot mijn genoegen kon ik me tijdens de training en de eerste sessie, in een gemengde 500-750 cc-klasse, meteen enigszins handhaven tussen de top zes.

Racen naar het cafe

Echt duurzame resultaten kon ik echter nog niet bereiken. De trainingen verliepen niet slecht, al stopte de motor er een paar keer mee, zonder aankondiging. Heel vreemd, totdat ik merkte dat ik met mijn linkerknie het contactsleuteltje op ‘uit’ had geschakeld. Tja, antiek systeem.Wat deed dat slot daar ook? In de eerste wedstrijdmanche ging het goed, ondanks de moeder van alle tankslappers op het kinderkopjesgedeelte van het circuit. Tja, wat doe je tijdens zo’n speedwobble? Aan het gas blijven hangen, zodat je druk wegneemt van de voorwielophanging. Even schrikken was het wel. Dezelfde straatstenen waren even later wél mede debet aan een voortijdig einde. De rechter uitlaatbocht scheurde spontaan en finaal doormidden. De niet geringe trillingen van het verouderde staande twinnetje zullen ook wel hebben meegeholpen. Einde verhaal voor die dag.

Een collegacoureur (Mark de Vink) maakte een YouTubevideo van mijn eerste ronden. Je kan hem zien op mijn weblog: www.vkblog.nl/bericht/353425. Let op de brede kerel met de grijze helm en de blauwe overall…

Tip: dubbelklik op het kleine videovenster, dan krijg je een grotere versie.

Nu is het lange winterseizoen begonnen. Daarin ga ik nog wat knutselen en dan: volgend jaar nieuwe kansen!

Lees de voorgeschiedenis in:

Yamaha, poor man’s Triumph

Racen naar het café


Dit verhaal is in iets andere vorm gepubliceerd in het decembernummer (2010) van het motormaandblad ‘Kicxstart’. www.kicxstart.nl en in het voorjaarsnummer (2011) van het ledenmagazine “Twin 653” van de XS-650-Klub Nederland, www.xs650.nl.

Meer motorblogs

Racen naar het café

Rommelige caféracer uit Brabant

Onlangs kocht ik een Yamaha XS 650 caféracer. Wat dat voor iets is, zie verderop, in de pararaaf: “Caféracers eeuwenoud motortype”. In mijn blogposting van 12 maart beschreef ik hoe ik die motorfiets via Marktplaats gevonden had, bij Phoenix AZ Motoren in Best.

Illegaal racen van café naar café was niet mijn hoofdbedoeling, hoe leuk dat ook kan zijn misschien. Wél racen, maar georganiseerd en op een afgesloten baan, dat was mijn plan. Het duurde even, maar in het tweede weekend van augustus was het zover: ik nam met deze machine voor het eerst deel aan een historische wegrace. Een al lang nagestreefd doel, eindelijk bereikt.

Hans Peter en Gijs

Foto: Inge van Hesteren.

Eerst nog even opnieuw over Phoenix AZ Motoren. Het was een motorzaak die zijn naam eer aandeed. Net als de Amerikaanse staat Arizona: open en gastvrij, nogal rommelig, hier en daar een beetje vies, maar wel een plek waar je direct kon doen alsof je thuis was. Zittend om een wankel tafeltje, buiten voor de deur: motorliefhebbers met flesjes bier in de hand. Overal lege koffiekopjes, een tafel vol beduimelde motorbladen, motoren in verschillende staat van demontage, rockabilly op de achtergrond. Maar wel met een deskundige kenner als eigenaar: Hans Peter. Licht ongeschoren, een grijze paardestaart, peuk in de mondhoek. Een vent van wie je graag een ietwat scharrig motorproject koopt, in elk geval. Zoals ik al schreef: eerder ingezet in het Belgische Open Kampioenschap, in de klasse ‘Classics tot 750 cc’. Oorspronkelijk gebouwd als caféracer, waren daartoe de verlichting, spiegels en kentekenplaat verwijderd. Het overblijvende pakket zag er doelmatig uit: lichte aluminium velgen, versterkt frame, een zeer effectieve dubbele schrijfrem in het voorwiel, omhooggebogen uitlaatpijpen, snelgashandle en een eenpersoonszitje.

“Het leek leuk, maar het ging me allemaal veel te snel bij die Belgen!”, bromde Hans Peter desgevraagd, “Daarom heb ik hem na één seizoen weer teruggebouwd voor straatgebruik. Wist ik veel dat jij er ook mee wilde gaan racen, dan had ik me de moeite kunnen besparen!”

Prutsen in de werkplaats

Inderdaad, het eerste wat ik deed was het losschroeven van al die straatgebonden toestanden. De koplamp, achterlicht, kickstarter en ander spul verdwenen weer op de plank. De voetsteunen zaten voor een lange vent als ik veel te hoog. Nadat ik me over het hoe en wat eerst een paar weken het hoofd had gebroken, besloot ik nieuwe schetsplaten en steunen te laten maken. Dat was een kolfje naar de hand van Tajan van der Wiel, de motorgoeroe van het onlangs geopende Motorsport Harlingen. Tot mijn vreugde bevindt zijn werkplaats zich twee straathoeken verder dan mijn woning. Een winkel die wat sfeer betreft erg lijkt op die van Hans Peter, minus de troep – gelukkig houdt Tajan van een opgeruimde werkplaats.

