Tag Archives: moto guzzi

Tijd om te schakelen voor Max Wohlgemut Kitslaar

Motorreis in plaats van online advertising

“Ik zat in de online advertising, iets totaal anders dan nu”, vertelde Max Wohlgemut Kitslaar jongstleden augustus, tijdens de Ital-dag van de Italiaanse motorclubs. In de stand van de Moto Guzzi Club Nederland presenteerde hij zijn boek ‘Tijd om te schakelen’.

Max Wohlgemut Kitslaar: “Wil je pinnen of á contant? De handtekening krijg je erbij.”

“Van die reclamewereld was ik na verloop van tijd aardig flauw. Het gaat de hele dag alléén maar over geld. Ik wilde iets anders. Nu is motorrijden één van de dingen die ik het liefste doe. Zo kwam ik op het idee van een reis. Ja, met een veertig jaar oude Moto Guzzi. Niet zomaar een reis. Ik was op zoek naar een doel. Dat werd Latijns Amerika. Ik heb daar gewerkt en sinds die tijd heb ik altijd een heel warme band met dat continent gehad. Men heeft er in Nederland zulke vreemde ideeën over. De media spreken alleen maar over armoede, drugs, misdaad. Maar er wonen mensen zoals wij; er is daar zoveel meer!”  Continue reading Tijd om te schakelen voor Max Wohlgemut Kitslaar

Motorfeest in de Betuwe

Ital-dag: invaljury beoordeelt bijzondere motoren

De passie van Dré Dorssers.
“Vanwege sneeuw niet via de Splügenpas.”

BEUSICHEM, augustus 2017 – “Ieder jaar komen ze hier weer met de Italiaanse motoren”, zei Jan Hol aan het begin van de dag. Hij is terreinbeheerder van De Meent. “Dit is voor mij nu de vierde keer. Ik heb er geen verstand van, maar ik kijk er graag naar.”
Dat deden ook de overige vijfduizend bezoekers en deelnemers aan de 2017-editie van de Ital-dag. “Brommers kieken, niet meer en niet minder. Gewoon een leuke dag”, had wijlen Jan van Dijk erover gezegd. Jan was jarenlang de promotor van het feestje, dat zich na een aantal edities in Soesterberg en Tiel nu al zevenmaal afspeelt in Beusichem.

Met huid en haar was hij een Ducatiman, Jan van Dijk, en te zijner nagedachtenis reikte zijn echtgenote Stella aan het eind van de dag de Jan van Dijkbokaal uit aan de mooiste Ducati. De prijs ging naar de Paul Smart replica van Johan Koeleman – met als belangrijk argument de authentieke handtekening van Paul Smart op het racekontje.  Continue reading Motorfeest in de Betuwe

Warme Italdag na koude start

Traag begin door regen

Verslag Italdag 2013

Dat was een sombere ochtend, die zondag de 18e augustus. Regen. Af en toe druilerig, af en toe met bakken tegelijk. Hier en daar een Ital-vrijwilliger, rennend door de plassen, op zoek naar een marktkraam waarvan het dak niet lekte. Toch, de stemming was goed. Dankzij moderne verworvenheden als de buienradar was er zicht op een droge, zonnige Italmiddag.

Dus ze deden stoïcijns de dingen die gedaan moesten worden: de baanvegers, de verkeersregelaars, de standhouders. En al dit voorbereidende werk, het bleek niet voor niets. Rond het middaguur kwamen de voorspellingen uit. Ineens, uit alle hoeken en gaten, kwamen de Italiaanse schoonheden toegereden naar Recreatiegebied De Meent te Beusichem, en alles kwam in orde.

Motoren, maar ook aangepast schoeisel. Foto Inge van Hesteren

De organisatie

Rob Wennekes, een van de twee organisatoren. © Foto Inge van Hesteren

Ondersteund door de macht en kracht van de Ducaticlub Nederland waren Rob Wennekes en Arjan Nieuwland de roergangers van dit grote evenement voor liefhebbers van Italiaanse tweewielers. Een tiental merkenclubs en SAM Motorsport ondersteunden deze Italdag nieuwe stijl. De Ducatisten Jan en Stella van Dijk waren sinds een vijftal jaren de grote aanjagers geweest. Echter, door een tragisch ongeval was Jan de organisatie ontvallen. Voor Stella was het verdriet groot en de wond vers. Hoe nu verder? Rob en Arjen liepen al een paar jaren mee. Ze bewezen dat ze in staat waren om het geesteskind van Jan en Stella voort te zetten.

Continue reading Warme Italdag na koude start

Gevaarlijk? Hoort erbij!

Wegracen met motoren op stratencircuits is prachtig natuurlijk, maar niet zonder gevaar. Als je met 180 per uur langs hekken, heggen, muren en vangrails davert, kan je je niet teveel foutjes permitteren. Zo ook op het overigens prachtige en uitdagende circuit van de Grand Prix des Frontières de Chimay in Zuid-België.

