Tag Archives: persoonlijk

Samen koken en samen eten in Nieuw-Zuid

HARLINGEN – Eind oktober. Het was de Week van de Boerenkool. Dat kwam mooi uit. ‘Samen koken, samen eten’, zo kondigde buurthuis Nieuw-Zuid het aan. Eénmaal per maand koken en eten met bewoners van Plan Zuid. Om te beginnen deze maand, als experiment. Een enthousiaste club vrijwilligers zette de eerste stap. Het smaakte naar meer.

Samen eten. De boekenwand achter de eettafel was het juiste decor voor diepgaande gesprekken. (Foto: Gijs van Hesteren)

“Er heerst veel verborgen eenzaamheid in de stad. Zoveel mensen zitten thuis. Zoveel komen er zelden de deur uit”, zei Liselot de Maat afgelopen donderdagavond. Samen met medevrijwilligers Petra van der Veld, Marietje Jilderts en Roeleke Naber had zij het initiatief genomen. “We hebben het er al lang geleden voor het eerst over gehad. In Kimswerd loopt iets vergelijkbaars als een speer. Je kunt er wel over blijven praten, maar gewoon beginnnen is beter.”  Continue reading Samen koken en samen eten in Nieuw-Zuid

De troubadours van de bruine vloot

Dets Laif brengt tweede cd uit

HARLINGEN – Dat Henk Roodbergen – letterlijk – in Friesland verzeild raakte is terug te voeren op een ervaring in de vroege jaren negentig. Het was een weektocht aan boord van de zeiltjalk Courage die hem in aanraking bracht met de bruine vloot. Het was het begin van een liefde die voortduurt tot op de dag van vandaag: voor de oude schepen, voor de schippers en hun maatjes, voor het Wad en uiteindelijk voor Era Copier, die intussen haar leven met hem deelt en de helft is van het folkduo Dets Laif.

Als Era (links) niet zingt en speelt, draagt zij gedichten voor. Over het wad natuurlijk. ‘Stap-glup; stap-glup.’  Foto: Gijs van Hesteren

Door Gijs van Hesteren
Dit artikel verscheen eind mei 2017 in gedrukte vorm in de Harlinger Courant

Van begin tot eind bezingen Henk Roodbergen en Era Copier het varen met de schepen van de historische zeilvloot. De Waddenzee is daarbij heel belangrijk, evenals de havenkroegjes van Harlingen, Vlieland en Terschelling. Niet voor niets heet de nieuwe cd ‘Overal is Wad’. Era zegt daarover: ‘Een woordspeling op ‘wat’ en ‘wad’ die al heel veel gebruikt is. We konden de verleiding gewoonweg niet weerstaan.’

Henk en Era hebben te stellen met nog veel meer verleidingen, getuige hun liedteksten. ‘Baggerzooi’ geniet hun sterke voorkeur, ‘Liefde op Terschelling’ is één van hun liedjes en bij het liedje ‘Tessel’ blijft het van begin tot eind onduidelijk of het nu gaat om het eiland of tóch om een vrouwspersoon.  Continue reading De troubadours van de bruine vloot

E-boek plaats 9 in Amazonlijst

Onvergetelijke jaren in NL-ranking Amazon

Els van Hesteren, kort na afloop van de Tweede Wereldoorlog. Foto: familiearchief
Els van Hesteren, kort na afloop van de Tweede Wereldoorlog. Foto: familiearchief

Na het publiceren van een e-book volgt het echte werk: het boek moet onder de aandacht van het publiek gebracht worden. De Nederlandse kunsthistorica Liesbeth Heenk geeft goede raad in haar uitstekende, op Amazon.com gepubliceerde boek ‘Geld verdienen met e-books op Amazon’. Sociale media, recensiewebsites en een auteurspagina zijn de middelen die het meest voor de hand liggen. Amazon zelf doet ook zijn best.  Rankings en reviews zijn openbaar toegankelijk. Internationaal, in de pakweg 250 landen waarin mijn eerste e-book ‘Onvergetelijke Jaren’ is gepubliceerd, halen we de 411 duizendste plaats of daaromtrent. Nou ja, er zijn dan ook miljoenen concurrerende e-boeken. Mooier nieuws is dat ons boek (even) op nummer 9 stond in de Nederlandstalige bestsellerlijst van Amazon.

