De Romagrap van Dorpsvereniging Garyp vond ik een tikje smakeloos. Weet u nog? De door Frankrijk uitgezette Roma’s zouden welkom zijn in het Friese dorp. Het doel was aandacht voor het dorpsfeest, niet om de Roma-misstand aan de kaak te stellen. Dat grappenmaken over de ruggen van een bevolkingsgroep vind ik een beetje over de top. Ach, er zijn erger zaken; er waren geen vooropgezette kwade bedoelingen.
Wat ik veel zorgwekkender vind: de duizenden haatreacties. De brave Nederlandse burger onthult zijn rabiate allofobie. Waarom ontlenen deze uiterlijk zo oppassende burgers aan hun onbestemde gevoelens van crisis, onzekerheid en onmacht het recht op haat en racisme? Daar is al veel over geschreven, sinds de jaren dertig. Ook toen was de gezeten burger bang, onzeker en machteloos. Van de weeromstuit volgde hij leiders en blaaskaken.
De extra dimensie van de jaren nul: de burger is niet alleen angstig, hij is ook verwend en hij verwacht dat de samenleving hem op zijn wenken bedient. De overheid moet alles oplossen; tegelijkertijd draagt de overheid schuld aan alles dat hem niet bevalt.
Dit betoog werd – naast die van vele andere lezers – opgenomen in de zaterdagbijlage van de Leeuwarder Courant van 28 augustus.
TT-Circuit Assen. We bezochten er de Rizla Racing Day; voor ons een eerste keer. Naar verluidt was het iets minder druk dan het jaar daarvoor, maar met pakweg vijftigduizend bezoekers vonden wij het nog steeds een massaal evenement. Tja, we zijn Nederlanders en het is gratis, nietwaar?
Wat wel vijftien euro’s moest kosten waren de paddocktickets. Zeker een verantwoorde uitgave, want juist in het rennerskwariter was het meest te zien en te beleven. Auto- en motorraceteams waren er in levenden lijve aan het werk. Motorliefhebbers konden eens volop ruiken aan de autosport en vice versa. Wie op zoek was naar een handtekening van Barry Veneman, Jasper Iwema of Robert Doornbos kon terecht bij het Rizlapodium. Vlak naast dat podium bijvoorbeeld de mannen van dragraceclub Explosion, die tijdens de Racing Day probeerden wat aandacht voor hun club te trekken. We leerden hen onlangs kennen, toen we zelf met onze Ducati een poging waagden op de dragstrip van Drachten.
De Nederlandse Ducaticlub heeft trefpunten in verschillende regio’s van het land. Eénmaal per jaar zijn ze allemaal tegelijk geopend. Dan hebben wij, de leden, de kans om er meer dan één te bezoeken. Dat noemen we het ‘Rondje Regio’. In elk café staat koffie klaar, tijdens lunchtijd biedt de club ons een warme maaltijd aan. Wie meer dan drie regio’s bezoekt, krijgt een T-shirt. De zon scheen nogal, op de afgesproken zondag. Genoeg reden voor mij om dit jaar eens mee te doen, al was het maar om in één keer het grootste deel van de contributie terug te verdienen.
Wachten op de veerstoep bij Elst. Een aardige mevrouw uit de blauwe kampeerauto achter me schiet het plaatje.
Dit was mijn rondje, zoals ik dat twitterde tijdens de rit:
8:19
Rondje Regio van de Ducaticlub. Vertrokken uit Harlingen, richting regiocafé Annen. Kilometerstand 000. Bijna vrieskou en mist boven de sloten in de vroege morgen. Even een paar stukjes snelweg, om de kop eraf te bijten.
9:39
Vertrek uit Annen, richting Heino. Kilometerstand 80. Prachtige rit door het Drentse zand.
11:20
Koffie in Heino, kilometerstand 211. Daarna via Deventer en Apeldoorn de Veluwse bossen in. Langs Ede op pad naar Beusichem. Perfect motorweer! 20 graden Celsius en de jas half open ’s middags op de Veluwe. Geen wind.
12:51
Het veerpontje bij Elst, 19 km voor Beusichem. Daar wacht de Ducatilunch! Kilometerstand 306.
13:34
Kipsate met friet op terras De Blusser te Beusichem, met de complimenten van de Ducaticlub. Kilometerstand 320. Straks naar het volgende regiocafé, dat van Heinenoord.
