Tag Archives: sam motorsport

Oldtimers racen in de Ardennen

De classic races van Chimay en Gedinne

Ieder jaar organiseert Classic Racing Motorcycles Belgium (CRMB) een wegracecompetitie voor klassieke motoren. De vereniging rijdt onder meer in Croix-en-Ternois en Spa Francorchamps. De hoogtepunten van het seizoen vinden echter plaats in Chimay en Gedinne. Het zijn driedaagse evenementen in Wallonië, met vier- tot vijfhonderd coureurs uit alle omliggende landen en duizenden mensen publiek. Als journalist en deelnemer reisde ik deze zomer tweemaal naar de Ardennen, waar ik onderzocht hoe het de Belgen elk jaar weer lukt om een succesvol kampioenschap neer te zetten.

Eddy de Keyser: “Een Matchless G50 zien rijden, dat vind ik het mooiste!”

Want: in Nederland lijkt de klassieke motorsport het juist steeds moeilijker te krijgen. Tenminste, als je ziet hoe dit jaar een behoorlijk aantal demo’s van HMV, CRT en SAM uitviel, om van grote evenementen als de Pinksterraces te Oss of de Battle of the Nations op het TT-circuit maar te zwijgen. Wat is het geheim van de Belgen? En waarom met name in het Waalse deel van het land?Navraag leerde al dat de wegracesport in Vlaanderen intussen op sterven na dood was.  Continue reading Oldtimers racen in de Ardennen

Team Motorsport Harlingen in vijfde editie 3 Uren Oss

OSS – Vijfenveertig teams namen deel aan de Le Mansstart van de 3 Uren van Oss. Twee vielen uit door een valpartij en elf kregen óf panne, óf maakten te weinig ronden voor de einduitslag. In deze vijfde editie reden Tajan van der Wiel en Gijs van Hesteren de 1976 Japauto Honda CB750 naar een 32e positie.

Tekst en foto’s Gijs en Inge van Hesteren

Tajan van der Wiel met de Japauto Honda CB 750.
Tajan van der Wiel met de Japauto Honda CB 750.

Een geheime strategie voor een podiumplaats lijkt er niet te zijn. De Aalsmeerders Aart van Erkel en vriendin Jamie de Kuijer van Team Pommetje Uf wonnen de eerste prijs in de Youngtimerklasse. “We hebben geen geheim. We rijden gewoon. Als je het maar leuk hebt. Zonder wat te zeggen weten we van elkaar wat er aan de hand is.” De twee finishten met hun Honda VFR400 op de vierde plaats overall. Continue reading Team Motorsport Harlingen in vijfde editie 3 Uren Oss

Voor de derde maal Classic Races te Hierden

Voor de lokale media rondom Hierden en Harderwijk schreven we een persbericht over de classic racedemo te Hierden, die aanstaande zaterdag 2 mei zal plaatsvinden.

HIERDEN – Zowel in 2013 als in 2014 werden vlakbij Hierden racedemo’s voor historische wedstrijdmotoren gereden. Dit meeslepende evenement zal ook dit jaar op het stratencircuit nabij de Grevenhofseweg plaatsvinden. Voor de coureurs van SAM Motorsport het begin van een lang seizoen,  vol met regelmatigheidswedstrijden. Ze rijden niet alleen om het SAM-kampioenschap, maar ook om de zwaar bestreden Veluwecup, die wordt gesponsord door Star Twin Motoren te Loenen. Nieuw voor 2015: het circuit wordt met de klok mee gereden, in tegenstelling tot de vorige jaren.

Tekst en foto’s © SAM Motorsport/ Festina Lente, Gijs & Inge van Hesteren

SAM-demo Hierden. Spectaculaire actie in de zijspanklasse.

De zijspancombinatie van Joop Berghorst in één van de vele linkerbochten. Dit jaar zal er rechtsom worden gereden.