Kijk, zo gaan we meters maken. Alleen al het woord ‘bestseller’. Erg blij ben ik met de customer review van Patricia Meulenberg, die op Amazon schreef: “Impressive story, written down by her son, of a strong young woman, who learned to survive during the war coming from her own little paradise in Java, Indonesia to the cold Dutch environment. Her thoughts of having no right to exist, reminds me of the story of my Jewish husband, as a child of survivors of WOII. After years Els rediscovered herself in her new self confidence.”
Aan degenen die zich door deze review hebben laten aansporen het e-book ‘Onvergetelijke jaren’ aan te schaffen vraag ik van harte om hun mening over het verhaal toe te voegen aan de klantenreviews op Amazon!

Zoals Patricia Meulenberg het beschreef was het inderdaad. Zonder aanleiding was daar eensklaps het epifanische moment, waarop mijn moeder Els haar eigenwaarde terugvond.  Het centrale thema van deze biografie. In mijn moeders woorden: “Achter het Concertgebouw was een klein sigarenzaakje. Ik was door mijn lucifers heen. Mijn haar zat verschrikkelijk, ik had geen geld voor de kapper. Ik ging er naar binnen, met mijn rode hoofddoek en vroeg heel bedeesd: ‘Hebt u misschien een lucifertje voor mij?’ De charmerende sigarenman antwoordde: ‘Wie kan zo’n lief meisje nu iets weigeren?’
Ik wist niet wat ik hoorde. Het was een keerpunt in mijn leven. Buiten ging ik voor het raam van de etalage staan en ik zei tegen mijn spiegelbeeld: ‘Els, nú is het afgelopen. Nú ga je laten zien wat je waard bent!’ En dat is wat ik de rest van mijn leven heb gedaan.”

O jazeker, dat is wat zij gedaan heeft. Intussen ben ik begonnen aan het vervolg van ‘Onvergetelijke jaren’, waaruit opnieuw zal blijken, hoe geestkracht een mensenbestaan kan sturen. Werktitel: ‘Vijftig dagen’.

Lees ook mijn toelichting bij het publiceren van dit e-boek, elders in dit blog.

Vind het boek ‘Onvergetelijke Jaren‘ op Amazon.

Het Globale Dorpsplein

Op verzoek van Ferenc Jacobs schreef ik vorige week een ‘gastblog’ voor zijn website www.6graden.nl. Hier de tekst, die beschrijft hoe ik aankijk tegen de betekenis van social media voor samenleving en bedrijfsleven.

Een USB-poort achter het linkeroor

Toen ik in 2004 begon als projectleider breedband bij de lokale nutskabelaar begon ik voortvarend te zoeken naar nieuwe breedbanddiensten, die het nut van de snelle digitale infrastructuur zouden aantonen. Het was zoeken in het donker, een proces van vallen en opstaan. Staat de virtuele wereld zelfs vandaag, acht jaar later, niet nog steeds in de kinderschoenen? Kun je nagaan.

Onzekerheid over het concept 'automobiel'. Bron: www.6graden.nl

Intussen is mijn functietitel opgewaardeerd naar het snorkende ‘innovator’. Misschien de reden dat men mij regelmatig vraagt om voordrachten te geven over maatschappelijk verantwoord ondernemen, innovatie, internet en ICT. Meestal maak ik dan de vergelijking met het Steenen Tijdperk van de automobiel. Uitgevonden rond 1885 wisten de ontwerpers destijds lang niet zeker of hun bolide moest beschikken over een rond stuurwiel of een fietsstuur, over drie of vier wielen, over aandrijving met steenkool, petroleum, elektriciteit of een opwindveer.

