Tag Archives: zijspan

Oud hout op moderne scheepswerf

In december 2018, tijdens mijn uitstapje naar Phuket, Thailand hield ik aantekeningen bij. In enkele afleveringen publiceer ik deze nu op mijn weblog. Dit is aflevering 6. 

Brommen en zeilen op Phuket (6)

Christian en ik scooteren naar een scheepswerf, het moderne Asian Phuket Marine. Christian heeft er wel eens gestaan met zijn catamaran. Of ik het leuk vond om die werf eens te bekijken. We rijden door een wat rommeliger en armoediger deel van de stad – hoewel ook daar overal dikke, glanzende pick-ups af en aan rijden. Verder vooral veel loslopende honden, brommers, scooters, werkplaatsjes, eettentjes en werfachtige bedrijvigheid.
Chris zei me een paar dagen geleden, dat de Thais veel te dure auto’s kopen. Dat doen ze met veel te hoge leningen, die ze eigenlijk niet kunnen betalen. ”Verkeerde prioriteiten”, volgens Chris. “Ze zouden het geld beter kunnen investeren in business, maar ja, heel veel Thais leren eigenlijk niet veel op school. De scholen zijn waardeloos. Als een leerling iets aan de leraar vraagt, krijgt hij een draai om de oren. Vragen stellen is brutaal, vinden de docenten. En als ze van school komen kunnen ze dus niets.”
Het zijn woorden die ik voor zijn rekening laat, want het bedrijf staat er prima opgeruimd en bedrijvig bij. Geen troep, geen rondslingerend gereedschap. Wél overal geparkeerde Honda-brommertjes, zoals overal in het Verre Oosten.

Scheepswerf Asian Phuket Marine. (Foto: Gijs van Hesteren)

Continue reading Oud hout op moderne scheepswerf

Thais eten en een geitje

In december 2018, tijdens mijn uitstapje naar Phuket, Thailand hield ik aantekeningen bij. In enkele afleveringen publiceer ik deze nu op mijn weblog. Dit is aflevering 4. 

Brommen en zeilen in Phuket (4)

We gaan bij Tjeb thuis eten. Dat is heel bijzonder, zegt Makz, want ze nodigt zelden vreemdelingen uit, laat staan farangs. Ik zie het als een grote eer. Eerst gaan we een biertje doen in een cafeetje verderop. Dat is ook om zijn vriend Chris aan mij voor te stellen. Die woont al vijftien jaar in Thailand. Chris verhuurt óók catamarans en is onder andere agent voor jachtentransporten. Hij bracht zijn jonge jaren door in Muiden. Café Ome Ko, “wat toen eigenlijk een bordeel was”, Herman Brandsma, Jan Schoen, Willem Trekkast, Rooie Gerrit. En ken je die-en-die? Enzovoorts. Chris lijkt me behoorlijk bijdehand, maar hij is open en hartelijk. We genieten van een drankje en we hebben een klik.

We halen Valentino even op. Zij springt zonder hulp in het zijspan van Makz.
(Foto: Gijs van Hesteren

Vervolgens naar de woning van Tjeb. Zij blijkt een uitstekende kok. We smullen van haar Thaise gerechten. We zitten niet aan een tafel, zoals we in Europa zouden doen. Wie bij mensen thuis komt eten gaat zitten op een matje op de vloer. De schalen met het eten staan in het midden. Knars, krak, zeggen mijn knieën. Mijn kleermakerszit is niet meer wat ie geweest is, haha. De zoon en dochter van Tjeb eten niet mee, maar lopen wel rond in huis. Ze zijn puber of jong-volwassen. Druk met smartphones en laptops, geloof ik.  Continue reading Thais eten en een geitje

Brommers en SUV’s

In december 2018, tijdens mijn uitstapje naar Phuket, Thailand hield ik een dagboek bij. In enkele afleveringen publiceer ik het nu op mijn weblog. Dit is aflevering 3. 

Brommen en zeilen in Phuket (3)

Thailand is het land van het donkerbruine gepruttel van lichte Honda-motortjes. De gemotoriseerde tweewieler is vervoermiddel nummer één in Thailand. “Iedere Thai heeft er een”, zegt Makz. “En ze doen alles met de brommer. Ze lopen alleen van de brommer naar de voordeur, of van de voordeur naar de brommer.”
Het klopt. Niemand loopt of fietst. Je ziet alleen gemotoriseerd vervoer. Veel moderne vierwielers van vooral Japanse en Koreaanse merken. En voor elke auto die je tegenkomt zie je twintig brommers, scooters en motoren. Voor een deel een rijdend museum. Vooral veel Honda’s C50, Cub en Super cub trouwens. Daar heeft Honda er wereldwijd zo’n honderd miljoen van verkocht. Zo te zien ook in Thailand een paar. Soms hangen ze van ijzerdraad aan elkaar, maar ze doen het! Ik noem ze in dit verhaal ‘brommer’, maar dat is toch iets anders dan wat wij er in Nederland mee bedoelen. Een braaf op 45 km/u afgestelde snelheid kent men niet. In dat opzicht zijn het allemaal motoren.  Zestig is wel het minste dat ze halen, sommige hebben veel meer dan 50 cc en lopen over de honderd.