Het startschot voor deze uit drie wedstrijden bestaande miniserie valt op zaterdag 2 mei aanstaande. De tweede aflevering van de Veluwecup vindt plaats op bedrijventerrein Broeklanden te Elburg (18 juni) en op 3 oktober de apotheose op het stratencircuit te Oosterwolde. In tegenstelling tot vroeger, toen het om absolute snelheid ging, proberen de deelnemers tijdens de SAM- wedstrijden zo regelmatig mogelijke rondentijden te rijden. Alleen vasthoudendheid, rijvaardigheid en natuurlijk regelmatigheid bezorgen hen een overwinning.  Continue reading Voor de derde maal Classic Races te Hierden

De XS is weer onderweg

Mijlpaal voor sleutelaar met twee linkerhanden

De TT van Elst, 22 juni 2014. Voor het eerst de baan op met het nieuw opgebouwde, getunede motorblok. Het kostte moeite, maar na twee moeizame trainingsessies liep het in de laatste manche zoals het hoorde! Mentaal begrijp ik wel wat er gebeurt in zo’n motorblok, maar het daadwerkelijke afmonteren vereist eigenlijk twee rechterhanden. Daarover beschik ik helaas niet.

Tekst en foto’s: © Festina Lente, Gijs en Inge van Hesteren

Harry Althof helpt © Festina Lente, Inge van Hesteren

Harry Althof helpt

Voor de weg ernaar toe ben ik daarom heel veel dank verschuldigd aan Tajan van der Wiel van Motorsport Harlingen (eindeloze en deskundige technische en mentale ondersteuning), Rian van der Veldt van Van der Veldt Bronbemaling uit De Kwakel (afmonteren motorblok vanuit een viskist met losse onderdelen), Jerry Heiden van Heiden Tuning uit Amersfoort (goede raad en onderdelen met korting voor de SAM-kampioen van 2013), Jan Smit uit Middenmeer (grondplaat vervroeger toen die echt nodig was), mede-importfries Harry Althof (afstellen van weerspannige contactpunten), hulp op het laatste moment Sven Stoovelaar (schakelpookje in de paddock te Elst), Hans van de Starre van Star Trick Tuning uit Terborg (afstellen Dell’Orto carbutrateurs), de Yamaha XS650-Klub (onderdelen, goede raad en werkplaatshandboek), en last but not least Inge van Hesteren (voor het geduld en het mogen benutten van de huishoudpot).

Demo Elst I 251ùszw-1250

De jump!

Meer foto’s, gemaakt door Inge van Hesteren

Tekst en foto’s: © Festina Lente, Gijs en Inge van Hesteren

Rafels aan lijf, leden en XS650

Een onhandig stukje gips.
Een onhandig stukje gips.

De demoraces van SAM op de Luttenbergring. De Yamaha XS650-racer en ik namen eraan deel. Een topdag, ook voor ons. Al kijken we bont en blauw terug op de start van de tweede manche 750cc. Iets teveel gas gegeven, iets te laat en iets te hard moeten remmen, misschien een achterbandje van een voorligger aangetikt. Ik weet het niet meer. In elk geval ben ik pakweg 15 meter over het asfalt geschoven. Het team van Fire First: bedankt voor de goede zorgen. Collegarijders: bedankt voor het opladen van de motor en de andere spullen.

Wilbert Munsters, de Ducatirijder die achter me reed had de keus: “Rijd ik over Gijs zijn hoofd of kies ik voor zijn motor?” Hij deed het laatste en daarvoor dank ik hem eeuwig. Hij raakte de XS, viel om maar niet met veel schade of letsel gelukkig, hij had zich alleen klem gereden op mijn over de straat schuivende motor. Scheurtje in zijn polyester en een kromme stuurhelft, heb ik begrepen, waarvoor excuses. Gerry Hemsens voegt een ooggetuigenverslag toe: “Het gebeurde precies voor me, ik zag ineens een hele grote kerel op zijn rug, hahaha, schrikken man! Ik zat gelukkig links van Gijs, die andere Ducati zat er precies achter en moest de berm in; daar viel hij om. Ik was al door.”

Wilbert schreef later: “Gijs, jammer dat je een maandje uitgeschakeld bent, maar dan kun je voorlopig tenminste niet meer voor mijn Duc gaan liggen (geintje). Succes met het herstel! De schade aan de Duc valt mee, wat scheuren en krassen en een kromme clip-on. Verder een prachtige dag, hulde aan de organisatie!”