Tajan van der Wiel. Foto Inge van Hesteren

Tajan van der Wiel. Foto Inge van Hesteren

Nog wel meer probleempjes had ik met de Yamaha. Zo dacht ik handig te zijn. Ik wilde de motor even in mijn eentje op de werktafel zetten. Dat lukt soms, maar toen niet. De motor verloor zijn evenwicht en nam mij mee, over de tafel heen. Ondersteboven lagen we ernaast. Geen letsel bij mij, wel een geschonden ego, terwijl ik mij en de XS beduust ontwarde. Ai, een lelijke deuk in de tank. Een telefoontje naar Hans Peter leerde me dat er nog een exemplaar zonder deuk voorradig was. Daarvoor moest ik nog een keer heen en weer naar Best, want Hans Peter bromde: “Opsturen? Nou nee, dat is wel erg ingewikkeld. Wat kost dat een tijd, Gijs; daar kan ik niet aan beginnen. Kom maar even langs, de koffie is klaar!”

Nou, even… van Harlingen naar Best en terug is wél meer dan vierhonderd kilometer. Ach, het was voor een goede zaak en het voorstel van Hans Peter verschafte me het genoegen hem nog éénmaal in zijn natuurlijke habitat te kunnen aanschouwen. Op mijn verjaardag, de negentiende juli, maakte een felle brand een einde aan de droom van Hans Peter, Phoenix AZ Motoren.

De Yam start niet van harte. Foto Inge van Hesteren

De Yam start niet van harte. Foto Inge van Hesteren

Uiteindelijk stond de Yamaha tot twee keer toe op de werktafel bij Motorsport Harlingen, want toen ik dacht dat alles klaar was, had ik nog één probleem. De machine wilde absoluut niet aanslaan. Het hele elektrische systeem was bij aankoop nogal een rommeltje, al werkte het wel. Maar bundels losse draadjes in allerlei van het werkplaatsboek afwijkende kleuren staan niet bepaald borg voor onbezorgd rijden. Daarom had ik alle bedrading losgemaakt en opnieuw getrokken en aangesloten. Het zag er mooier uit nu, maar starten: ho maar! Zelfs op de rollenbank die ik liet aandrijven door het voorwiel van mijn auto gaf de motor geen sjoege, op zware knallen om de paar seconden na.

Tajan vond het probleem al snel. “Gijs, je moet die draadjes naar de bobines wel op de juiste manier aansluiten. Het zit andersom. Nu geeft ie alleen maar een vonk als alle kleppen openstaan!”
Hmz. Ook weer opgelost. Geweldige klappen, zeg dat wel.

Die elektrische starter is knudde. Echter, de kickstarter komt niet goed voorbij de voetsteun, dat is lastig. Het schijnt dat er speciale crancks bestaan die daar rekening mee houden. Probleem: de technische keuring eist dat ik hem erafhaal, voor het begin van een wedstrijd. Duwen is niet echt een optie. De rollenbank meesjouwen dan maar?

Lees de voorgeschiedenis in:
Yamaha, poor man’s Triumph
Lees het vervolg in:
Hobbelen in Vlagtwedde

Dit verhaal is in iets andere vorm gepubliceerd in het decembernummer (2010) van het motormaandblad ‘Kicxstart’. www.kicxstart.nl en in het voorjaarsnummer (2011) van het ledenmagazine “Twin 653” van de XS-650-Klub Nederland, www.xs650.nl.

Meer motorblogs

NijFinster, zorg op afstand

Aanstaande donderdag: de Noordelijke Krimpbeurs in Veenhuizen. Mijn collega Anja Paap vatte voor dat evenement nog eens samen wat er mogelijk is met ICT en internet op een krimpend platteland.
 


Breedbandinternet en ICT kunnen knelpunten in de samenleving geweldig goed oplossen. Met behulp van bijvoorbeeld videoverbindingen wordt de toegankelijkheid van thuiszorg, mantelzorg, medisch specialist of huisarts enorm vergroot. Het Friese bedrijf NijFinster heeft ervaring met het toepassen van ICT in de bestaande dienstverlening.

Het bedrijf heeft één van de succesvolste – en nog steeds lopende – zorg-op-afstandprojecten in het land gerealiseerd, samen met Thuiszorg Het Friese Land. Dat is gelukt tegen relatief lage kosten en in een hoog tempo. Na de start in januari 2009 waren er eind 2009 al honderd beeldtelefonieaansluitingen. Doelgroep: ouderen met een “zware” indicatie voor thuiszorg.