Zo is het ook nu. Sinds ongeveer 1997 werd ‘het internet’ een publieksartikel. Sindsdien maakten w een razendsnelle ontwikkeling door. Wat de ene dag ‘hot’ was, heette morgen alweer verouderd. Desktop-PC’s, Nokia Communicators, laptops, subnotebooks, ze waren allemaal ooit het nieuwste. Maar nu zijn ze bijna vergeten. Ze moesten plaats maken voor smartphones en tablets. Zo ging het in het virtuele domein met de nieuwsgroepen, ICQ, Messenger en weblogs. Intussen raken sociaalmedia-voorlopers als Hyves zelfs op hun retour.
Continue reading Het Globale Dorpsplein

Het ganglicht wordt nog steeds uitgedaan

Mijn vader is nu negen dagen dood. Het leven gaat door, ik maak me druk om de dingen van de dag. Het weer is grijzig en het motregent. De wereld ligt onder een deken die geluiden dempt. Ook bij mij van binnen voelt het een beetje grijs. Raar hoor.

Mijn vader, Henk, in 2005, toen hij nog zichzelf was.

Zou hij nog ergens zijn, mijn vader? Leven na de dood lijkt me een aantrekkelijke gedachte, zolang ik maar niet op een wolk hoef te zitten met een harp. Als het dan toch op zijn godsdienstig moet, doe me dan maar liever die hemel met de zeventig moslimmaagden – mits er voor de overleden dames ook zeventig leuke jongemannen voorradig zijn. Balans moet er wel zijn. Of een hemel met heel veel mooie circuits en klassieke racemotoren. Maar voor mijn part gaan we terug naar the Source.

Mijn moeder heeft er ook zo haar theorieën over. Ze heeft de laatste dagen in elk geval een levendige conversatie met mijn vader, die onzichtbaar door het huis rondwaart. “Hij is niet meer dement. Hij is zichzelf weer. Na vier jaar snapt hij eindelijk weer wat ik tegen hem zeg”, stelt ze.

“Hoe weet je dat zo zeker, Mam?”, vraag ik haar.
“Nou, áltijd deed Henk het licht op de gang uit, waardoor ik ‘s nachts bijna mijn nek brak op weg naar de WC. Ik deed het aan, hij deed het uit, consequent, wat ik ook zei. Nu is hij dood. Hoe erg het ook is, dat lampje blijft voortaan aan, dacht ik. Maar meteen al de eerste nacht, nadat ik was gaan slapen met het ganglicht aan, stond ik op om drie uur en wát schetste mijn verbazing: het licht was uit! Dat moet Henk gedaan hebben. Is er een beter bewijs, dat de overledenen op een ander niveau verder leven? En dat ze daar contact hebben met deze wereld? En dat hij naar me luistert? Want na die eerste nacht is het niet meer voorgekomen!”

Zo gaan we er allemaal op onze eigen manier mee om. En wat mijn moeder betreft mag dat ook wel. Uitgeput was ze, van die vier jaar mantelzorgen voor een steeds verder in Alzheimer wegzakkende echtgenoot. Door dik en dun heeft zij ervoor gezorgd dat die laatste jaren voor hem veilig en geborgen waren, vaak ten koste van zichzelf. Niet in een verpleeginrichting, maar thuis; vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week. En nu, eindelijk, is er ruimte om afstand te nemen.

 

De dood op Twitter

De tweets over het overlijden van mijn vader bereikten ook Asing Walthaus, die schrijft voor de Leeuwarder Courant. Hij wilde van me weten waarom ik erover had geschreven op Twitter en wat mijn gevoelens daarover waren. Na enig nadenken heb ik zijn vragen beantwoord. Daar heb ik gelukkig geen spijt van gekregen. Het was een goed en respectvol verhaal dat uiteindelijk verscheen op de regiopagina van zaterdag jongstleden. Asing gaf me toestemming om het artikel hier op mijn weblog weer te geven. Dankjewel, Asing.