Continue reading Rafels aan lijf, leden en XS650

Piet en Gerard, SAM-kampioenen

Dit verhaal verscheen in het februarinummer van MON Motorsportnieuws.

Begin januari huldigde SAM Motorsport de kersverse kampioenen van de 2012-racedemo’s. Niet zozeer hun snelheid was daarvoor bepalend, als wel hun regelmatige rondentijden en de regelmaat waarmee zij aan de SAM-evenementen deelnamen.

Gerard, snelste papa van het dorp

Gerard Verdoold, Piet Kramer en Barry Kramer. De Aermacchi 250, de rijders en de teamchef van enduranceteam Kramer Racing. Drie uren van Aalsmeer 2012. Foto Inge van Hesteren
We praten met Piet Kramer en Gerard Verdoold, zijn bakkenist. In 2012 veroverden zij met hun BSA-zijspancombinatie de kampioenschapsbeker van SAM. Eerst spreken we met Gerard. Behalve de helft van het zijspankampioenschap behaalde hij met zijn Eysink in 2012 ook de tweede plaats in de klasse 125cc. Gerard vertelt.

“Die derde plaats bij de 125 had ik echt niet verwacht. In de zijspanklasse zijn we er al aan gewend geraakt. Hm, hoe Piet en ik dit voor elkaar gekregen hebben? We hebben dit seizoen drie wedstrijden gewonnen en we waren twee keer tweede. Echt, in Piet heb ik onbegrensd vertrouwen. Wat hij ook doet, mij maakt het niet uit. Die houtje-touwtje-uitstraling van hem is vooral voor het imago. Hij weet heel goed wat hij doet. Ik rijd al acht jaar samen met hem. We hebben denk ik al een stuk of dertig bekers. Na elk demoweekend vragen mijn kinderen me of we er weer een hebben gewonnen. Die willen ze op school laten zien. Want ze noemen mij “de snelste papa van het dorp”.

Och, een beetje motorgek was ik altijd al. Dertien jaar geleden werkte ik als metaalbewerker in een bedrijf waar Piet ook werkte. Na een paar jaar vroeg hij me of ik tijdens de braderie in Ameide in zijn zijspan wilde. Dat leek me wel wat, van het één kwam het ander en niet veel later waren we een vast team. We hebben eerst gereden bij demo’s van de HMV, maar nu rijden we alweer een jaar of wat bij de SAM. Nee nee, helpen bij het sleutelen mag ik niet! Piet doet alles zelf. Hooguit misschien een klein stukje laswerk.

Komend jaar doen we het wat rustiger aan. Piet wil minderen en met mijn eigen staalconstructiebedrijf krijg ik het steeds drukker.”

600 Kloteraces rijdt Piet

Piet Kramer schuift bij aan de tafel. Hij is wereldberoemd in de Nederlandse motorwereld. Zoals altijd zit hij boordevol verhalen. Hij maakt zich steeds zorgen. Vertelt hij niet teveel tegelijk? Ik stel hem gerust. We kunnen het bijhouden en wat we vergeten laten we gewoon weg uit het verhaal. Nog net niet van de hak op de tak geeft hij ons een voorproefje op de conference die hij een half uur later zal afsteken voor een zaal vol SAM-coureurs.

Piet Kramer, midden in de winter, met zijn Norton Dominator naar de SAM-jaarvergadering in Het Wapen van Ameide. Piet maakt alles zelf. Ook de bekleding van de buddyseat, die afkomstig is van het motorjack van een overleden vriend. Foto Inge van Hesteren

“Minstens 600 van die kloteraces heb ik gereden, als ik terugkijk op de vijftig jaar dat ik nu aan motorsport doe. Dan reken ik de trainingen nog niet eens mee, of al die motorcrosswedstrijden. Ik weet het nog goed: op mijn vijftigste verjaardag verreed ik mijn vijftigste wedstrijd. Pas nadien is het echt hard gegaan met de aantallen. Bij SAM voelde ik me de laatste jaren het meest op mijn plek. We gaan echt minderen nu. Komend jaar gaan we nog één keer zijspanrijden, Gerard en ik. Dat doen we in de demo in Soerendonk. Daar won ik in 1967 voor het eerst in mijn leven een 500cc-race. Het was pas mijn derde wedstrijd bij de NMB. Ik reed met mijn BSA met Nortonversnellingsbak. Ik weet het nog goed: om het allemaal te laten moesten we het motorblok schuin naar voren in het frame monteren. En de uitlaatbocht moest vóór de montage aan de cilinderkop vast zitten, want eenmaal in het frame kon het niet meer.