Tijdens de racedag op 17 juli komen Ducatirijder Jean-Louis Lesceux en Moto-Guzzirijder Pascal Gehin met elkaar in de knoop tijdens het aanremmen voor de tweede chicane. Met nogal hoge snelheid geraken zij in het gras, waarna de machines en de rijders metershoog caramboleren. Van de coureurs staat er één meteen weer op zijn benen; de andere heeft enige aandacht nodig van de circuitdokter. De machines komen er evenmin zonder schade vanaf.

Ja, het is niet ongevaarlijk. Motorsport is één van die sporten waarbij je jezelf ernstig kan bezeren of waaraan je zelfs dood kunt gaan. Desondanks is het wegracen misschien nauwelijks onveiliger dan het ‘normale’ verkeer, zeker dat van het Latijns ingestelde Wallonië. Op een afgesloten circuit rijdt tenminste iedereen dezelfde kant uit en allen hebben op zijn minst vaker geoefend. Dat kan je van de jungle die ‘verkeer’ heet niet zeggen.

Continue reading Gevaarlijk? Hoort erbij!

Wedergeboorte van de Ital-dag

Tiel. Al heel lang hadden liefhebbers van Italiaanse motoren de vaste gewoonte om elkaar jaarlijks tijdens de ‘Italdag’ te ontmoeten. Dat resulteerde in vaak zeer drukbezochte dagen in Soesterberg, Amsterdam en Hoofddorp, meestal ergens half augustus. Ineens, vorig jaar, was er niemand meer die zin had om de organisatie op zich te nemen. Was dat terecht? Nou nee, dat zagen we afgelopen zondag tijdens de Italdag, die dit jaar plaatsvond in Tiel.

Italdag 2009 – R.M. Zonderman, Magni Sfida 1000 Moto Guzzi

Misschien lag het aan het mooie weer van het afgelopen weekend. Het parkeerterrein van Wegrestaurant ‘De Betuwe’, langs de A15 in Tiel, was afgeladen met motoren van Italiaanse makelij en met hun eigenaren. De Ducati’s, Moto Guzzi’s, Laverda’s, Moto Morini’s, Aermacchi’s, Benelli’s, MV Agusta’s, Cagiva’s, ze waren er allemaal, dankzij de gebundelde samenwerking van alle Italiaanse motorclubs. Het initiatief tot deze wedergeboorte kwam vanuit de Ducaticlub Nederland, om precies te zijn van de clubcorifeeën Jan en Stella van Dijk.

Italdag 2009 – Luc Meermans, Laverda SFC 750

Het was een evenement zonder pretenties, ván liefhebbers, vóór liefhebbers. Commercie mócht, maar was niet de hoofdzaak. Motorrijders zochten elkaar op, bekeken en becommentariëerden elkaars motor en gingen na afloop tevreden huiswaarts. Maar niet dan nadat het hoogtepunt van de middag gepasseerd was: de verkiezing door een deskundige jury van de mooiste en meest originele Italiaanse motor, in twee categorieën: vóór 1980 en ná 1980.

Prijzen

Luc Meermans uit het Belgische Puurs won de prijs in categorie vóór 1980, met zijn smetteloze (en originele!) Laverda 750 SFC, een volbloed sportmachine uit de jaren zeventig. Een motor, die hij niet behandelde als een museumstuk, maar waarmee hij op eigen wielen vanuit Vlaanderen naar Tiel was gekomen.

De Magni Moto Guzzi van R. Zonderman uit Westerbroek kreeg de andere plaquette en eveneens eeuwige roem in de categorie ná 1980. Deze Guzzi was heel bijzonder; de firma Magni produceerde in zeer kleine oplagen specials op basis van de dwarsgeplaatste V-twins. Daarbij schuwde het bedrijf onconventionele oplossingen bepaald niet. Zonderman heeft deze Magni Sfida in 1993 nieuw gekocht en sindsdien heeft hij er 107.000 kilometer mee gereden.

Meer dan tweeduizend bezoekers dit jaar in Tiel – ver boven verwachting, aldus de organisatoren. Volgend jaar volgt ongetwijfeld een herhaling, met nog meer stands en prijzen!


Dit artikel met foto’s is gepubliceerd in de volgende tijdschriften:

‘Het Motorrijwiel’- maandblad
‘Kickxstart’- maandblad
‘Motorsport Nieuws MON’- maandblad

Tips van kampioen Henk de Vries

Henk de Vries, vorig jaar kampioen historisch motorracen in de klasse 500cc, behaalde vorig jaar zijn eerste palmares in het kampioenschap van de Stichting Aanvullende Motorsport (SAM). Deze jonge zestiger deed dat op zijn Moto Guzzi Nuovo Falcone, een ééncilinder viertaktmodel dat niet direct bekend staat om zijn sportieve kwaliteiten. In zijn werkplaats achter het huis wist Henk deze tweewieler met behulp van draaibank, freesbank en zijn eigen twee rechterhanden tot een winnende machine om te bouwen.

Henk de Vries leidt. Foto Inge van Hesteren.