De dood op Twitter

,,Moet je over de dood van je vader praten via social media’, twitterde Gijs van Hesteren uit Harlingen donderdag. Hij is innovator bij Kabel Noord. Zijn vader is deze week overleden. ,,Ik weet niet waarom, maar ik deed het. Tientallen reacties bewezen dat het goed was.’’

Continue reading De dood op Twitter

Gewoon Doen

Rutger van der Meij schreef vorige week een verhaal over mij, voor de zaterdagbijlage van de Leeuwarder Courant . Hij heeft het gesprek dat wij hadden heel goed weergegeven, vind ik. Ik wou, dat ik zo kon schrijven. Daarom laat ik Rutger hier aan het woord.


“Het lukt me wel om sceptici warm te maken voor een nieuwe ontwikkeling.”

Zorgvuldig uitgekiende carrières hebben ze, de babyboomers in zijn omgeving.
Wat dat betreft heeft oudschipper Gijs van Hesteren (55) ,,de boot gemist.” Toch leverden de ongebruikelijke keuzes van de ideeënman bij Kabel Noord een kleurrijke loopbaan op.

Steeds kijkt hij even opzij. Een schip dat binnenloopt, beweging op de kade. Helemaal afscheid nemen van het water kan Gijs van Hesteren niet. Zeker niet nu die ene aak zo vlakbij ligt afgemeerd, tegenover het terras aan de Harlinger Oude Buitenhaven. ,,Dat is ’m”, knikt hij. ,,Daar zijn we mee begonnen. Goh, wel toevallig dat hij hier nu ligt.” Maar daar blijft het bij. Geen spoor van sentiment. Varen, dat is een afgesloten hoofdstuk.

Al zes jaar is de 55-jarige Harlinger nu ‘innovator’ bij Kabel Noord, de kleine nutskabelaar in het noordoosten van Friesland. Hij brainstormt onder meer over de mogelijkheden van gratis breedband en glasvezelinternet die de leeglopende regio klaar moeten maken voor de toekomst. Gemaakt boos: “Altijd wordt er maar gepraat over het tegenhouden van krimp en vergrijzing. Het is allemaal zo defensief. Zorg liever dat je jongeren en ondernemers iets kan bieden. Dan komen ze juist naar je toe.”

Het is een van de weinige momenten dat hij tijdens het gesprek zijn stem verheft. Hoewel de term innovator doet denken aan die kale, hyperactieve manager uit de soepreclame, maakt Van Hesteren juist een kalme en beheerste indruk. ,,Dat past het beste bij de omgeving waarin ik nu werk. Friezen kloppen zich nu eenmaal niet graag op de borst. Maar rustig was ik al toen ik nog als schipper aan het roer stond, hoor. Passagiers stelden daar wel prijs op.”


WEERBAAR

Rustig was het ook in het Brabantse Budel, waar Van Hesteren een deel van zijn jeugd doorbracht. Als huisarts ‘van buiten’ kon zijn vader er niet aarden. ,,Er waren al twee dokters, die zagen geen plek voor nóg een notabele in het dorp.” De patiënten bleven weg, en het rijke roomse leven werd door de familie als beklemmend ervaren. ,,Hoewel mijn ouders katholiek waren, bleef de gemeenschap voor hen gesloten. Ja, de pastoor kwam langs, maar vooral om te informeren wanneer het volgende kind zich zou aandienen.”