Wacht even, we zijn er nog niet! Het verhaal gaat nog verder. Mijn broer had net een motorongeluk gehad. Hij lag in een coma in het ziekenhuis. Ik was pas een jaar of 22 en durfde thuis niet te beginnen over mijn plan om te gaan racen in Soerendonk. Niet echt het goede moment. Dus ik hing een verhaal op over motorfietsen die ik moest ophalen in Eindhoven. Dat klonk geloofwaardig, want mijn twee broers en ik rommelden destijds een beetje in de motorhandel. Met die broer is trouwens het weer goed gekomen, hoor! Mijn vader werkte toen bij Unilever in Schiedam. Twee ingenieurs daar deden ook aan wegracen en die kwamen toch met een verhaal over die zoon van hem naar mijn vader toe!

Enfin, dat is allemaal lang geleden. Nieuwe kampioensbekers ga ik niet meer binnenhalen. Komend seizoen rijd ik maar drie demo’s – bij SAM natuurlijk. De HIBRA heeft me uitgenodigd voor Aalsmeer. Daar ga ik solo rijden, met de Norton Manx. Waarom ik minder ga rijden? Niet dat het lichaam niet meer wil. Het is vooral dat de heilige drang naar snelheid en circuit minder wordt. Ik word niet meer warm van de competitie en ach, Gerard heeft minder tijd, dus het is wel goed zo. Straks geef ik nog even een soort toespraak, en die gaat vooral over mijn tuimelingen en buitelingen de afgelopen vijftig jaar!”

Even later doet Piet dat inderdaad. Met verve en humor. Hij krijgt de lachers gemakkelijk op zijn hand, maar vooral oogst hij meermalen een hartelijk applaus. Hij stopt er nu dus mee, maar…. gelukkig nog niet helemaal. Slotcitaat: “Ik ben een SAM-mannetje en dat zal ik blijven ook!”

 

De toespraak, of was het een conférence, van Piet Kramer kan bekeken worden via:
http://www.sammotorsport.nl/een-zaal-vol-sam-kampioenen.ashx

 

Foto’s: festinalente.nl, Inge van Hesteren
Dit verhaal verscheen in het februarinummer van het maandblad van de motorsportkoepel MON: Motorsportnieuws.

Een jaar met de XS650

Met de Yamaha XS650 – gebaseerd op een motorype uit de late jaren zestig – wordt nog steeds geracet. Ook ik lijd aan die afwijking. Demorijden met een XS 650 doe ik onder de vlag van de S.A.M. Hieronder lees je hoe dat zit.

In de vallende avond, tijdens de drieuursrace in Aalsmeer.

Racen met de XS

In eerdere blogsberichten heb ik beschreven waar mijn machine vandaan kwam en hoe ik begonnen ben met rijden van racedemo’s. Het racen of vrij rijden op ‘echte circuits’ werd me te duur en de snelheden van de moderne sportmachines werden me te hoog. De oplossing lag in de regelmatigheidsritten met historische motoren. De 750cc-klasse van SAM Motorsport bood daartoe de gelegenheid. Rijden in die klasse was een stuk voordeliger, met een contributie van 35 euro per jaar en een bijdrage van twintig euro per evenement. De machines waren die van mijn jonge jaren, met XS’en, Honda’s CB 750, Laverda’s SF, Moto Guzzi’s en BMW’s. Bovendien was de sfeer weliswaar sportief, maar zeer gemoedelijk en het rijden was heel afwisselend. Daarover verderop meer.