Het regiocafé in het Drentse Annen. Al vroeg in de morgen is het er druk op het zonnige terras. Foto Gijs van Hesteren
13:47
De koffie heb ik op; ik rijd richting Heinenoord nu. Over de Betuwe gesproken: overal bloeien de bloesems. Prachtig lenteweer. Het is windstil en de zonnebril blijft op. Zonverbrand, droge lippen? Neuh, met zo’n integrale viskom op je kokosnoot sluit je je af van de genadeloze elementen.
15:22
Heinenoord, 402 km. Even een stempel, bijkletsen met de standhouders van lokale motorzaken. Daarna via Rozenburg en Noordwijk op weg naar het laatste regiocafé van de Ducaticlub: De Rijp. Frisjes en een stijve bries op Voorne-Putten. Ineens weer warm langs de A4 bij Den Haag. Via Leiden naar de kustweg. Doordringend geurige bollenvelden bij Hillegom en de lucht van verrotting in het bos bij Overveen.
17:45
De Rijp, de laatste stop. Ik krijg een Ducati-T-shirt! Even een colaatje en dan door naar huis. Kmstand tot nu toe: 552. Een lokale Ducatist rijdt voor me, om me de weg te wijzen naar de snelweg A7. Hij rijdt gemiddeld 170 op de smalle dijkweggetjes. Gelukkig remt hij voor de bochten. Ik laat me niet kennen en probeer hem bij te houden. Toch vind ik dat meer iets voor op het circuit. IJskoud en harde noordoostenwind op de Afsluitdijk.
19:08
En we zijn weer thuis. Eindstand 645 km.
Dat is Nederland in de lente, zoals ik het zag, voelde, hoorde en rook vanaf de motor: 650 km ‘Rondje Regio’ van de Ducaticlub.
Drachten. Op zoveel dingen tegelijk moet ik letten en dat lukt niet. Waar ben ik nu weer aan begonnen? Wat doe ik hier tussen al die grimmig kijkende Antillianen met Hayabusa Suzuki’s? Een burnout doen? Is dat echt nodig? Ik heb net een nieuwe achterband. En wat staat die kerel met die koptelefoon daar naar me te zwaaien? Oh, ik ben te vroeg naar de startlijn opgereden. Wat gaat dat ingewikkeld, met de startlichten op die ‘kerstboom’. Wat zeg je? Het vizier van mijn helm moet dicht vóór je gaat rijden? Da’s waar ook. Huh, die vent aan de andere kant is al weg, terwijl hij nog geen groen had. Nou dan ga ik ook maar. Oh, was hij inderdaad te vroeg en ik nu ook? Ai. Wat slipt dat achterwiel door, zeg. Stik, draait ie al 8000 toeren? Dedju, wat een zijwind hier. Aha, al 400 meter afgelegd. Nou, remmen dan maar, of is het de bedoeling dat je hem laat uitrollen? Groen licht!
Verslag historische regelmatigheidsdemo 7 augustus
Dit keer had ik de Ducati met de regenprofielbanden niet meegenomen: het zou toch droog blijven? Mis. Wél had ik de Yamaha XS650 caféracer op de aanhanger geladen, die ik eerder dit jaar had gekocht bij XS-goeroe Hans Peter van Phoenix AZ Motoren in Best. Toevallig net deze week bereikte ons het bericht, dat zijn zaak tot de grond toe was afgebrand. Erg jammer! Zie http://ow.ly/2kvYr.
Enfin, de Yam wilde niet starten, dus die ging terug op de aanhanger. De bedoeling was dat ik – samen met vier anderen – de hele dag zou meerijden als circuitmarshal. Dat heb ik gedaan, met de MZ en dat ging prima. Eenmaal thuis bleek dat de accu van de Yamaha in niet al te beste staat was. Even flink laden en dan kon er gestart worden. Ook weer opgelost.
Dit bericht schreef ik ten behoeve van de nieuwspagina’s van de SAM-website.
Lelystad. De tweede SAM-demo van 2010 was zeer goed bezocht, maar nogal vochtig, net als de eerste demo (en die ene van 2009). Waarschijnlijk hebben de weergoden het voorzien op liefhebbers van historisch wegracen. Het circuit van Lelystad lijkt op dat van Assen, in die zin dat het veel grip biedt in natte omstandigheden. Leuk is anders natuurlijk, maar leerzaam was het zeker. Praktisch elke rijder heeft zich kunnen oefenen in het rijden op een nat wegdek. Het regende niet de hele dag en er werd heel gedisciplineerd gereden. Aan het eind van de dag was bijna iedereen erg tevreden en voldaan.