Halverwege de jaren zestig verhuisde het gezin naar Breda. Van Hesteren begon er met het gymnasium, maar van harte ging het niet. ,,Ik was niet zo’n studiehoofd. Tenminste, de lesstof vond ik niet zo interessant. Want ik las wel veel, op een gegeven moment iets van 350 boeken per jaar. Alles wat er in onze boekenkast stond verslond ik.” Dat het op het gymnasium niet vlotte, ergerde zijn moeder, die haar twee zoons graag naar de universiteit zag gaan.

,,Een doener”, noemt hij zichzelf. ,,Ik kan slecht stilzitten, zeker als ik interessante dingen om me heen zie.” Zoals de brommers en motoren die elk weekeinde stonden uitgestald bij het katholieke internaat waar hij inmiddels naartoe was gestuurd. Ze waren eigendom van de oudere jongens, die boekenwurm Van Hesteren geregeld op de huid zaten. Hij werd er weerbaar door, leerde letterlijk van zich afslaan. En zei het internaat uiteindelijk vaarwel.

Zo trok hij als zeventienjarige diplomaloos van baantje naar baantje – op zijn eerste eigen brommer. Fabriekswerk, of pijpfitten in de Antwerpse haven, wat twee keer zoveel opleverde als in Nederland. Met een vriend kampeerde hij op nabijgelegen campings. Later gebruikte Van Hesteren de brommer voor vakantieritten door Europa. ,,Op jonge leeftijd ontdekte ik al hoe leuk de wereld was en hoeveel er te ontdekken viel.”

Gijs van Hesteren zoekt graag het contact op. Op het werk of bij de slager,   wildvreemden mogen rekenen op een opmerking of een praatje. Van de mensen moet je het hebben, vindt hij. Lang wilde hij met behulp van ‘mensenwerk’ een betere wereld creeren, maar de praktijk bleek weerbarstig. ,,Mijn vrouw Inge en ik waren een jaar of 25 toen we ons opgaven als gastgezin. Kregen we moeilijk  hanteerbare pubers in huis die amper jonger waren dan wijzelf. Dat werkte natuurlijk niet. Maar we waren idealistisch.”

Van Hesteren is een kind van zijn tijd, hij zal de laatste zijn om dat te ontkennen. Na een jaar avondschool kon hij alsnog naar de universiteit: het werd andragogie. ,,Veranderkunde. Volgens mij bestaat die studie nu niet meer.” Zijn echtgenote volgde intussen een speciale opleiding voor timmervrouwen. De lucht was zwanger van marxisme en feminisme, de Van Hesterens verhuisden van woongroep naar kraakboerderij en werkten in het ‘Kollektieve Kafee’.

KEUZEMOMENT

,,In je leven komen er maar een paar keuzemomenten langs waarmee je alles kan veranderen. Mijn advies is: probeer het gewoon.” Zo begon Van Hesteren zijn schippersbestaan, met een gezonde dosis bluf. Goed, met geleend geld had het echtpaar inmiddels een woonaak gekocht die hij ook nog kon laten varen.

,,Het avontuur trok. En in de andragogie viel begin jaren tachtig toch geen baan te vinden.” Een charterschipper in Hoorn zocht een maat, maar vroeg Van Hesteren op het sollicitatiegesprek of hij niet als schipper achter het roer wilde staan. ,,Gewoon doen, dacht ik. Gelukkig kreeg ik een bemanningslid dat wel doorhad dat ik onervaren was met een 25 meter lange tweemaster, en mij een handje hielp.” Een stokoud handboek over het manoeuvreren met zeilschepen deed de rest. Vrouw en kinderen scheepten in, en spoedig voer Van Hesteren met schoolklassen en Duitse toeristen over het IJsselmeer.
Ja, dat mist hij toch wel het meest. Al die verschillende mensen die ze in achttien jaar hebben meegenomen. En juist zij baanden het pad naar zijn huidige werk bij Kabel Noord, zo legt Van Hesteren uit.