Terug naar mijn XS650. De motor was van de Veldhovenaar Peter Jansen geweest en via Hans Peter van Phoenix AZ Motoren is hij begin 2010 bij mij terecht gekomen. De 2010-editie van Vlagtwedde was voor mij de eerste racedemo. Misschien weten jullie nog hoe de uitlaatbocht onverhoopt was ingescheurd, na twee sessies lang hobbelen over de straatstenen van het Oost-Groningse dorpje.  Continue reading Een jaar met de XS650

Aan de start!

Op verzoek van Tonnie van de Bunte stuurde mijn eega Inge van Hesteren hem een serie ouderwets uitziende zwartwitfoto’s van klassieke racemotoren aan de start – ten behoeve van een poster voor het historische demo-evenement van mei volgend jaar in Nunspeet.

Vlagtwedde 2011

Vlagtwedde 2011

Harlingen 2011

Lelystad 2010

Meer over deze historische racedemo’s op www.sammotorsport.nl

De site van Inge van Hesteren

Hobbelen in Vlagtwedde

SAM Motorsport organiseert historische racedemo’s, op basis van regelmatigheid. Geen echte races dus, maar wél een goede imitatie. Ik ging eraan meedoen. Onder andere door het gedoe met de bedrading had ik de eerste twee SAM-racedemo’s gemist, die allebei plaatsvonden op het Politiecircuit van Lelystad.

Ja hoor, ik mocht er wel meerijden als veiligheidsmarshal. De MZ Scorpion Cup uit ’96 had ik ook bij me, dus ik kwam niets te kort. Maar de maidentrip van de Yamaha XS650 was toch voorbehouden aan de TT van Vlagtwedde, half augustus. Daar zou ik meedoen aan mijn eerste racedemo.

Dodenrit te Vlagtwedde. Foto Inge van Hesteren

Dodenrit te Vlagtwedde. Foto Inge van Hesteren

Dit evenement had ik al een paar keer achter elkaar bezocht, als verslaggever van MON Motorsportnieuws. In die hoedanigheid was ik erachter gekomen dat het een buitengewoon sfeervol evenement is, met een enthousiast dorp en kleurrijke deelnemers. In 2008 genoot ik er zelfs het voorrecht, dat ik de onvergetelijke zesvoudige wereldkampioen wegracen, de Rhodesiër Jim Redman mocht interviewen. Ook Jim raakte snel gehecht aan het Oostgroningse plaatsje. De jaren daarna werd de 78-jarige regelmatig in die contreien gesignaleerd. Hij scheen er een vriendinnetje te hebben opgedaan.

Dit keer maakte ik kennis met een extra dimensie: de eigenzinnigheden van het stratencircuitje. NIET te geloven, wat een wedstrijdbaan, daar! NIET te geloven, dat daar tot in de jaren zeventig serieus wedstrijden zijn verreden om de nationale NMB-kampioenschappen! Het traject bestaat voornamelijk uit kinderkopjes, putdeksels, stoepranden en verkeersplateaus. Al deze snelheidsremmende maatregelen konden echter niet voorkomen, dat ik me liet meeslepen door de adrenaline. Van ‘Lelystad’ wist ik al wie van de jongens ik wél en wie ik níet kon bijhouden. Dus ik ging meteen grof aan het gas hangen. Het oude fietsje bleek goed voorzien van koppel onderin en – ocharm – liet zelfs een bescheiden vermogenspiekje zien rond de 7500 toeren. Het deed me bijna fysiek pijn, om het motortje zo af te ranselen, maar ja, had hij maar geen klassiek racertje moeten worden. Tot mijn genoegen kon ik me tijdens de training en de eerste sessie, in een gemengde 500-750 cc-klasse, meteen enigszins handhaven tussen de top zes.