Henk de Vries. Foto Inge van Hesteren“Standaard zijn deze fietsen erg zwaar en ze hebben weinig vermogen. Ik heb er heel veel werk in gestopt om alles lichter te maken. Het geheel weegt nu nog maar 120 kilo. Alleen al het vliegwiel woog er negen. Dat heb ik terug kunnen brengen tot ruim drie kilo. Ik heb ook veel aan het motorblok veranderd. Eigenlijk is geen enkel onderdeel meer hetzelfde. Aan het achterwiel meten we nu 48 PK en op snelle circuits haal ik er 200 kilometer per uur mee!”

De Vries is van de beroemde Wormerveerse Motoportfamilie. Daar staan geen Italiaanse motoren in de zaak. Toch koos hij voor het illustere Moto Guzzi.

“Tja, vroeger had ik een Japanse motor. In de zaak werd het echter steeds drukker. Ik had 25 jaar niet meer gereden. Eigenlijk zat ik meer in de klassieke auto’s, totdat ik een keer ging kijken bij een klassieke demorace. Dat leek me vreselijk leuk, maar dan wel met een motortype dat je nooit op de circuits ziet. Van het één daarna kwam het ander en nu ben ik zelfs 500 cc kampioen!”

Van Guzzi’s Falcone als die van Henk bestaan er maar een paar op de wereld. Vorig jaar, tijdens de zeer verregende Ducati Clubraces, reed er een Duitser met een vergelijkbare machine. Die man kent Henk wel: “Hij heeft bijna alles bij mij vandaan gehaald.”

Intussen heeft Henk zijn verzameling tweewielers verder uitgebreid. In de stalling staan onder andere ook een 250 cc Moto Morini en een straatversie van de Nuovo Falcone. Maar henk heeft ook wel iets met BMW’s!

“Een BMW is de beste motor om op de openbare weg mee te toeren. Je kunt eigenlijk op twee manieren motorrijden: je koopt een Japanner of een andere moderne motor, die doet het altijd en dat is het dan. Of je zoekt een klassieker naar je smaak, die je met heel veel werk en handigheid in de oude staat terugbrengt. Het restaureren en elke verreden kilometer is een prachtig avontuur. Zolang ik het leuk vind ga ik daarmee door!”

Net als aan andere rijders, vragen we Henk hoe hij het toch voor elkaar krijgt, om zo regelmatig te rijden.

“Je moet gewoon hard rijden. Het zijn tenslotte racemotoren. Je moet daarmee aan je eigen grens rijden. Dan zijn je rondetijden vanzelf regelmatig. Op een of andere manier beland ik altijd aan de kop van het veld. Met meer ervaring wordt dat steeds makkelijker. Degenen die zich eenmaal daar ophouden, hebben minder last van andere rijders. Dat helpt ook nogal.

Verder moet je natuurlijk zorgen dat je beschikt over goede remmen, banden en een goede afstelling. Aandacht voor je motor is heel belangrijk.”

Moto Guzzi Le Mans

De Guzzi heb ik vanwege de aanschaf van de Ducati weer te koop gezet, op Marktplaats. Hij/zij heeft intussen zo’n 82.000 km gereden. Ik heb hem sinds augustus en heb ongeveer 3500 km op de teller gezet in die vier maanden. Abel, de vorige eigenaar, heeft er niet zoveel mee gereden, een km of duizend, in de anderhalf jaar dat hij de Guzzi bezat.

Moto Guzzi Le Mans 1000 caferacer. Foto Gijs van Hesteren

Hij op zijn beurt heeft hem van een liefhebber gekocht, die hem heeft omgebouwd naar de huidige vorm. Mijn mening over deze fiets: een echt Italiaans stijlicoon, een soort landbouwmachine die hard kan. Prachtig geluid, behoorlijk soepel, vooral hoog in toeren echt niet traag. Het sturen vind ik niet zo bij mij passen. Ik was lichtvoetigheid gewend van de MuZ Scorpions waarmee ik ook op het circuit rijd en soms races rijd. De Guzzi is meer iets van rechtdoor of “Op zijn lijn leggen en dan in de bocht beslist niet daarvan afwijken onderweg”. Bovendien bezeer ik mijn knieën nogal aan de cilinders.

Toch is het leuk om mee te rijden. Maar ik wil de motor ook gebruiken voor mijn werk, dat me door het hele land voert. De leeftijd van 22 jaar van de Guzzi is daarvoor net iets te oud, je moet er dan steeds aandacht aan besteden. Ik hoop dat een iets nieuwere motor dat makkelijker voor me maakt. De Duc die ik op het oog heb past net zo mooi als de Guzzi in de mengvorm van gebruiksgemak, motorpassie en charisma die ik voor ogen heb.

De vorige eigenaar, Abel, had niet zoveel gedaan aan de motor, zelfs geen olie ververst in die anderhalf jaar. Dat heb ik dan maar gedaan en het een en ander beter afgesteld. Nu rijdt het eigenlijk best fijn. Ik denk dat nieuwe balhoofdlagers wel zouden helpen. De rest voelt in orde voor mijn niet heel sterk ontwikkelde technische gevoel.