Na afloop belegde de wedstrijdleiding een officiële bekeruitreiking. Volgens de meesten een schot in de roos: een groot aantal deelnemers had zich na afloop niet spoorslags naar huis begeven, zoals gebruikelijk. Bijna allen verzamelden zich in de kantine. Daar werd in genoeglijke sfeer een twintigtal bekers uitgereikt aan de meest regelmatige deelnemers van de dag. Het grote aantal prijzen was meteen een aanleiding voor verwarring en hilariteit.
Zeven klassen verschenen ditmaal aan de start: een specialklasse vanuit de Laverdaclub, een gecombineerde 50-125 cc klasse, de zijspannen, verder de 250, 350 en 500 cc. Voor het eerst reed er een goed bezette, zelfstandige 750 cc. Verscheidene machines kregen voor het eerst in vele jaren weer een kans om het asfalt te proeven: we zagen onder andere een Egli-Honda, diverse Ducati Pantah’s, enkele Laverda’s en de beroemde Yaenx van de na lange omzwervingen heelhuids uit Mongolië teruggekeerde Huub Hendrix.
Vochtig
Jammer natuurlijk, dat enkele deelnemers toch onzacht in aanraking kwamen met het asfalt. De één, omdat hij domweg teveel haast had, vergat dat de baan nat was en daardoor te laat remde. Een ander, omdat hij ongewild door die haastige rijders werd getorpedeerd. Beetje sneu, in dit geval was het die man z’n eerste circuitsessie ooit. Dat werd meteen zijn eerste valpartijtje. Gelukkig was er alleen materiële schade, dus nog wit om de neus kon hij achteraf met een glas water even bijkomen.
Een ander incident ontstond omdat een zijspanbakkenist onverhoeds en eigengereid aan het gas draaide. Kennelijk ging het niet hard genoeg. Het BMW-span maakte acuut een pirouette en eindigde op zijn kant in de sloot. Met wat sleurwerk was de machine weer klaar om zijn weg te vervolgen – onbeschadigd. De man aan het stuur is schipper naast God, volgens mij, dus zo zie je maar wat muiterij teweeg kan brengen.
Een derde ongelukje ontstond in de eerste bocht. Ten gevolge van extreme nattigheid remde een Aermacchirijder zichzelf onderuit. Ook hier alleen krassen op machine en ego. Nogmaals herhaalt SAM hier graag even de regel: het gaat bij deze demo’s om regelmatigheid. Het is niet de bedoeling dat er naar de limiet wordt gezocht!
Milieumat
Aan de onvolprezen John Beumer was de ondankbare taak toegevallen om de deelnemers ervan te overtuigen dat het op Lelystad noodzakelijk is een goedgekeurde milieumat onder de motor te gebruiken. Volgens John was natuurlijk niet iedereen het hier mee eens: talrijk waren kreten als: ‘Bij de CRT en andere evenementen mag het wel!’ Met enige overredingskracht van John hield bijna iedereen zich aan zijn verzoek, tot vreugde van de meestal licht overspannen terreincontroleurs. “Ach, ik heb toch geen vrienden, daarom hebben ze juist mij ingehuurd!”, zei John tegen de zwaarste protesteerders. Over het algemeen brak dat snel het ijs.
Met de terreinbeheerder van het politiecircuit zal wel weer even goed gepraat moeten worden. Het is een leuk volkje, dat van klassieke motorliefhebbers. Het is soms echter licht ongezeglijk, eigengereid en individualistisch ingesteld. Die houding klikt niet volautomatisch met de erg op regels en afspraken gestelde politiedienst!
Historische racedemo 17 juli ondanks neerslag toch topdag
Lelystad. “Nee toch? Het is niet waar!” Dat was de eerste reactie van de deelnemers. Zij hadden zich gemeld op de instructiebaan van de politie, aan de Eendenlaan te Lelystad. Voor de tweede keer organiseerde SAM Motorsport daar de 18e juli een regelmatigheidsdemo voor historische racemotoren. Een alleszins geslaagd evenement in 2009 en daarom voor herhaling vatbaar.
Allen herinnerden zich de demo van vorig jaar. Die was begonnen met een zeer natte regenochtend, die het rijden er niet gemakkelijker op had gemaakt. Ook dit jaar was het weer zover. De ene bui werd gevolgd door de andere. Vurig hoopten rijders en hulptroepen dat het scenario van 2009 zich zou herhalen, toen het vochtige begin werd gecompenseerd door een kurkdroge en zonnige middag.