Racen naar het cafe

Echt duurzame resultaten kon ik echter nog niet bereiken. De trainingen verliepen niet slecht, al stopte de motor er een paar keer mee, zonder aankondiging. Heel vreemd, totdat ik merkte dat ik met mijn linkerknie het contactsleuteltje op ‘uit’ had geschakeld. Tja, antiek systeem.Wat deed dat slot daar ook? In de eerste wedstrijdmanche ging het goed, ondanks de moeder van alle tankslappers op het kinderkopjesgedeelte van het circuit. Tja, wat doe je tijdens zo’n speedwobble? Aan het gas blijven hangen, zodat je druk wegneemt van de voorwielophanging. Even schrikken was het wel. Dezelfde straatstenen waren even later wél mede debet aan een voortijdig einde. De rechter uitlaatbocht scheurde spontaan en finaal doormidden. De niet geringe trillingen van het verouderde staande twinnetje zullen ook wel hebben meegeholpen. Einde verhaal voor die dag.

Een collegacoureur (Mark de Vink) maakte een YouTubevideo van mijn eerste ronden. Je kan hem zien op mijn weblog: www.vkblog.nl/bericht/353425. Let op de brede kerel met de grijze helm en de blauwe overall…

Tip: dubbelklik op het kleine videovenster, dan krijg je een grotere versie.

Nu is het lange winterseizoen begonnen. Daarin ga ik nog wat knutselen en dan: volgend jaar nieuwe kansen!

Lees de voorgeschiedenis in:

Yamaha, poor man’s Triumph

Racen naar het café


Dit verhaal is in iets andere vorm gepubliceerd in het decembernummer (2010) van het motormaandblad ‘Kicxstart’. www.kicxstart.nl en in het voorjaarsnummer (2011) van het ledenmagazine “Twin 653” van de XS-650-Klub Nederland, www.xs650.nl.

Meer motorblogs

Racen naar het café

Rommelige caféracer uit Brabant

Onlangs kocht ik een Yamaha XS 650 caféracer. Wat dat voor iets is, zie verderop, in de pararaaf: “Caféracers eeuwenoud motortype”. In mijn blogposting van 12 maart beschreef ik hoe ik die motorfiets via Marktplaats gevonden had, bij Phoenix AZ Motoren in Best.

Illegaal racen van café naar café was niet mijn hoofdbedoeling, hoe leuk dat ook kan zijn misschien. Wél racen, maar georganiseerd en op een afgesloten baan, dat was mijn plan. Het duurde even, maar in het tweede weekend van augustus was het zover: ik nam met deze machine voor het eerst deel aan een historische wegrace. Een al lang nagestreefd doel, eindelijk bereikt.

Hans Peter en Gijs

Foto: Inge van Hesteren.

Eerst nog even opnieuw over Phoenix AZ Motoren. Het was een motorzaak die zijn naam eer aandeed. Net als de Amerikaanse staat Arizona: open en gastvrij, nogal rommelig, hier en daar een beetje vies, maar wel een plek waar je direct kon doen alsof je thuis was. Zittend om een wankel tafeltje, buiten voor de deur: motorliefhebbers met flesjes bier in de hand. Overal lege koffiekopjes, een tafel vol beduimelde motorbladen, motoren in verschillende staat van demontage, rockabilly op de achtergrond. Maar wel met een deskundige kenner als eigenaar: Hans Peter. Licht ongeschoren, een grijze paardestaart, peuk in de mondhoek. Een vent van wie je graag een ietwat scharrig motorproject koopt, in elk geval. Zoals ik al schreef: eerder ingezet in het Belgische Open Kampioenschap, in de klasse ‘Classics tot 750 cc’. Oorspronkelijk gebouwd als caféracer, waren daartoe de verlichting, spiegels en kentekenplaat verwijderd. Het overblijvende pakket zag er doelmatig uit: lichte aluminium velgen, versterkt frame, een zeer effectieve dubbele schrijfrem in het voorwiel, omhooggebogen uitlaatpijpen, snelgashandle en een eenpersoonszitje.

“Het leek leuk, maar het ging me allemaal veel te snel bij die Belgen!”, bromde Hans Peter desgevraagd, “Daarom heb ik hem na één seizoen weer teruggebouwd voor straatgebruik. Wist ik veel dat jij er ook mee wilde gaan racen, dan had ik me de moeite kunnen besparen!”