,,Een schipper is ook reisleider en zorgt voor een goede sfeer aan boord. Bijvoorbeeld door het enthousiasme van die ene reisgenoot over te brengen op de rest. Of uitzoeken wat er toch aan scheelt bij die sombere passagier. Je bent een beetje psycholoog. Die ervaringen komen nu nog steeds van pas.”

Van grotere invloed waren ,,de jonge honden” die hij midden jaren negentig eens op zijn schip meenam. Geweldig zo’n boottocht, maar moest de schipper niet eens klanten gaan werven via internet? Van Hesteren ging aan de slag met e-mail en websites, had er lol aan en raakte al snel vertrouwd met de mogelijkheden van het web. Inmiddels had het gezin zich allang met een eigen schip in Harlingen gevestigd. IJsselmeertochten waren Waddentochten geworden. Van Hesteren richtte zijn blik ook naar buiten: hij werd aanspreekpunt van de plaatselijke bruine vloot, en bestuurder bij de landelijke beroepsvereniging in Enkhuizen. ,,Met zestig individualistische schippers vergaderen en afspraken maken, daar leer je wel van.”

FLINKE DIP

De vloot telt meerdere schippers die al een leven achter zich hebben, vertelt de rijzige Harlinger. Die moeten nog op latere leeftijd fysiek zwaar werk gaan doen. Hij is blij dat het schippersbestaan hem vroeg is komen aanwaaien. Toch was het in 2004 genoeg. De economie had in de paar jaar daarvoor een flinke dip doorgemaakt, de klandizie niet minder. ,,Maar belangrijker nog: het plezier was weg. Bij regen en wind maakte ik steeds kortere tochten, terwijl de passagiers ruig weer geweldig vonden. Het werd tijd voor iets anders.”

Kabel Noord wilde graag met Van Hesteren in zee, tot zijn aangename verassing ,,Ik ben gekozen op mijn verhaal denk ik, mijn sociale vaardigheden. Het lukt me wel om sceptici warm te maken voor een nieuwe ontwikkeling.” Als ‘projectleider breedband’ moest hij het ‘maatschappelijke rendement’ van het gemeentelijke kabelbedrijf vormgeven.
,,Hoe, dat wist ik ook niet meteen. Iedereen daar was bezig met zijn eigen ding. Maar ik heb veel geduld en ruimte gekregen. Eerlijk gezegd heb ik dat ook wel nodig, als eigenwijze schipper.”

Sinds hij zich met name inzet voor de ontwikkeling van het Noordoost-Friese platteland, noemen zijn bazen hem innovator. Van Hesteren werkt aan glasvezelringen, gratis WIFI-netwerken voor ondernemers, beeldtelefoons in de thuiszorg, 3D-projecten voor toeristen en meer interactiefs. Innoveren, dat is vooral lijntjes uitzetten, zegt hij. ,,Liefst twintig tegelijk, met jan en alleman. In Noordoost-Friesland ken ik inmiddels meer mensen dan in Harlingen. Je moet weg van je bureau, naar de mensen toe, bestaande oplossingen kopiëren, zorgen dat ideeën ook echt worden uitgevoerd.”

Ondertussen blogt en twittert de innovator er lustig op los. Zijn berichten geven blijk van een veelzijdige functie, waarbinnen geen dag hetzelfde is. De zeelucht snuift hij nu wel op als hij met de motor langs de Friese zeedijken trekt. ,,Ik vergelijk mezelf wel eens met de babyboomers die ik geregeld tegenkom. Managers, schoolbestuurders met gevestigde carrières. Tja, school was niets voor mij, dus in dat opzicht heb ik de boot gemist. Maar dat dwong me wel om creatieve keuzes te maken. Nooit een dag spijt van gehad.”

Rutger van der Meij
Foto Catrinus van der Veen


Een CV hoef ik nooit meer te schrijven, denk ik. Dat heeft Rutger al voor me gedaan.