Honderd miljoen verkochte Honda’s – in alle verschijningsvormen. (Foto: Gijs van Hesteren)

Continue reading Brommers en SUV’s

Piet en Gerard, SAM-kampioenen

Dit verhaal verscheen in het februarinummer van MON Motorsportnieuws.

Begin januari huldigde SAM Motorsport de kersverse kampioenen van de 2012-racedemo’s. Niet zozeer hun snelheid was daarvoor bepalend, als wel hun regelmatige rondentijden en de regelmaat waarmee zij aan de SAM-evenementen deelnamen.

Gerard, snelste papa van het dorp

Gerard Verdoold, Piet Kramer en Barry Kramer. De Aermacchi 250, de rijders en de teamchef van enduranceteam Kramer Racing. Drie uren van Aalsmeer 2012. Foto Inge van Hesteren
We praten met Piet Kramer en Gerard Verdoold, zijn bakkenist. In 2012 veroverden zij met hun BSA-zijspancombinatie de kampioenschapsbeker van SAM. Eerst spreken we met Gerard. Behalve de helft van het zijspankampioenschap behaalde hij met zijn Eysink in 2012 ook de tweede plaats in de klasse 125cc. Gerard vertelt.

“Die derde plaats bij de 125 had ik echt niet verwacht. In de zijspanklasse zijn we er al aan gewend geraakt. Hm, hoe Piet en ik dit voor elkaar gekregen hebben? We hebben dit seizoen drie wedstrijden gewonnen en we waren twee keer tweede. Echt, in Piet heb ik onbegrensd vertrouwen. Wat hij ook doet, mij maakt het niet uit. Die houtje-touwtje-uitstraling van hem is vooral voor het imago. Hij weet heel goed wat hij doet. Ik rijd al acht jaar samen met hem. We hebben denk ik al een stuk of dertig bekers. Na elk demoweekend vragen mijn kinderen me of we er weer een hebben gewonnen. Die willen ze op school laten zien. Want ze noemen mij “de snelste papa van het dorp”.

Och, een beetje motorgek was ik altijd al. Dertien jaar geleden werkte ik als metaalbewerker in een bedrijf waar Piet ook werkte. Na een paar jaar vroeg hij me of ik tijdens de braderie in Ameide in zijn zijspan wilde. Dat leek me wel wat, van het één kwam het ander en niet veel later waren we een vast team. We hebben eerst gereden bij demo’s van de HMV, maar nu rijden we alweer een jaar of wat bij de SAM. Nee nee, helpen bij het sleutelen mag ik niet! Piet doet alles zelf. Hooguit misschien een klein stukje laswerk.

Komend jaar doen we het wat rustiger aan. Piet wil minderen en met mijn eigen staalconstructiebedrijf krijg ik het steeds drukker.”

600 Kloteraces rijdt Piet

Piet Kramer schuift bij aan de tafel. Hij is wereldberoemd in de Nederlandse motorwereld. Zoals altijd zit hij boordevol verhalen. Hij maakt zich steeds zorgen. Vertelt hij niet teveel tegelijk? Ik stel hem gerust. We kunnen het bijhouden en wat we vergeten laten we gewoon weg uit het verhaal. Nog net niet van de hak op de tak geeft hij ons een voorproefje op de conference die hij een half uur later zal afsteken voor een zaal vol SAM-coureurs.

Piet Kramer, midden in de winter, met zijn Norton Dominator naar de SAM-jaarvergadering in Het Wapen van Ameide. Piet maakt alles zelf. Ook de bekleding van de buddyseat, die afkomstig is van het motorjack van een overleden vriend. Foto Inge van Hesteren

“Minstens 600 van die kloteraces heb ik gereden, als ik terugkijk op de vijftig jaar dat ik nu aan motorsport doe. Dan reken ik de trainingen nog niet eens mee, of al die motorcrosswedstrijden. Ik weet het nog goed: op mijn vijftigste verjaardag verreed ik mijn vijftigste wedstrijd. Pas nadien is het echt hard gegaan met de aantallen. Bij SAM voelde ik me de laatste jaren het meest op mijn plek. We gaan echt minderen nu. Komend jaar gaan we nog één keer zijspanrijden, Gerard en ik. Dat doen we in de demo in Soerendonk. Daar won ik in 1967 voor het eerst in mijn leven een 500cc-race. Het was pas mijn derde wedstrijd bij de NMB. Ik reed met mijn BSA met Nortonversnellingsbak. Ik weet het nog goed: om het allemaal te laten moesten we het motorblok schuin naar voren in het frame monteren. En de uitlaatbocht moest vóór de montage aan de cilinderkop vast zitten, want eenmaal in het frame kon het niet meer.