Prutsen in de werkplaats

Inderdaad, het eerste wat ik deed was het losschroeven van al die straatgebonden toestanden. De koplamp, achterlicht, kickstarter en ander spul verdwenen weer op de plank. De voetsteunen zaten voor een lange vent als ik veel te hoog. Nadat ik me over het hoe en wat eerst een paar weken het hoofd had gebroken, besloot ik nieuwe schetsplaten en steunen te laten maken. Dat was een kolfje naar de hand van Tajan van der Wiel, de motorgoeroe van het onlangs geopende Motorsport Harlingen. Tot mijn vreugde bevindt zijn werkplaats zich twee straathoeken verder dan mijn woning. Een winkel die wat sfeer betreft erg lijkt op die van Hans Peter, minus de troep – gelukkig houdt Tajan van een opgeruimde werkplaats.

Tajan van der Wiel. Foto Inge van Hesteren

Tajan van der Wiel. Foto Inge van Hesteren

Nog wel meer probleempjes had ik met de Yamaha. Zo dacht ik handig te zijn. Ik wilde de motor even in mijn eentje op de werktafel zetten. Dat lukt soms, maar toen niet. De motor verloor zijn evenwicht en nam mij mee, over de tafel heen. Ondersteboven lagen we ernaast. Geen letsel bij mij, wel een geschonden ego, terwijl ik mij en de XS beduust ontwarde. Ai, een lelijke deuk in de tank. Een telefoontje naar Hans Peter leerde me dat er nog een exemplaar zonder deuk voorradig was. Daarvoor moest ik nog een keer heen en weer naar Best, want Hans Peter bromde: “Opsturen? Nou nee, dat is wel erg ingewikkeld. Wat kost dat een tijd, Gijs; daar kan ik niet aan beginnen. Kom maar even langs, de koffie is klaar!”

Nou, even… van Harlingen naar Best en terug is wél meer dan vierhonderd kilometer. Ach, het was voor een goede zaak en het voorstel van Hans Peter verschafte me het genoegen hem nog éénmaal in zijn natuurlijke habitat te kunnen aanschouwen. Op mijn verjaardag, de negentiende juli, maakte een felle brand een einde aan de droom van Hans Peter, Phoenix AZ Motoren.

De Yam start niet van harte. Foto Inge van Hesteren

De Yam start niet van harte. Foto Inge van Hesteren

Uiteindelijk stond de Yamaha tot twee keer toe op de werktafel bij Motorsport Harlingen, want toen ik dacht dat alles klaar was, had ik nog één probleem. De machine wilde absoluut niet aanslaan. Het hele elektrische systeem was bij aankoop nogal een rommeltje, al werkte het wel. Maar bundels losse draadjes in allerlei van het werkplaatsboek afwijkende kleuren staan niet bepaald borg voor onbezorgd rijden. Daarom had ik alle bedrading losgemaakt en opnieuw getrokken en aangesloten. Het zag er mooier uit nu, maar starten: ho maar! Zelfs op de rollenbank die ik liet aandrijven door het voorwiel van mijn auto gaf de motor geen sjoege, op zware knallen om de paar seconden na.

Tajan vond het probleem al snel. “Gijs, je moet die draadjes naar de bobines wel op de juiste manier aansluiten. Het zit andersom. Nu geeft ie alleen maar een vonk als alle kleppen openstaan!”
Hmz. Ook weer opgelost. Geweldige klappen, zeg dat wel.

Die elektrische starter is knudde. Echter, de kickstarter komt niet goed voorbij de voetsteun, dat is lastig. Het schijnt dat er speciale crancks bestaan die daar rekening mee houden. Probleem: de technische keuring eist dat ik hem erafhaal, voor het begin van een wedstrijd. Duwen is niet echt een optie. De rollenbank meesjouwen dan maar?

Lees de voorgeschiedenis in:
Yamaha, poor man’s Triumph
Lees het vervolg in:
Hobbelen in Vlagtwedde

Dit verhaal is in iets andere vorm gepubliceerd in het decembernummer (2010) van het motormaandblad ‘Kicxstart’. www.kicxstart.nl en in het voorjaarsnummer (2011) van het ledenmagazine “Twin 653” van de XS-650-Klub Nederland, www.xs650.nl.

Meer motorblogs