Memory Lane

Daar zaten zij dan, mijn hoogbejaarde ouders, in het huis waar zij bijna drie decennia hadden geleefd. Een paradijsje in de Franse Provence, tussen Alpes Maritimes en de Middellandse Zee. Maar het ging niet meer. Thuiszorg is toch anders, in Frankrijk en het reizen vraagt teveel. Nu wonen zij prettiger, in een Amsterdamse verzorgingsflat.

Maar nog één keer gingen zij naar het Provençaalse dorpje, om afscheid te nemen van de buren, van hun huis, en om hun spulletjes te doen verhuizen naar Nederland. Kleindochter Wies reed hen er naar toe, met de auto die ze zelf niet meer durfden te besturen. Zij nam na een dag of tien het vliegtuig terug naar Nederland en ik loste haar af. Als zoon van mijn ouders, als chauffeur en als thuiszorgmedewerker.

Scrabble met mijn moeder – doen we al 45 jaar.

Gek genoeg ben ik aan de winnende hand vandaag. 120-237 punten.

Nou, zo’n beetje alles gelabeld en/of ingepakt. Moeders bedenkt steeds nieuwe klusjes, pfff.

Leuk, verhuizen uit Frankrijk met pa en moe.

Daar staan ze, mijn geliefde ouders, nog één keer samen op het terras.

 

En is daar de verhuiswagen, die definitief een tijdperk komt afsluiten.


Warmetuut – herdenking

Terug naar Warmenhuizen

Een zomerritje met de Ducati naar Noord-Holland. Het is warm, het wolkendek jaagt, maar het is droog. De Pettense zeewering biedt een indrukwekkend uitzicht op land en zee.

 

Daarna rijd ik door, naar de roots van mijn vader: Warmenhuizen. In ‘Warmetuut’ staat het grote huis in de Dorpsstraat, waar ik als jongetje in de jaren vijftig heb gelogeerd bij opa en oma. Mijn opa en naamgenoot was die grote huisdokter met de overhangende wenkbrauwen, waar ik een beetje bang voor was. Het huis staat er nog, onveranderd lijkt het wel.

Huize van Hesteren, Warmenhuizen.
Huize van Hesteren, Warmenhuizen.

Op de begraafplaats ben ik voor het laatst geweest toen ik mijn opa begroef, in 1973. Het is nauwelijks voor te stellen, zolang als het al geleden is. Ik bezoek er het graf waar hij ligt, samen met mijn oma en tot mijn verbazing met de as van mijn favoriete tante: Pans van Hesteren.

Het graf van mijn grootouders, Gijs en Lies van Hesteren, en van mijn tante Pans.
Het graf van mijn grootouders, Gijs en Lies van Hesteren, en van mijn tante Pans.

Het is een idyllische plek, waar twee meisjes me vrolijk babbelend ontvangen, zie de foto van de Dorpsstraat. Ze staan aan het graf van hun papa, die bij een motorongeluk om het leven is gekomen. Mama is verhuisd, maar ze logeren in Warmenhuizen bij hun opa en oma. Ze praten honderd uit en vinden het interessant dat ik ook een motorrijder ben.

Ik vraag hen of ze weten waar mijn oom Boelie, broer van mijn vader, is begraven. Zij weten het niet, maar een oudere dorpeling wijst het me zonder moeite. “Jong gestorven, hè?”, weet hij. Boelie werd maar 51 jaar oud. Ook hij was huisarts in dit dorp, van 1963 tot 1978. Zijn naam leeft voort in de Boelie van Hesterenstichting, die hier het lokale medisch centrum beheert.

Helaas, oom Boelie, de huisartsentraditie heb ik niet voortgezet.
Helaas, oom Boelie, de huisartsentraditie heb ik niet voortgezet.

Goed om af en toe even stil te staan bij degenen die je voorgegaan zijn. Memento Mori.

Dokterswoning van Hesteren rond 1960, collectie Peter Pronk
Dokterswoning van Hesteren rond 1960, collectie Peter Pronk