Wacht even, we zijn er nog niet! Het verhaal gaat nog verder. Mijn broer had net een motorongeluk gehad. Hij lag in een coma in het ziekenhuis. Ik was pas een jaar of 22 en durfde thuis niet te beginnen over mijn plan om te gaan racen in Soerendonk. Niet echt het goede moment. Dus ik hing een verhaal op over motorfietsen die ik moest ophalen in Eindhoven. Dat klonk geloofwaardig, want mijn twee broers en ik rommelden destijds een beetje in de motorhandel. Met die broer is trouwens het weer goed gekomen, hoor! Mijn vader werkte toen bij Unilever in Schiedam. Twee ingenieurs daar deden ook aan wegracen en die kwamen toch met een verhaal over die zoon van hem naar mijn vader toe!

Enfin, dat is allemaal lang geleden. Nieuwe kampioensbekers ga ik niet meer binnenhalen. Komend seizoen rijd ik maar drie demo’s – bij SAM natuurlijk. De HIBRA heeft me uitgenodigd voor Aalsmeer. Daar ga ik solo rijden, met de Norton Manx. Waarom ik minder ga rijden? Niet dat het lichaam niet meer wil. Het is vooral dat de heilige drang naar snelheid en circuit minder wordt. Ik word niet meer warm van de competitie en ach, Gerard heeft minder tijd, dus het is wel goed zo. Straks geef ik nog even een soort toespraak, en die gaat vooral over mijn tuimelingen en buitelingen de afgelopen vijftig jaar!”

Even later doet Piet dat inderdaad. Met verve en humor. Hij krijgt de lachers gemakkelijk op zijn hand, maar vooral oogst hij meermalen een hartelijk applaus. Hij stopt er nu dus mee, maar…. gelukkig nog niet helemaal. Slotcitaat: “Ik ben een SAM-mannetje en dat zal ik blijven ook!”

 

De toespraak, of was het een conférence, van Piet Kramer kan bekeken worden via:
http://www.sammotorsport.nl/een-zaal-vol-sam-kampioenen.ashx

 

Foto’s: festinalente.nl, Inge van Hesteren
Dit verhaal verscheen in het februarinummer van het maandblad van de motorsportkoepel MON: Motorsportnieuws.

Opstapper bij de zijspanracers

Met de DSRA oefenen in Staphorst

Het was weer één van die dingen die je toch minstens één keer in je leven een keer moet proberen. En waarvan je je afvraagt waarom je eraan begonnen bent, als het moment eenmaal is aangebroken. Een dergelijke vraag zal durfallen als bergbeklimmers, parachutisten en bungeejumpers bekend voorkomen. Zelf herinner ik het me levendig van mijn eerste pogingen als zeilkapitein, van de eerste keer dat ik aan de start stond van een motorrace, of van die enkele malen dat ik deelnam aan een dragrace voor motoren. Ongeacht de duistere voorgevoelens die je bekruipen, moet je dan domweg doorzetten.Zo was het ook op dat evenemententerrein in de gemeente Staphorst, op een regenachtige najaarszaterdag in oktober. Het waren onze vrienden Rudi de Wit en Lindsay Hijink die ons via Facebook hadden gewezen op de website van de Dutch Sidecar Racing Association (DSRA). Deze club bevordert het wegracen met zijspancombinaties op nationaal en bovennationaal niveau. Op de site stonden de ‘DSRA Opstapdagen’ aangekondigd. Met die dagen hoopte de vereniging nieuwe aanwas te werven. Het leek te lukken, want met ons erbij meldden zich 22 belangstellenden in het koffiehok van het evenemententerrein De Tippe aan de Ebbinge Wubbenlaan.

Behalve zelf sturen mogen we ook oefenen als bakkenist. Ik zat in het bakje bij Ducatist Mike en viel er bijna uit! Foto: Festina Lente, Inge van Hesteren
Behalve zelf sturen mogen we ook oefenen als bakkenist. Ik zat in het bakje bij Ducatist Mike en viel er bijna uit!
Foto: Festina Lente, Inge van Hesteren

Continue reading Opstapper bij de zijspanracers