Beeldcontact

Deze ouderen hebben in hun woning een beeldtelefoon staan. Ze worden op afspraak “gebeld” door een verpleegkundige, die zij kennen van hun eigen thuiszorgorganisatie. Ze kunnen elkaar dus zien. Dit beeldcontact levert een enorme meerwaarde op. De cliënt voelt zich veiliger, prettiger, minder eenzaam en zelfstandiger. De zorg wordt beter afgestemd op zijn behoefte.

De verpleegkundige kan reistijd besparen, er ontstaat meer “rust in de route”. De zorgmomenten worden efficiënter ingezet. Heel belangrijk, nu het krimpvraagstuk op het platteland zich duidelijker manifesteert.

NijFinster heeft ervaring met het toepassen van ICT voor bijvoorbeeld specialistische consulten op de eilanden. Zo raadplegen twee Amelander huisartsen op afstand de internist in Dokkum, al dan niet in bijzijn van een patient. Er was een diëtistenspreekuur-op-afstand op Schiermonnikoog. Verpleegkundigen op dat eiland kregen een bijscholing reumatologie.

Onderwijs

Niet alleen in de zorg: NijFinster organiseerde Onderwijs-op-Afstand voor VMBO-scholen op de Waddeneilanden en het Dockingacollege in Dokkum. Op korte termijn start een nieuw teleleerproject met de Piter Jelles scholengemeenschap in Leeuwarden en Kollum. Allemaal met inzet van videoverbindingen.

De uitdaging is niet de techniek. Die hebben we wel. Het moeilijkste is het tot stand brengen van een andere vorm van dienstverlening. In een bestaande context, met nieuwe samenwerkingspartners.

Dat is ook waar het bij plattelandsvraagstukken om zal gaan. Welke nieuwe vormen van digitale dienstverlening kunnen gaan werken in een krimpregio? Met wie, onder welke condities gaan we dat aanbieden aan burgers? Hoe ziet die maatschappelijke businesscase er uit?

Tekst: Anja Paap

www.nijfinster.nl

Duurzame Toekomstvisie voor Nederland

Een officieel persbericht verscheen over Our Common Future 2.0, dat ik hier graag weergeef. Tweemaal eerder schreef ik in dit weblog al over dit crowdsourcingproject. Die berichten zijn hier te vinden.

Den Haag. Op 7 September in Den Haag was de kick-off van Our Common Future 2.0 (OCF 2.0) met ruim 300 aanwezigen. Jan Jonker, Universiteit hoofddocent van de Radboud Universiteit en initiatiefnemer van het project, sprak de zaal toe: ‘In 1987 verscheen het UN Brundtland Report, ‘Our Common Future’, geschreven door 1200 mensen in 900 dagen. Het rapport beschrijft voor het eerst dé duurzame thema’s van de toekomst en heeft een ongelofelijke reeks aan reacties teweeggebracht. Nu – bijna 25 jaar later en wijzer- gaan we dit over doen!’ Our Common Future 2.0 is gestart!

OCF 2.0 is een uniek project met ruim 400 schrijvers, prominenten en bedrijven die aankomende 10 weken op een unieke manier samenwerken aan een innovatieve en duurzame toekomst visie van Nederland. Elk met hun eigen expertise en drijfveer zijn de ‘OCF-ers’ verdeeld over negentien actuele thema’s die ons allen aangaan en waarover zij verschillende deelrapporten – ‘Roadmaps for Our Future Society’ schrijven. Zo komen niet alleen onderwerpen als Werk, Mobiliteit en Zorg aan de orde, maar ook zaken als Sociale Media, Spiritualiteit en Leiderschap.

Op 17 December 2010 zullen de teams hun uitkomsten aan elkaar en de Nederlandse media presenteren op de Radboud Universiteit. Deze dag wordt uiteraard met een feestelijk borrel afgesloten.

De gebundelde deelrapporten worden gepresenteerd op een grootschalige eindconferentie in Mei 2011 in Nederland. Op deze manier wil OCF 2.0 uiting geven aan hun toekomstideeën en de discussie starten met overheid en bedrijfsleven over concrete duurzame oplossingen

Dat het project als zeer inspirerend en uniek wordt ervaren blijkt ook uit de interesse vanuit verschillende hoeken van Nederland. Bekende organisaties en bedrijven zoals Hyves, de ANWB, Arcadis en Vitae hebben zich aan de thema’s verbonden als partner. Het project wordt ook gesteund door visionairs zoals Peter Bakker (directeur TNT), Bas Kortman (Rector Magnificus RU), Michaela Hoogenboom & Gabe van Wijk (VN Jongerenvertegenwoordigers) en Ruud Koornstra (Tendris).

Dit inspirerende project is te volgen op www.ourcommonfuture.nl en via web 2.0 (op Twitter o.a. OCF2, verder op Hyves, Facebook, Vimeo).


Voor meer informatie over, en interviews met, het OCF team, de ambassadeurs en de deelnemers: Lavinia Warnars (media liason OCF 2.0):

Our Common Future 2.0
Radboud Universiteit Nijmegen (RU)
PO Box 9108 – 6500 HK Nijmegen
024-3611843
www.ourcommonfuture.nl
media@ourcommonfuture.nl.

Eerdere postings over OCF2 in dit blog